Hvar er skottið?

Ég ætla að skrifa

2007-03-26T21:28:00.000Z

línu úr íslensku dægurlagi og það mun ekkert ykkar átta ykkur á hversu þrungin merkingu hún er fyrir mér. Og ég ætla ekkert að útskýra. Ég skulda ekki neinum neitt.

Mín hljóða sorg og hlátur þinn
sem hlutu sömu gröf.

Hitt er annað mál að ég er á förum. Frá Keele sko. Á fimmtudaginn. Að vera á förum hefur óhjákvæmilega ýmislegt í för með sér og þessa stundina er ég úrvinda. En engu að síður svo upptendruð að ég held ég sofi bara ekkert í nótt. Sem betur fer er enn stafli af bókasafnsbókum inni í litla ljóta herbergi andarungans svo mér ætti ekki að leiðast. Þetta eru allt verk sem ég mæli með:
- The Location of Culture eftir Homi K. Bhabha (bwahaha, brabra, hahaha)
- Crime Fiction eftir John Scaggs
- Contemporary Fiction eftir Jago Morrison (eins og páfagaukurinn og tónlistarmaðurinn)
- The Cambridge Introduction to Modern British Fiction 1950-2000 eftir Dominic Head (alltaf á hausnum, oh ég er fyndin í dag)
- Contemporary British Fiction, ritstj. Richard J. Lane, Rod Mengham og Philip Tew
- Contemporary Novelists: British Fiction since 1970 eftir Peter Childs (þ.e. Peter Pan)
- The Gothic Body eftir Kelly Hurley
- The Uncanny eftir Nicholas Royle
- The Female Grotesque eftir Mary Russo
- Gothic eftir Fred Botting

En hvað varð um síðustu daga?
- Fylla út eyðublöð, ljósrita leyfisbréf, fá dagsetningar á próf, skila öllu á til alþjóðafulltrúa eða Humanities Office og fá ekki þakkir heldur reikning upp á 50 pund. Þetta legg ég á mig til að fá að taka prófin á Ak.

- Hringja í flutningafyrirtæki og panta flutning á litlu ferðatöskunni minni til Drífu svo ég komist sjálf alla leið með lestunum.

- Uppgötva að téð fyrirtæki er sóðastofnun sem svindlar á fátækum námsmönnum.

- Hringja mörg símtöl í sóðana og sóðakónginn til að afpanta. Heimtaði algjöra endurgreiðslu og með því að vitna í Terms&Conditions þá vann ég - enda hef ég alltaf rétt fyrir mér. Svona yfirleitt.

- Hringja og hringja og senda e-mail til að ná sambandi við Ásútgáfuna og athuga með þýðingarverkefni.

- Kaupa rándýra pappakassa á pósthúsinu og lélegt límband.

- Fylla pappakassana af bókum og fötum og vefja 100m af lélegu límbandi utan um þá.

- Labba með 10kg (rándýran) pappakassa niður á pósthús. 2 ferðir. Var einhverra hluta vegna í flíspeysunni minn þó það væri steikjandi vorsólskin.

- Borga mörgmörg pund fyrir að senda (rándýru) pappakassana til Drífu.

- Alltof margar ferðir inn í Newcastle.

- Allt of margar heimsóknir í Boots. Ég er sucker fyrir vouchers og sucker fyrir öllu sem heitir krem/exfoliator/andlitsvatn/augnskuggi/body scrub, æ þið vitið, allt þetta, og þegar maður þarf bara að borga 1 pund á milli þá bara, æ. En hey, Advantage kortið mitt gaf mér loks ókeypis augnkrem, jibbí!

- Vondu rúmfötin. Oh. Hin eru óhrein.

- Kaffi. Kaffi. Kaffikaffikaffikaffi. En það er alla vega fairtrade...

- 2 formative exercises tilbúnar, 2 assessed essays tilbúnar, 4782 bls af skáldsögum og smásögum lesnar.

- Allar glósur, teoría og worksheets flokkuð, merkt og komin í möppur sem eru of fyrirferðarmiklar til að ég komi þeim í ferðatöskuna mína.

- Búin að semja við Sabrinu um að hún muni ættleiða matarafgangana mína, það er allt sem er óátekið.

- Netbankinn er versti óvinur minn. Nei, bankareikningarnir mínir eru verstu óvinir mínir.

- Búin að semja við Ruth um að draga með mér ferðatöskurnar tvær upp úr botnlanganum í Lindsey Hall og upp á strætóstoppistöð.

- Mörg stressköst yfir að ég muni bara koma annarri ferðatöskunni upp í lestina til London og verða sjálf eftir grenjandi á brautarpallinum með hina töskuna.

- Örþrifaráð: black cab frá Euston og heim til Drífu því það er ekki möguleiki að ég komist í Underground með 2 ferðastöskur og axlaveski.

- "Kærustuparið" í Lindsey C-block verður meira obnoxious með hverjum deginum. Mel er svona smápíka sem er sífellt skrækjandi eða vælandi og John-O (hver kallar sig John-O?) er með ótrúlega leiðinlega rödd sem bergmálar um alla ganga þegar hann skammast eða kvartar eða sleikir fýluna úr smápíkukærustunni sem lætur honum líða eins og stórkalli þó hann sé í raun bara 19 ára fótboltapjakkur sem er eins og gangandi auglýsing fyrir achne solutions... Alla vega, ég þoli þau ekki og við erum fleiri sem deilum þeirri skoðun.

- Tuddarnir í C-block halda áfram að brjóta þakplötur og klósettrör, og ég er með krosslagða fingur um að það verði ekki búið að senda út reikning á okkur öll þegar ég skila lyklinum á fimmtud. og fæ vonandi, vonandi, eitthvað af tryggingunni minni til baka.

- Pakki frá DD-Gúbbý, ó elskurnar mínar!

- Á fimm dögum hef ég sullað niður jafnmörgum tebollum.

Já, og ef ykkur leiðist, burstið þá tennurnar. Englendingar bursta sínar að að meðaltali einu sinni á dag og það er helmingi of sjaldan (má segja svona). Þeir eru kannski frægir fyrir sínar ljótu tennur en mér finnst það aðeins of dýru verði keypt...ljótar tennur, sko, þið skiljið.

Og annað mál. Ég ætla í frí frá háskólanum næsta haust. Það verður gott að vera manneskja um tíma og það verður gott að eignast pening aftur.

Góðar stundir.

Núna er tími

2007-03-18T23:26:00.000Z

til að nýta tímann.

Núna er það seinni lokaritgerðin - Gothic Fictions: the uncanny spectral í Dracula og A Christmas Carol - og svo þarf ég bara að lesa The Book of Dave. Kýs að telja ekki teoríu og vinnublað fyrir 2 málstofur með, því það hljómar betur þannig.

Næstu nótt ætti ritgerðarómyndin að klárast. Ég get ekki byrjað að brasa neitt annað fyrr en ég er búin að kasta þessu.

Ekki það að maður sé ekki að brasa um leið og unnið er í ritgerð, hm...

- The Weather Man með Nicholas Cage er góð mynd. Ekki bara af því að Nicholas Cage leikur í henni. Ég held ég verði geðveik ef alluc.org gerir mér ekki kleift að horfa á síðasta hlutann, geðveik, án gríns, geðveik eins og konan í The Yellow Wallpaper, geðveik eins og maðurinn í The Raven, geðveik eins og vitleysingurinn í The Confessions of a Justified Sinner... Augljóst að the gothic á huga minn allan en það liggur nú í hlutarins eðli.

- 4 extra tyggjó er góð þjálfun fyrir kjálkavöðvana og koma í veg fyrir að maður sofni.

- Það er endalaust flókið og leiðinlegt að telja fram til skatts þegar maður leigir erlendis, átti innistæðu í erlendum bönkum um áramót, fékk styrki og þarf því að reikna út kostnaðinn sem kemur upp á móti, og geymir einhvern pening í sjóðum í Landsbankanum sem koma auðvitað ekki sjálfkrafa fram í gögnum frá netbanka Glitnis. Gott að eiga klára mömmu og gott að vera með skype.

- Sumar hárspangir eru ekki hannaðar fyrir fólk með gleraugu. Eða kannski eru sum gleraugu ekki hönnuð fyrir fólk sem notar hárspangir.

- Cappuchino á að vera 1/3 kaffi, 1/3 flóuð mjólk og 1/3 mjólkurfroða. Augljóslega þá hljóta flóaaða mjólkin og kaffiið að blandast en froðan á að fljóta ofan á. Ef einhver býður þér kaffidrykk sem er 1/3 kaffi blandað 2/3 heitri mjólk og kallar það cappuchino, þá skaltu benda viðkomandi á að til sé sérstakur drykkur fyrir þá sem kjósa slík hlutföll. Latte.

- Hversu lengi ætli sé skaðlaust að nota sama tannburstann?

- Sólþurrkaðir bananar eru frábær lausn fyrir þá sem eiga erfitt með að uppfylla 5-á-dag kvótann. Meira að segja ég get sporðrennt 4 stk án þess að vera neitt sérlega svöng fyrir.

- Kosningar!

Í dag er sunnudagur og ný vika. Á fimmtudagskvöldið í næstu viku fer ég héðan burt, og til London, og kem aldrei aftur. Ég get ekki beðið. Ef ekki væri fyrir djös ritgerðina myndi ég eyða næstu dögum í að hugsa um hvað ég ætla að gera þegar þessir dagar eru liðnir.

Svo þarf ég líka að þvo þvott. Kemur.

Reiður

2007-03-14T22:01:00.000Z

dagur.

With a frown.

Ég verð örugglega með hrukkur á milli augabrúnanna langt fyrir aldurfram.

Reið.

Því að hafa plokkað brúnirnar í gærkvöldi svo ég gat ekki hnykklað þær og látið rauðsprengdu augun hverfa.

Því ég setti á mig of ullarsjalið áður en ég hljóp í seminar í morgun og það var sólskin og hiti og ég svitnaði á hálsinum.

Því það er ekki hægt að hlaða keele-kortið sitt með 10p klinki.

Því ég vaknaði með magaverk og fór út með magaverk og sat í 3ja klst seminar með magaverk.

Því fólkið í seminarinu þóttist ekki geta tjáð sig almennilega því það væri of loftlaust á skrifstofunni hennar Dr. Stoddard - hver þarf súrefni þegar viðfangsefnið er Salman Rushdie?

Því það var enginn nema búinn að gera background reading on queer theory og því ekkert gaman að tala um hlutverk lesbianism í Fingersmith eftir Sarah Waters, menn bara almennt naive og uncritical.

Því símfyrirtækið mitt lætur mig borga þegar ég fyrir að fá skilaboð um missed calls.

Því Tom félagi minn er sjálfsánægður kjáni sem keypti sér fiðlu í charity shop og þykist ætla að spila á hana opinberlega eftir viku.

Því fiðlan er að detta í sundur og því var endalaust vesen fyrir mig að setja nýja strengi í hana fyrir strákinn.

Því bókasafnsbókin um the novel of sensation eftir Lynn Pykett datt í sundur.

Því það verður miklu dýrara að kaupa bækur af Amazonmarketplace þegar ég verð komin til Íslands aftur.

Því báðir strætóbílstjórarnir sem ég ók með í dag kunnu ekki að keyra og voru krónískt upp á gangstéttum.

Því reiðin mín í dag sprettur af vanmætti. Ekki gat ég öskrað á strætóbílstjórana því ef þeir hefði spurt: vilt þú ekki bara taka við? Og ég hefði þurft að svara: nei, ég kann ekki að nota kúplingu.

Það er svo auðvelt

2007-03-11T14:23:00.000Z

að gráta í sturtu.
Það rennur allt saman á kinnunum, á bringunni, á fótleggjunum
og ég veit ekki hvað kemur að ofan og hvað innan frá.

Sturtubotninn meiðir setbeinin mín
og það er vont að halda utan um sjálfa sig.
Ég er öll oddur og egg
og skil ekki af hverju ekkert er mjúkt í lífinu lengur.

Ég get ekki haldið áfram að vera hörð
svo ég sit bara í sturtunni,
í móðunni og regninu,
og veit ekki hvort ég er hætt að gráta.

Nocturne

2007-03-08T20:22:00.000Z

Það rignir úti í myrkrinu
en ég er í ömmuinniskónum.

Mér er illt í maganum að vanda
en queer theory er spennandi svo kannski gleymi ég mér.

Gleraugun mín er rispuð
en það sést bara framan á þeim.

Hnetusmjörskrukkan tæmdist
en ég á aðra óátekna.

Bráðum verður lítið eftir að sparigfénu mínu
en bráðum kemur sumarið með vinnu og svo haustið með meiri vinnu.

Nýmansfjölskyldan, Woodendfjölskyldan, afiogammaíholtateigi og stelpurnar mínar eru í margar km fjarlægð
en hér hef ég Kríu.

Ég er hrædd við að sofna og vakna
en það eru bara 3 vikur í að ég fari heim.

Alþjóðafulltrúi Hugvísindadeildar er ekki búin að svara e-mailinu mínu
en ég hef símanúmerið hjá henni og nóg af skypecredit.

Ég get engan vegin tekið allt dótið mitt með í lestarnar þegar ég fer
en ég fann fyrirtæki sem flytur door-to-door fyrir háskólanema.

Ég veit ekki hvort ég á að kjósa Vinstri-græna eða Samfylkinguna
en það er enn langt í kosningar.

Það kom hlussurandafluga inn um gluggann minn og var með ólæti
en randaflugur eru vorboðar.

Húðin mín er ömurlega þurr þessa dagana
en ég á 4 tegundir af rakakremi.

Maðurinn sem ég er með á heilanum á konu og börn
en það má alltaf láta sig dreyma.

Domestic Bliss / Heimilisfriður

2007-03-06T00:28:00.000Z

Farin til London og komin aftur til Keele, afturenda alheimsins.

Þó enskar bókmenntir eigi hug minn og hjarta þá er ég orðin frekar þreytt á því að vera nemandi. Þess vegna var ósköp kærkomið að gerast manneskja í tæpa viku og heimsækja elskurna mínar í 5 Woodend.

Ég gerðist barnfóstra og sá um Daníel, 5 ára mikilmenni á meðan foreldrar hans fóru með Isabellu, 3ja, í hjartaþræðingu. Nú er það svo að börn finna undantekningalítið hvernig pabba og mömmu líður, og varla hægt að ímynda sér hvernig sá stutti upplifði allt álagið og áhyggjurnar sem fylgdu þessu öllu saman. Um 5-leytið aðfaranótt þriðjudagsins skriðum við saman, litli glókollur og nátttröllsfrænka hans upp í hjónarúm og reyndum að gleyma því að húsráðendur og heimsætan væru á leið út í nóttina. Svefninn hafði loks yfirhöndina og ég svaf með lítinn putta í eyranu.

Svo voru það morgunverkin:
-heimsmet í hraðsturtun og klæðningu (5 mín)
-bran-flakes og ristað brauð með smjöri og sultu handa herramanninum
-heitt mjólkurkaffi handa nátttröllinu
-skólataska, vatnsbrúsi, húslyklar og hann fékk að fara á hlaupahjólinu

Engin eirð í mínum beinum á meðan skóladagurinn leið og hugurinn leitaði sífellt á sjúkrahúsið. Ég fann þó skammvinna huggun á Starbucks þar sem ég kúrði með Fingersmith eftir Sarah Waters og hvarf inn í London Viktoríutímans þar sem lesbískir þjófar eru ekki fæddir af sínum eigin mæðrum, og loks var kominn tími til að mæta við skólahliðið á Chestnut Class.

Litli maðurinn vildi ekki spila fótbolta við mig. Það hefur aldrei gerst áður og mun líklega aldrei eiga sér stað aftur. Hann sat bara dofinn eftir miðdegishressinguna sína og fékk að horfa á sjónvarpið (úff, dekurfrænka). Það var líka djús með kvöldmatnum og jelly í eftirmat og ég lofaði að hann mætti fá vöfflur þegar fótboltaæfingin væri búin. Hvað gerir maður til að hressa svona áhyggjufullt barn?

Maður les Horrid Henry (Skúla Skelfi)! Og maður les hann með tilþrifum. Og maður les hann allt of lengi, langt fram yfir háttatíma litla mannsins sem svaf þó ósköp lítið nóttina áður. En maður gerir það til að uppáhaldsfrændinn hlæi, en honum hafði varla stokkið bros á vör allan seinni partinn.

Loks kom svo pabbinn heim og um síðir mamman með litlu prinsessuna. Allt gekk víst eins og í sögu á sjúkrahúsinu, og niðurstöður rannsóknanna þvílíkt gleðiefni að hamingjan kitlar mig í nefið við það eitt að hugsa um það.

Þá tóku við nokkrir dagar þar sem frænkutröllið þurfti að deila tíma sínum niður á fótboltaglaðann Daniel, og hennar hátign Isabellu sem vildi ráða ein og sjálf yfir "my Helga". Teikna, Animals, Hippos, Whozzit, leika með "my ball". Óó. Við Drífa mamma lögðum okkur í líma við að þóknast litla fólkinu en óhjákvæmilega varð talsvert um ósætti. En þannig er heimurinn bara. Og maður gerir ekki betur en sitt besta.

Og þrátt fyrir allt, þá var ég glöð.

Zadie Smith sagði eitthvað um

2007-02-26T22:50:00.000Z

að háskólagráða í ensku gerði úr manni gagnslausan þjóðfélagsþegn.
Með því á sá ágæti og margverðlaunaði rithöfundur við að BA-gráða í ensku hafi ekkert nytjagildi fyrir þjóðfélag viðkomandi.

Sömuleiðis vill Zadie Smith meina að eina leiðin til að verða góður penni sé að lesa, lesa, lesa annarra manna ritverk. Þannig gerir hún lítið úr mikilvægi sjálfra ritstarfanna, og neistanum sem rithöfundur verður að búa yfir til að getra tendrað tilfinninga/skoðanabál í lesanda sínum. Þess í stað virðist hún líta á ritlist sem fjölritun, afritun, speglun og klippimyndagerð, þar sem mikilvægustu uppsprettur viðfangsefnisins eru annarra manna uplifanir.

Með tilliti til þessa er ekki skrýtið að hin hlægilega ofmetna fyrsta skáldsaga hennar, White Teeth hafi á síðustu árum verið gagnrýnd fyrir að vera ófrumleg og tilgerðarleg endursýning á tilburðum annarra og hæfari rithöfunda, s.s. Hanif Kureshi og Salman Rushdie.

Nú, sé það haft í huga að Zadie Smith hefur í seinni tíð tekið undir slíka gagnrýni sem réttmæta í garð bókmenntalegs frumburðar síns (hún var rétt yfir tvítugt þegar White Teeth kom út), en að í hinni sömu seinni tíð láti hún jafnframt frá sér ummælin um mikilvægi þess að lesa, lesa, lesa... Þá veltir maður því auðvitað fyrir sér hvort hún hafi raunverulega þroskast, eða hvort hún taki einungis undir ummæli ganrýnenda því það er betra að láta hlægja með sér heldur en að sér...

Ég álykta að Zadie Smith sé enn sami vitleysingurinn. Og því er leikur einn að hunsa barnaleg ummæli hennar um háskólanám í ensku sem einn af dyntum hálffullorðins einstaklings sem vill virðast lífsreyndari en hann er, og gerir því lítið úr öllu sem honum var kennt að væri einhvers virði.

Ég ætla ekki að fara hérna út í kosti og galla enskunáms á háskólastigi, eða reyna að sannfæra menn um hversu dýrmæt ég verð íslensku samfélagi þegar Háskóli Íslands hefur afhent mér einhvern gráðubleðil. Eins og gamall félagi minn í the-dead-letter-department var vanur að segja "I'd prefer not to".

En ég ætla að fussa yfir öllum þeim sem halda því fram að skáldsögur, ljóð og teoría borgi ekki reikningana: filistearnir ykkar! Það sem skiptir máli er ekki hvað maður gerir heldur hversu vel maður gerir það. Það að setja mat á borðið byggist á því að geta unnið úr því sem maður hefur.

Hausinn á mér er að springa

2007-02-23T18:48:00.000Z

þessa dagana, og þegar ég ligg í rúminu er eins og jarðýta sé að mylja sér leið gegnum ruslahaugana sem lífið treður inn um skilningarvit mín.

Þetta eru dreggjar daganna og leyfar þess sem aldrei varð meira en möguleiki á raunveruleika.

"Heaps of fragments", hvað? Mín póstmódernísk inn að beini.

Þetta er að brjótast um núna:
- hvar finn ég tíma til að skoða hvaða bækur ég vil eyða afgangnum af jólagjafapeningnum í?

- Literary Theory: an Anthology, The Madwoman in the Attic, Chambers Dictionary of Literary Characters eru pottþétt á listanum, svo langar mig ótrúúúúlega í allar John Rebus spennusögurnar eftir Ian Rankin...kannski ég ætti þó að bíða þangað til hann er hættur að skrifa nýjar og nýjar og kaupa allt heila safnið í einhvers konar pakka...

- hvenær hef ég tíma til að þvo þvottinn minn? Nei, umorðum þetta: hvenær tími ég tíma í eitthvað jafn ömurlega leiðinlegt (og tímafrekt) og það að þvo þvottinn minn í þvottahúsinu hérna í Lindsey? Og 3 pund er mikið!

- hvenær verður öllum heimsins byssum útrýmt svo tilefnislausum dauðsföllum fækki? Ég veit að menn finna sér alltaf eitthvað ef þeir vilja drepa hvorn annan en það verður ekki fram hjá því horft að ef skotvopn eru ekki "eðlilegt" heimilistæki og fáanleg í næstu sjoppu þá eru tækifærin öllu færri... Alla vega engin slysaskot meir.

- hvaða kjána dettur í hug að binda jafnt kynjahlutfall alþingismanna í landslög? Maður vill fjandakornið ekki fá stöðu eða starf einungis á þeim forsendum að maður sé/sé ekki með typpi

- hvenær fer hausverkurinn úr vinstra auganu?

- hversu ómerkilegt er af British TV Licensing að senda út formleg hótunarbréf til að hræða háskólanema til að borga skrásetningargjald fyrir sjónvarpstæki (eða tölvu eða farsíma ef menn nota slíkt til að horfa á sjónvarp)? Og ég fer fjandakornið ekki að hleypa neinum "eftirlitsmanni" sem ekki er lögreglan inn í herbergið mitt til að athuga hvort sé örugglega ekki með sjónvarp! Spáið í það að maður þurfi að hafa formlega samband við TV Licensing til að tilkynna að maður sé ekki að horfa á sjónvarpsútsendingar, annars ofsækja þeir mann í pósti og hóta lögsókn, oj þeim!

- munu allir þessir klukkutímar við lestur og kaffidrykkju á Lindsey Café, þar ég stunda óbeinar reykingar stíft, enda með lungnakrabba?

- hvenær mun ég hafa færi á að fara í gegnum myndirnar mínar héðan frá UK og flokka þær í möppur og senda Ingu Steinunni þær sem ég tók í Londonreisunni góðu?

- mun ég geispa golunni við að skrifa stóru ritgerðirnar 2 í mars?

- mun ég einhvern tíma hafa efni á að kaupa mér mína eigin íbúð?

- mun ég einhvern tíma geta farið í handahlaup?

- mun vera Harry Bretaprins í Írak vera ógnun við öryggi félaga hans í Breska hernum? Augljóslega þráir hver einasti hryðjuverkamaður að afhausa 3rd-in-line to the British throne í beinni útsendingu og ögra þannig siðlausum kapítalista öfuguggaríkjum Vesturlanda

- hvernig í óskupunum mun ég ná að lesa 150 bls í Dracula, 308 bls í Book of Illusions, 360 bls í Arthur and George og 476 bls í The Book of Dave fyrir þriðjudaginn?

- hversu yndislegt verður að eyða 4 dögum í London hjá elsku Drífu og leika við krakkana?

- get ég beðið eftir apríl með stórfjölskylduhitting í London og svo a.m.k. 2 vikum á Íslandi áður en prófin byrja?

- af hverju minntist ég á helv... prófin?

- ætli N°7 Intelligent Balance andlitssápan sé jafn góð og andlitskremið þeirra?

- datt mér einhvern tíma í hug að ég fyndi aðra vörulínu af andlitssnyrtivörum sem ég get sætt mig við þegar ég tími ekki að kaupa Clinique? Takk guð fyrir Boots.

- Ætli einhver hafi stolið af lífræna cheddarostinum mínum í dag?

- Ætli Bram Stoker hafi ekki verið hómófóbískari en Gunnar í Krossinum?

- Hvænær eignast ég yogamottu?

- Hvað ætli ferðalagið til Staffordshire eftir páska, og ferðalagið þaðan til Ak eftir vorprófin muni kosta?

- Hvenær man ég eftir að kaupa nýjasta Marie Claire?

- Á ég að fá mér hafrakex með heimagerða chai tea latteinu núna eða Jacob's Figrolls?

Hmmm

Ég vil vekja athygli manna á því að

2007-02-21T20:40:00.000Z

í dag er breska skáldið W.H. Auden 100 ára.
Annars held ég að það kallist ártíð þegar maðurinn sjálfur er látinn - alla vega, þá eru í dag 100 ár liðin frá fæðingu Auden.

Þess vegna segi ég: til hamingju heimur. Til hamingju með að geta ekki bara af þér sjálfselsku, ófyrirleitni, mannvonsku og fáfræði.
Það eru kannski þjóðarmorð, sjálfsvígsárasir, heimilisofbeldi, hungursneyð og náttúruhamfarir handa okkur að dæsa yfir áður en við snúum okkur frá sjónvarpsskjánum og aftur að grillaða kjúklingnum og frönskunum úr Hrísalundi -
en það er líka fegurð.

Í alvörunni.

Ást er falleg og óendurgoldin ást er það fegursta af öllu, því þrátt fyrir fullkomið tilgangsleysi sitt þá heldur hún áfram að vera til staðar. Stundum að eilífu. Óendurgoldin ást sannar að ekkert þarf að réttlæta tilvist sína. Það er nóg að vera til.

The More Loving One

Looking up at the stars, I know quite well
That, for all they care, I can go to hell,
But on earth indifference is the least
We have to dread from man or beast.
How should we like it were stars to burn
With a passion for us we could not return?
If equal affection cannot be,
Let the more loving one be me.

Admirer as I think I am
Of stars that do not give a damn,
I cannot, now I see them, say
I missed one terribly all day.

Were all stars to disappear or die,
I should learn to look at an empty sky
And feel its total dark sublime,
Though this might take me a little time.

(W.H. Auden)

Jæja

2007-02-20T00:28:00.000Z

nú er ég lélegur bloggari og latur/gleyminn.

Afsakið.

Hins vegar ætla ég ekki að biðjast afsökunar á því að vera ekki við tölvuna þegar ég er skráð inn á msn - tilgangurinn með statusnum Away er einmitt að gefa til kynna að maður sé ekki viðstaddur þó kveikt sé á græjunni, og ég nota alla mögulega og ómögulega statusa aaaaafar samviskusamlega.

Stundum þá er kveikt á tölvunni til að hlusta á tónlist. Stundum er kveikt á tölvunni en maður bregður sér yfir til næsta nágranna að spjalla. Stundum er kveikt á tölvunni en maður er í eldhúsinu að hita te. Stundum er kveikt á tölvunni en maður hleypur á bókasafnið að skila bók sem er overdue. Og þar fram eftir götunni.

Stundum skilur maður eftir kveikt á tölvunni þó maður fari út úr herberginu og stillir bara á sleep og stundum gleymir maður að slökkva. Stundum er hentugt að vera með kveikt á tölvunni því maður sér hverjir hafa verið að reyna að ná af manni á msn og skype þó maður hafi verið fjarverandi.

Og staðreyndin er að ég er alltaf automatically skráð inn á msn þegar kveikt er á tölvunni! Því það er mikiðvægt að vita hvort einhver sé að reyna að ná sambandi þar sem ég er jú erlendir og ástvinir mínir dreifiðir út um allan heim.

Þá er það komið á hreint.

En gólfið mitt er ekki hreint. Og engar af mjúku heima-læri-notputtingmyfaceon-buxunum mínum eru hreinar.

Það verður að viðurkennast að þetta er frekar leiðinlegt blogg.

Afsakið.

Reyndar hef ég gleðifréttir að færa: the pink lady er hætt að halda fyrirlestra í Gothic Fictions og nú munu Scott McCracken og Helen Stoddard sem hafa bæði verið prófessorarnir mínir halda þá og ég eeeelska þau bæði (ekki bara því þau gefa manni kaffi og kex í málstofum). Nú er það ykkur öllum ómögulegt að skilja hversu mikilvægt það er að þurfa ekki að hlusta meir á the pink lady, en í stuttu máli þá er hún leiðinleg gella sem heldur slæma fyrirlestra - illa.

Ekki var þetta skemmtileg viðbót á leiðinlega bloggið; röfl um hvað pink lady sé asnaleg.

Hvað með þetta: peningaveskið mitt er rifið en samt hef ég sjaldnast átt pening til að geyma í því. Ég dreg þá ályktun að téð peningaveski hafi bugast vegna misnotkunar en ekki ofnotkunar. Það er nefnilega óviðeigandi að vera að eiga veski án þess að hafa nokkuð með það að gera (því maður er svo blankur).

Aaaaðeins meira röfl/væl.

Ég er ömöguleg!

Best að skríða upp í rúm og lesa í bók eftir Homi K. Bhabha - það er alla vega skemmtilegt nafn...

Húsmóðir óskast

2007-02-15T20:39:00.000Z

Heimilishaldið í Lindsey Hall C-19 er í molum/tætlum

- blúndan er að rifna af blómapilsinu mínu
- 2 tölur eru dottnar af my box coat (hvað heitir svoleiðis á íslensku?)
- dregist hefur til í bæði svörtu og grábláu ullarleggingsbuxunum mínum
- handþvo þarf karrýgula ullarsjalið mitt
- almennt þarf að þvo þvott
- bera þarf á gráu stígvélin mín
- skipta þarf á rúmfötum
- póstleggja þarf afmælissendinguna til ömmu Tótu
- kaupa þarf áhöld á borð við uppþvottalög og -bursta og handsápu og tannbursta
- flokka þarf pappírshrúguna í skrifborðsbakkanum áður en einhver reikningur fellur á gjalddaga/einhver appointment einhvers staðar gleymist
- skila þarf overdue bókasafnsbókum og greiða sektir

Þetta eru allt skelfilega leiðinleg verkefni sem ég kýs að fresta svo ég geti lesið skáldsögur/spjallað við fólk/skrifað dagbækur

Morgundagurinn er allra daga lengstur og á morgun segir sá lati, þ.e. ég. Á morgun og hinn neyðist ég til að skrifa 1500 orða bókagagnrýni, og frá sunnudegi til mánudags neyðist ég til að skrifa 1200 orða greiningu á gotneskri smásögu. Í kvöld ætti ég því líklega að velja mér skáldsögu og smásögu til að fjalla um, hm. Kannski. Eða á morgun.

Á morgun verð ég búin að vera 22ja ára í 1 viku. Á morgun er 1 1/2 vika í lestrarvikuna og þá mun ég dveljast hjá Drífu frænku í London og leika við krakkana - og ekki lesa.

Á morgun eru 6 vikur í að ég fari frá Keele og heim í páskafrí. Og komi ekki aftur nema til að taka 2 próf, einhvers staðar í fjarlægri framtíð, eða maí.

Eins og sjá má er ég ekki að nenna þessu lengur, og lifi því í framtíðinni. Það er svo ágætt að fresta deginum í dag þangað til seinna.

Á morgun lofa ég að vera hressari.

"Berrössuð á Akureyri"

2007-02-10T01:49:00.000Z

er klárlega frasi gærdagsins - hann er engin leið að útskýra, if there ever was a had-to-be-there-moment þá er það þetta.

Gærdagurinn var líka afmælisdagur og viðlagið "I'm ancient".

Hvað get ég sagt? Fáránlegur dagur, góður dagur.

Við Kría sóttum Lindu á Stoke Rail Station en hún hafði komist skakkafallalaust frá Leeds.

Hanley, saman til Hanley að leita að afmælisgjöfinni minni frá pabba og mömmu og afmælisgjöfinni frá Kríu til litlu systur hennar sem á líka afmæli í dag - til hamingju, 14 ára stelpa!

Árstíð loðfóðraðra stígvéla liðin svo ég sættist á gráa ökklaskó úr rúskinni í staðinn og Kría keypti kúúúl stuttermabol og uglutuðru handa skvísunni í Keflavík. Frá sjálfri mér fékk ég svarta eyrnalokka og Linda fjárfesti í munstruðum poka og buxum úr Dorothy Perkins - retail therapy, ain't nth like it!

Nema kannski...ef ske kynni...það að vera veðurtepptur í Hanley...
Klukkan 18 hættu strætóar að ganga inn í Newcastle, að maður tali ekki um Keele...
Hví?
Hví?!
Því það var andsk...2 cm snjólag á götunum og slydduderringur!

Eftir hálftíma bið í næðingnum, með blauta fætur og gaulandi garnir náðum við þó í strætó aftur inn á Stoke Rail Station (sem er miðja leið á milli Hanley og Newcastle) og ætluðum að freista þess að ná í taxa þaðan. Reyndar ekkert svakalega bjartsýnar því leigubílarnir voru horfnir af götumHanley, og byrjuðum að áforma hótelgistingu inni í Stoke (sem hefði reyndar bara verið gaman, enda ekki mörg tækifæri til þess þegar menn eru fátækir háskólanemar). Náðum þó í síðasta leigarann í taxi-line og hann féllst á að keyra okkur til Keele fyrir 15 pund - 15 pund! Svo var hann svo taugaveiklaður, greyið; ég hafði á tilfinningunni að á hverri stundu brysti hann í grát, myndi henda okkur út og snúa við heim til mömmu. En svo var sem betur fer ekki, enda býr mamma hans örugglega í Pakistan.

Heima í Keele beið Ruth. Áform okkar fjögurra um að taka strætó inn í Newcastle þar sem við áttum pantað borð á tapas-stað voru klárlega farin út um þúfur, og það var stöðugt á tali hjá öllum leigubílaþjónustum, en sú ráðagóða enska snót hringdi einfaldlega í vin sinn, Ben, sem kom með vin sinn, what's-his-face, og skutlaði okkar í "ófærðinni" inn í Newcastle, vei!

Þar vorum við á rassgatinu, án þess að vera svo mikið sem byrjaðar í búsinu, því slyddan var orðin að slabbi á götum bæjarins og Ruth í of stórum skóm. En við náðum inn á veitingastaðinn þar sem borðið okkar beið og, oh! Það var sko kósí.

Eftir 27 tilraunir náði ég í gegn hjá Roseville Taxi Service og við pöntuðum bíl til að koma okkur aftur til Keele seinna um kvöldið - hefði verið frekar hvimleitt að krassa á gólfinu hjá Ben.

Svo lá leið okkar á pöbb þar sem téður Ben og vinur hans biðu og mikið og vel spjallað og margt gott þambað. Te inni á herbergi hjá Ruth yljaði svo köldum sálum þegar aftur til Keele var komið, og við vildum allar Peas on Earth. Og núna er nótt og Linda og Kría vonandi komnar alla leiðina inn í Horwood Hall of Residence þar sem þær munu kúra í Kríu herbergi en ég hérna í Lindsey í minni holu, uhm.

Fólk er gott.
Valdís Ösp, Una og Tom sem smsa, Unnur sem hringir og er Unnur mín, Drífa sem hringir af Starbucks þar sem hún drakk kakó mér til heiðurs, Pabbi sem hringir í mig og er pabbalegur, Addi, amma Helga og afi Addi, Sigga, Erla Rún og Inga Steinunn sem reyna að ná af mér á msn (en ég var auðvitað úti, sorry), Valdís Anna sem gerir ammælis-komment frá Indlandi, mamma sem sendir e-mail og hringdi og Hildur Sara sem er bestust og hefur alltaf tíma til að spjalla.

Og ég á fínerí: Ted Baker snyrtivörur því Drífa veit að stelpur þurfa að dekra við sig í sturtunni, náttföt með rollu því elsku Unnur man að mig langar svo í rollumálverk, handgerða sápu frá Carolyn í Frakkalandi sem veit ég er munúðarseggur, gyllt clutch-veski og rauða hálsfesti og vintage-nælu frá Hildi Söru og Andra Oddi því þau þekkja mig, "Tales from Beatrix Potter"með upprunalegum myndskreytingum og hárband og blekpennasett frá Lindu sem er meistari í gjafainnkaupum, Starbucks-London-risakönnuskrímslið frá Ingu sem ég fékk reyndar fyrir fram (í Londonreisunni góðu), hálsfesta-hengið frá Ruth sem veit hvað ég á geeeeðveikt mikið af glingri, nýju skóna frá pabba og mömmu sem ég elska svooo, leyndó frá ömmu Helgu og afa adda sem ég fæ bráðum að sjá í gegnum skype, leyndó frá Kríu sem hún ætlar ekki að gefa mér strax og keypti því drykk fyrir mig í "forgjöf"...

En best af öllu voru gylltir eyrnalokkar og glært Ted Baker varagloss og Lindt súkkulaðikúlur og 22-ára afmælisnæla frá Daniel og Isabellu, elskunum, og myndirnar sem þau teiknuðu af mér - ég er tannaskrímsli/risaeðla!

Best, best, best.

Ljótan er eins og tröllkona

2007-02-02T19:40:00.000Z

og verður að steini þegar sólin byrjar að skína.

Í dag drattaðist ég á lappir þegar líða tók að hádegi, skreið fram á gang til að sturta mig, andfúl, úfin, krumpuð og klesst eins og vera ber eftir næturlangan lestur af syndjátningum geðbrenglaðs skosks ofsatrúarmans frá 18 öld. En þegar ég hökti fram hjá stóra stigpallsglugganum skipuðst heldur betur veður í lofti, og ég ummyndaðist úr ljótum andarunga í undurfagran svan - í fyrsta sinn vikum saman brosti sólin við mér og hló!

Ég plokkaði grængula stíru úr auganu og valhoppaði léttstíg inn í sturtuklefann og hefði örugglega byrjað að syngja ef morgunröddin mín hefði leyft. Ég var kát meðan ég klæddi mig, þó að teppið inni í herbergi væri svo skítugt að það væri nánast sársukafullt á standa berfætt á því (á miðvikudaginn var ég í súrum svefnrofum þegar ræstitæknirinn mætti, og rak hana öfuga á dyr), og ég var kát meðan ég drakk morgunkaffið mitt yfir á Lindsey Café Bar. Og ég var kát í strætó alla leið inn í Newcastle, og ég var kát í gönguferðinni minni, alveg þangað til ipodinn varð batteríislaus.

Þá var það með herkjum sem mér tókst að forðast fýluna, en hélt áfram í góða skapinu. Og þó að sólin væri farin veg allrar veraldar (eða alla vega bak við ský) þá hélt dagurinn áfram að vera fallegur.

Það var ekki fyrr en um 6-leytið sem vindáttin breyttist. Ég var í biðröð á kassa í Sainsbury's með afskaplega netta innkaupakörfu og á undan mér var eldri kona með fremur, eða bara ógeðslega, mikið af varningi. Allt í lagi með að, ef strákrassgatið á kassanum hefði þekkt hana eitthvað, og fundið sig knúinn til að spjalla meðan hann skannaði vörurnar. Nú hef ég unnið á kassa og veit fyrir víst að það er vel hægt að eiga í innihaldsríkum samræðum og skanna í leiðinni...eða kannski gildir það bara um kvenmenn. Þessi ágæti afgreiðslugaur ætlaði ekki að geta hreyft hendurnar! Það tók hann 10 mín að klára afgreiðsluna og spjallið, og þess vegna missti ég af strætó heim. Og eins og áður sagði var sólin farin og því réði napurt febrúarkvöldið eitt ríkjum. Ef það er ekki nægileg ástæða til að finna til örlítis pirrings þá veit ég ekki hvað.

Nei, ok, eitt og sér er það ekki næg ástæða. En nú er það svo að Englendingar eru hægvirkasta afgreiðslufólk sem ég hef kynnst. Og þegar maður hefur upplifað svona lagað, tja 57 sinnum á 4 mánuðum, og veit af fenginni reynslu í öðrum og skilvirkari samfélögum, að það er ekkert lögmál sem segir: "Þú skalt afgreiða eins hægt og þú getur án þess að vera rekin(n)" þá má maður pirrast.

En nú mun ég fara og drekka te inn í eldhúsi og veita Chloe félagsskap - hún er á krónískum bömmer yfir því að ostinum hennar sé ævinlega stolið.

Það er lítil systir

2007-01-31T22:49:00.000Z

á Akureyri og í dag er hún 18 ára.
Einu sinni var þessi litla systir bara yngra systkini, næsta barn í röðinni á eftir mér og á undan því yngsta.
Mér þótti vænt um hana eins og vera bar.
Líka þegar hún var til trafala og best til þess fallin að valda vandræðum.
Svo, dag nokkurn, uppgötvaði ég að ég átti ekki lengur 2 yngri systkini.
Hins vegar bjó núna heima hjá mér þessi manneskja sem skildi mig.
Og ég lærði að treysta henni því við hugsuðum eins.
Ég áttaði mig á því að það yrði aldrei önnur sál sem passaði minni eins og hún gerir.
Og það gladdi mig að hafa eignast litla systur.

Til hamingju með daginn, elsku Hildur Sara, stóra litla systir.
Ég sakna þín alltaf.

Er mögulegt

2007-01-29T19:47:00.000Z

að vera ekki í heiminum en samt ekki fyrir utan hann?
Að geta ekki horfti inn á fólk því maður er á meðal þess en vera engu að síður ekki hluti af neinu?

I'm perpetually inhibiting a liminal space.

Ótrúlegt hvernig lestur getur stundum fært manni orðin yfir hlutina sem maður upplifir en hefur ekki verið fær um að útskýra.

Þegar maður er ekkert og hvergi, en engu að síður til staðar, er sérlega óhugnalegt þegar annað fólk nálgast mann. Og þegar vingjarnlegt viðmót annarra hræðir mann þá verður maður hræddur við sína eigin hræðslu - því klárlega eiga almennilegheit að vera til huggunar en ekki valda angist. Hvers kyns manneskja er það eiginlega sem bregst alltaf öfugt við? Hvers kyns manneskja er það sem á bara rangar tilfinningar?

Indæli afgreiðslumaðurinn á Lindsey Café hinum megin götunnar hlýtur að hafa séð að ég var ekki í góðu standi á sunnudaginn. Hann var minna reffilegur en venjulega, og beitti röddinni eins og hann væri að tala við veikt barn þegar hann afgreiddi mig. Og svo gaf hann mér aukafroðu í cappuchinobollann. Og hræddi mig.

Í dag reyndi ég að vera fierce -

Fight face, fight face, little fake
How I wonder if you'll break

Það skilaði ekki miklum árangri en latte- og chaibollarnir með Kríu og fleirum um eftirmiðdaginn glöddu mig þó. Sama má segja um bækurnar 6 sem biðu mín í bögglaafgreiðslunni

"The Book of Dave" eftir Will Self
"Dracula" eftir Bram Stoker
"A Christmas Carol" eftir Charles Dickens
"The Confessions of a Justified Sinner" eftir James Hogg
"The Book of Illusions" eftir Paul Auster
og síðast en ekki síst
"The Cambridge Introduction to Narrative" eftir H. Porter Abbott
sem er jólagjöf frá góðu fólki á Íslandi

Ég var að lesa "Narratology" eftir Mieke Bal síðastliðna nótt og ef ég sofna ekki í kvöld þá mun ég byrja á gjöfinni góðu og fylla hugann af actants, hero-victims, focalization, internal narrators/character-narrators from without, helpers opponents, the power, objects og subjects apiring to a goal

því nú er lampinn kominn aftur, eða öllu heldur bróðir hans - ekki sá sami og var numinn á brott. Og þar af leiðandi er ég enn án hárteygjunnar góðu.

Sex is Sainsbury's

2007-01-28T00:07:00.000Z

Svo ég vitni nú í gamalt dægurlag með ensku bílskúrspoppbandi sem aldrei meikaði'ða.

Ég velti því stundum fyrir mér hversu margar vörutegundir sé að finna inn í einum vel útilátnum stórmarkaði og kemst ævinlega að sömu niðurstöðu: eins gott og þú veist það ekki, andarungi, því þú gætir aldrei talið upp að svo hárri tölu. Maður er alltaf að passa upp á egóið, sko. Stelpur, hvað eru aftur margir hálfir l í 4 l?

Alla vega, þá keypti ég inn í dag. Og "eldaði" mína fyrstu máltíð síðan ég kom til UK. Hannaði meira að segja sjálf uppskriftina og hér er hún:

Dressed-Up Potato Wedges / Kartöflubátar í sparifötunum
- 1 bakki Sainsbury's Taste the Difference Potato Wedges
(400g kartöflubátar með sjávarsalti, svörtum pipar og jurtaolíu)
- 2 stórir flat mushrooms
(einhverjir sveppir með stórum, flötum hatti, ekkert merkilegir)
- blue stilton
(mjúkur blámygluostur, kallaður konungur enskra osta)

Brytjið sveppina og myljið blámygluostinn og blandið saman við kartöflubátana í ofnföstu formi (klárlega þá komu bátarnir mínir í álbakka). Bakið við 250g C° í 35 mín. Smakkast vel með sultu (cf blámygluosturinn).

Nú, það ætti ekki að vera erfitt að skera sínar eigin kartöflur í báta og velta þeim upp úr sjávarsalti, svörtum pipar og góðri olíu ef maður byggi við mannsæmandi eldhúsaðstæður / á Íslandi þar sem Sainsbury's er ekki til staðar. Sömuleiðis skiptir ekki öllu hvernig ferskir sveppir eru notaðir, en ég held að það sé betra að nota flata, kjötmikla sveppi heldur en kúlulaga. Og þó stilton sé kallaður royalty hérna í UK þá er hann ekki fínaststi blámygluostur heims, og íslenskir frændur hans ættu að vera alveg nógu góðir.

Þetta er það eina sem ég hef skapað í dag. Annars hef ég bara verið neytandi - keypti mér Elle Magazine og drakk sojalatte á uppáhaldskaffihúsinu mínu inni í Castle. Og keypti inn, auðvitað.

Ég hef reyndar aðstoðað. Í búðinni nálgaðist mig strákur, greinilega frá Mið-Austurlöndum, og spurði mig hvort Earl Grey væri svart te. Ég kannaðist við gaurinn frá Keele en ákvað að ath hvort ég gæti feikað það að ég væri Englendingur. Útskýrði fyrir honum að samkvæmt minni bestu vitund kallaðist Earl Grey light blend, en innihéldi engu að síður koffín, svo ef það væri það sem hann sæktist eftir þá væri hann á réttri leið. Sem var raunin. Og svei mér þá ef hann lét ekki blekkjast af RP-hreimnum mínum.

Nú eru tea beliefs Englendingar skemmtilega flóknar. Heimsbyggðin öll (maður segir svona, klárlega eru sveltandi börn í myrkustu Afríku og stéttleysingjar á Indlandi ekki meðtaldir) veit auðvittað að Englendingar eru tedrykkjuþjóð Evrópu, en menn verða að búa hér meðal þeirra á enskri grund til að læra við hverju megi búast og hvað sé alveg bannað.

"Builders tea" er svona sterkt, svart te sem drekka ber með mjólk / sykri eða hvoru tveggja. Eins og nafnið gefur til kynna er þetta drykkur fyrir the working class - og já, stéttskiptingin í ensku samfélagi er skýr, greinileg og óbifanleg. PG Tips er sígilt.

Eftir því sem menn eru ofar í stéttarstiganum verður teið þeirra ljósara og bragðdaufara. Einfalt. Twinnings English Breakfast er svona stiginu ofar en áðurnefnt (og ógeðslegt) PG Tips.

Earl Grey, sem blessaður drengurinn var að spá í, er drykkur efri stéttanna og það er ávallt drukkið sykurlaust. Að nota sykur í teið sitt er hreinlega merki um að þú sért úr "óæðri" hluta samfélagsins (haha, mig langaði mikið til að skrifa "óæðri enda").

Te þykir allra meina bót hérlendis. Visareikningurinn er of hár og "I'll put the kettle on". Einkasonurinn kemst ekki inn í Kings Collage og "I'll put the kettle on". Fjölskyldufaðirinn missir ökuleyfið fyrir ölvunarakstur og "I'll put the kettle on". IRA / al Quaeda sprengja the Underground í tætlur og "I'll put the kettle on".

Og eftir verslunarferð dagsins hefur mér tekist að sanka að mér 12 mismunandi tegundum af tei. Best að koma sér að verki...

Dónaskapur

2007-01-25T18:57:00.000Z

!!!

Í dag hefur verið níðst á mér. Fjórum sinnum.

Fyrst skreiðist ég úr rekkju minni fram á gang til að komast í sturtu og vakna og mæti þá Ellie. Sem hlær og kallar mig óhugnarlegan uppvakning. Sko, ef hún hefði náð að festa blund um fimmleytið í nótt og vaknað á klukkutíma fresti fram til 11 í morgun, þá hefði hún ekki verið mikið fríðari. Og svo þreif ég ekki maskarann af mér í gær/nótt.

Svo fæ ég mér chai tea latte á Le Café. Og það var enginn vökvi í bollanum, bara froða. Ég fer og kvarta eins og menn kvarta í UK, s.s. set upp þjáningarsvip og biðst afsökunar á tilveru minni og heimtufrekju með þessum nytsamlegu inngangsorðum: "Excuse me, hate to bother you but..." Útskýri að ég hafi oft keypt mér chai á kaffihúsum og það sé yfirleitt í vökvaformi. Kaffibarþjónagæsin heldur því fram að það sé alltaf svona, nei, nei, nei! Ég hafði sko séð að það var önnur afgreiðslustelpa sem þurfti að kenna henni handtökin við að blanda drykkinn... Þetta er EKKI þjónusta, kúnninn hefur ALLTAF rétt fyrir sér. Tell me about it, eftir öll árin í Pennanum-Bókval.

Svo kem ég heim og tek eftir því að náttborðslampinn minn er horfinn. Það líður heil mínúta og ég er bara ringluð. Kíki undir rúm. Kíki ofan í náttborðsskúffu. Banka svo hjá Mel og kemst að því að allir lampar í blokkinni hafa verið sendir í tékköpp. Ok, það er kannski lágmarkið að skilja eftir tilkynningu. Eða alla vega hengja hana upp fram á gangi. Mel hafði s.s. farið niður á Accommodation Services og spurst fyrir.

Og ekki nóg með það, heldur var hárteygjan mín eina á lampanum. Og hún er þar enn. Ekki inni í herberginu mínu. Ég vona að það hafi verið lús á henni og dóninn sem ruddist inn í mitt privacy sé núna að drepast úr kláða og pirringi.

Hah.

Fuglinn Fönix

2007-01-24T00:09:00.000Z

Reis úr öskunni einhvers staðar og kannski er kominn tími á að blása í glæðurnar hér á þessu bloggi...

Mér finnst ég reyndar ekki þurfa að afsaka mig því eftir jólafrí kom prófatíð og eftir prófatíð og vetrarfrí með tilheyrandi tölvubindindi EN hafi einhverjum þótt ég léleg, þá biðst ég hér með forláts og aflausnar (svona rétt til að hita upp fyrir páskaföstuna, nei, spaug, ég er ekki einu sinni lengur í Þjóðkirkjunni...)

Með nýrri önn - en sem námsmanni er mér lífsins ómögulegt að mæla tímann í mánuðum og áramótum heldur verð að styðjast við annarskipti - er ég líka ný og betri kona. Nema hvað.

Og hér kemur öppdeit og ofervjú yfir undanfarinn janúar:

Vika 1
Vansælasti ferðalangur heimsins snýr aftur til Keele -ekkert ferlega gaman að kyssa fjölskylduna bless á miðri jólahátíð og halda á vit prófanna í UK. En í flugvélinni voru Bergþóra og Emmi og alla leiðina með lestinni inn á Euston Train Station í London. Þar skildu leiðir; þeirra lá til Asíu en mín til Staffordshire. Vei.

Í farteskinnu var fartölvan mín og um 7 kg af bókum og ljósrituðum heimildum fyrir jólafrísritgerðarvinnuna. Guði sé lof fyrir enska karlmenn sem kunna að búa í stórborg með almenningssamgöngum sem vita að allt gengur hraðar fyrir sig ef þeir aðstoða litlu konuna með græna ferðaskrímslið í stiganum.

Keele heilsaði kuldalega með tómri C-blokk. Engin ljós, bara tilkynningar frá húsverðinum um að íbúarnir yrðu rukkaðir sameiginlega vegna skemmda sem unnar voru í jólapartíinu. Jólapartíinu sem ég vissi ekki einu sinni af því ég var farin áður en það var haldið. Gott að koma heim, brrr.

Vond og ljót próf. Tímaritgerðir eru ekki mitt forte og alls ekki þegar skrifa þarf 2 í sama prófinu – undantekningarlaust er sú seinnu unnin á 15 mín. Reyndar hefur mér tekið að temja mér að gera uppkast að báðum svörum í upphafi svo þetta ætti að hafa reddast. Svaf varla, borðaði varla og lærði varla. Hm... Ekki besta hegðunin í prófatíð en ég var í rugli og rusli. Vildi bara skríða ofan í holu og deyja þangað til ég kæmist til Íslands aftur. Prófin klárast ég fagnaði því með tea and fruit scones. Lifi Bretaveldi og gúrkusamlokurnar þeirra.

Vika 2:
Pakkaði niður og fór til London. Away, away with thee! Á þessu stigi var allt á campus til þess fallið að vekja með mér ógleði. Langþráð heilafrí. Ég ferjaði svolítið af drasli með mér til að geyma hjá Drífu í Woodend – kvíði ekki lítið fyrir að fara með allt mitt hafurtask í lestarnar suður eftir þegar ég þarf að rýma herbergið mitt. Geri fastlega ráð fyrir að senda 3,5 tonn af bókum í pósti. Það mun verða dýrt.

Inga Steinunn gerði sér ferð frá Bremen til að eyða nokkrum dögum með mér í Lundúnaborg og við áttum skjólshús í Woodend. Hvað get ég sagt? Madame Toussauds og þar voru Jamie Oliver og Winston Churchill og Ghandi, Starbucks, Baker Street (cf Sherlock Holmes), Whittard of Chelsea þar sem við keyptum te og súkkulaðihjúpaðar kaffibaunir,Underground, ítalskir veitingastaðir, British Museum með sérsýningu um the Enlightenmen inni í salnum sem upphaflega hýsti bókasafn George III og svo var líka Rosetta-steinninn og við lásum textaspjöld samfleytt í 4,5 klst, Underground, Toy Museum því miður lokað, Starbucks, Underground, James Bond í bíó, Starbucks, ný regnhlíf, Shakespeare’s “Twelfth Night” í Old Vic Theatre á West End með all-male company sem þýðir að það voru bara karlleikarar í öllum hlutverkum eins og á 16. öld svo þarna voru karlar að leika konur að leika karla, Underground, Oxford Street þar sem voru útsölur og Inga fékk 3 pör af hælaskóm og ég kjól og mörgum mörgum mín eytt inni í stóru Borders bókabúðinni, Starbucks, Underground, Victoria&Albert Museum þar sem við lærðum um uppruna orðsins “portrait miniature”, Harrods (en bara að utan) þar sem voru líka útsölur sem vöru samt of dýrar fyrir okkur, Underground, Underground, Underground, leitin að cream custard til að gefa Ingu að smakka með rhubarb crumble, Underground, Underground, Underground, Starbucks kannan sem Inga gaf mér til minja um góðar stundir Ég sakna hennar skelfilega. Inga, komdu aftur!

Fleiri dagar í London. Ég lofaði Drífu og Mark að taka mér tak og reyna að sofa og borða almennilega sem er klárlega ekki vanþörf á. Þau eru uppáhalds fólkið mitt og Drífa er best og það sem næst kemst mömmu minni. Eastenders og Eastenders og mikið spjallað. Ég vil ítreka að Drífa er best. Þegar ég er hætt að vera blankur háskólanemi og á mína eigin íbúð þá er fjölskyldunni í Woodend velkomið að búa hjá mér eins oft og lengi og þau vilja. Daníel litli frændi gerði sitt besta til að auka fótboltafærni mína en hann mun ávallt mala mig. Svo var líka lego og mér hefur aldrei áður þótt neitt gaman í lego – svo lengi lærir sem lifir. Og spilað og þau Isabella sigruðu til skiptis: Animal Yatzy, Don’t Bug Me, Wozzit, Memory, líka teiknað á blöð með Barney litunum og dansað við The Feeling, líka Twister sem var það eina sem mér tókst að vinna í (allt þetta yoga og auðvitað limbóið hér í den). Svo bilaði hitavatnsketillinn og sunnudagurinn var kaldur dagur og húkt inni í stofu við rafmagnsofninn – ekki kjöraðstæður þegar menn eru 6 og 3ja ára.

Aftur til Keele við upphaf nýrrar annar. Verð sorgmædd við það eitt að hugsa um hvað það var leiðinlegt að fara. Lærði loksins að það á ekki að ferðast um lestarkerfi London á sunnudögum. Lenti í hjáleið með rútu frá Sutton til West-Croydon og afar hægfara lest þaðan inn á Victoria Station og þá loksins (eftir 2ja tíma aukalegan þvæling) komst ég inn í Underground og upp á Euston Train Station. Sem var full af löggum og ég varð svooo hrædd og hugsaði:

SPRENGJA

en það reyndust “bara” vera fótboltabullu og hooligans á leið til Manchester eftir að United tapaði fyrir Arsenal. Með lestinni minni, nema hvað. En þar sem ég hafði keypt miðann minn online með afar stuttum fyrirvara og borgað svívirðulegt verð fyrir þá átti ég sæti á 1.farrými... Sem var klárlega ekki ætlunin. Og hooligans ferðast ekki á 1st class, þannig er það bara. Þurfti reyndar að troðast fram hjá þeim til að komast í veitingavagninn og þeir lyktuðu af ódýru vínu og þeir kölluðu á mig og klipu í mig en löggan kom. Löggan er góð, ah. En enski boltinn er frá djöflinum!

Vika 3:
Back to school again. Fyrsti kaffibollinn með Kríu á nýju ári reyndist vera fullur af froðu en ég nennti ekki að kvarta. Margt að brasa. Negla niður áfangana mína: The Novel Now (Contemporary English Fiction) og Gothic Fiction og hann tekur téð Kría einmitt líka. Kaupa bækurnar á Amazon Marketplace og borga 0,01 GBP fyrir kilju en 2,75 GBP í sendingarkostnað. Nú streyma til mín pakkarnir sem er gaman þó ég viti hvað er í þeim. Ráða fram úr stundaskránni og það er svooo sætur doktorsnemi sem sér um Gothic Fiction málstofuna mína! Fara í Morrisons og Sainsbury’s og kaupa matvæli sem blotna í leka ísskápnum mínum. Nú eru Keele Accomodation Services minn versti óvinur en þeim er sama um það því þeim er sama um mig. Grrr... Fara á bókasafnið og safna critical reading í sarpinn áður en aðrir nemendur ná bókunum, hahah. Þetta er dog eat dog, every man for himself. Og nú munu vera 2 mánuðir þar til ég þarf að vera búin að lesa allt og skrifa allar ritgerðir til að vera ekki í stressi í páskafríinu sem er allur apríl. Ég get ekki beðið. Og þessi vika er ekki
einu sinni búin -

Reification and Utopia in Mass Culture

2007-01-10T16:53:00.000Z

Ertekkjaðgrínast?

Gamall félagi minn, Fredric Jameson, er sko ekki dauður úr öllum æðum. Hann er víst líka til prófs í Popular Fiction and Cultural Theory - sem sagt á morgun. Ég sem hélt ég hefði afgreitt hann með hinum áfanganum mínum, sem lauk með illgjörnu prófi á mánudaginn var. Æ og ó.

Jameson er ekkert vitlaus. Hann er bara langorður.

En ég, ég mun hugsa minn gang í fríinu sem hefst á fimmtudaginn. Ég er nefnilega heldur ekki svo vitlaus. Og andlegt ástandu mitt undanfarið hefur verið tóm vitleysa. Tómt tjón.

Er ég stelpa eða kona?

Nýir tímar

2007-01-05T00:15:00.000Z

Það eru takmörk fyrir því hversu lengi er hægt að hata sjálfan sig svona mikið.
Alla vega nenni ég ekki meir.

Nú er líka árið "liðið í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka" svo ef þetta er ekki tíminn til að horfa fram á veginn þá veit ég ekki hvað.

Engu að síður þykir mér við hæfi að lítu ogguponsu lítið um öxl og rifja upp hvað mér þykir markverðast við árið 2006. Auðvitað er alsendis óvíst hvort nokkur deilir þeim skoðunum með mér, en eins og vitur maður sagði einhverju sinni þá eru skoðanir eins og rassgöt; það hefur hver sína og allar lykta þær jafnilla.

Dagur ársins: 9. febrúar, nema hvað - fyrsti afmælisdagurinn sem ég fagnaði að heiman, og hélt veisluna ein og óstudd á mínu eigin heimili

Mánuður ársins: júní, þegar 1 ár var liðið síðan ég útskrifaðist úr MA

Maður ársins: Pabbi minn, fyrir að sína stakt jafnaðargeð og umburðarlyndi þegar ég fékk ranga einkunn í Amerískri menningarsögu og hélt ég myndi deyja (og dó næstum við að hrapa niður kjallarastigann í örvæntingu minni)

Athæfi ársins: búferlaflutningar; af Bergstaðastræti í Kambagerði til Keele

Drykkur ársins: sojalatte

Skólafélagi ársins: mamma mín

Íþróttamaður ársins: Daníel 5 ára frændi minn, fyrir að hjálpa mér að máta sig í skák

Bók ársins: allir enskar samheitaorðabækur heimsins

Samgöngukerfi ársins: leiðarkerfi strætisvagna Akureyrarbæjar

Strætisvagnstjóri ársins: gaurinn sem keyrði fram hjá mér á stoppistöðinni þegar ég var á leið til vinnu einn þriðjudagsmorgunn í sumar

Kennari ársins: Scott McCracken, say no more

Vinnufélagi ársins: Nonni, fyrir að hreinsa fartölvuna mína og setja upp í henni alls kyns fínerí sem ég kann engin skil á

Risaeðla ársins: Barney the Pink Dinosaur, besti vinur Isabellu frænku

Lestarstöð ársins: London-Euston

Verslunarferð ársins: ferð okkar Adda á Oxford Street, þegar afrakstur innkaupa hans varð eftir í lestinni til Sutton, ó ó

Systir ársins: Hildur Sara, hver annar?

Heimili ársins: Woodend 5, hjá elsku Drífu frænku þar sem mér finnst ég vera svo velkomin

Verktaki ársins: klikkaða kerlingin sem prjónar lopapeysurnar sem við seljum í Bókval og þekkir ekki muninn á kvittun og reikningi

Sms ársins: þegar við Una vorum á hlusta á sama Coldplay lagið, hvor í sínu landinu

Jólasveinn ársins: Kertasníkir, sem gaf mér Olive body butter

Ferðalag ársins: road trip mitt, Valdísar og Unu í Mývatnssveit; jarðböð, út að borða og svo OC að lokum

Frumkvöðull ársins: Aldís frænka, fyrir að stofna kaffihús

Vesen ársins: Erasmus-umsóknarferlið

Matvara ársins: hnetusmjör

Vinnustaður ársins: Penninn-Bókval, og hana nú

Brúður ársins: Unnur Helga, bestasta besta

Afmælisgjöf ársins: Fishbone stígvélin (og Alkemistinn) frá stelpunum mínum

Hetja ársins: ég sjálf, fyrir að þramma inn á skrifstofu hjá Sævari og heimta launahækkun (og fá hana, naturally)

Heimsókn ársins: þegar Inga Steinunn kom í nokkra daga í kringum júbíleringuna í júní

Flík ársins: kjóllinn sem ég keypti fyrir brúðkaup Unnar og Sigga

Hjón ársins: afi Addi og amma Helga fyrir að hafa verið ástfangin í 55 ár og hamingjusamlega gift í 50

Viðbjóður ársins: Accommodation Services hér í Keele

Framtak ársins: kaup Eyrúnar á heilum flygli

Mágkona ársins: Valdís Anna, ohohoh

Jólagjöf ársins: ullarskór x2

Gleði ársins: að hitta Valdísi Ösp aftur þegar hún sneri frá Sölden

Kaffihús ársins: Kaffitár, fyrir allar góðu stundirnar þegar það hýsti mig og Kríu og jafnvel Lindu og Siggu líka

Bjartasta vonin: Valdís Ösp og Helgi Valur

Eitthvað hefur að sjálfsögðu gleymst en það rýrir ekki gildi þess. Kannski man ég það á morgun, kannski á hinn. Þó það sé gleymt í bili þá er það geymt, eins og allir góðir hlutir.

Oj

2006-12-29T02:39:00.000Z

ég er kúkur í nótt og á morgun og hata heiminn.
Það eru allir duglegir og successful og lifa innihaldsríku lífi nema ég.
Annað fólk kemur hlutunum í verk og lætur sér svo líða vel og verðskuldar það.
Ég er aumingi og á allt illt skilið og er ekki stolt af neinu og er bara til byrði.

Ég er ritgerðarauðnuleysingi og kann ekki að skipuleggja tíma minn og kann ekki að fara með peninga og er ekki búin að hreyfa mig spönn frá helvítis rassi síðan ég kom til Íslands og er viðbjóðslega stirð með slím í æðunum.

Herbergið mitt í Kambagerði er ömurlega skítugt og ég þarf að þvo á mér hárið og kaupa roll-on. Það var skítabóla á nefinu á mér en ég kreisti hana til bana og nú er hún dauð og nefið á mér rautt og ljótt. Ég er með bauga og blóðhlaupin augu, oj bara.

Ég drap jólin og vona bara að kannski, kannski, kannski, verði ég orðin manneskja fyrir gamlársdag.

Ég hata sjálfa mig og er farin til fjandans.

Jólasníkjudýrið

2006-12-22T13:53:00.000Z

í Kambagerði 1 er ekkert sérstaklega hjálplegur gestur. Í staðinn fyrir að baka, þrífa, pakka, kaupa inn og fleira í ætt við hefðbundinn jólaundirbúning heilbrigðs fólks þá rembist ég við að fæða ömurlega ritgerð.

Eitthvað smáræði af jákvæðari athöfnum hefur þó komist í verk:
- laufabrauðsgerð
- Prison Break-kvöld með Valdísi Ösp
- heimsókn í Bókval
- sojalatte á Te&kaffi
- stúdentsveisla hjá Valdísi Önnu þar sem allt Þverholtsfólkið góða var og svo auðvitað Unnur
- Margrét mín Brynjars og Gísli (í téðri stúdentsveislu)
- val á jólamat fyrir heimilisgrænmetisætuna
- hádegiskaffi með Valdísi Önnu
- afmæliskaffi hjá Tryggva í Hjallalundinum
- ekki ritgerð

En á morgun er Þorláksmessa og þá fer ég í jólafrí fram á 28.
Já.
Og svo mun ég fara í áramótafrí frá og með Gamlársdegi.
Já.

Dagarnir hjá Drífu og fjölskyldunni í Woodend í London voru draumur með jólabókalestri, sörubakstri, jólagjafainnkaupum og jólafataverslun - svo ég er reyndar búin að hafa það býsna gott...

Og á Stansted voru Eyrún og Lalli og við áttum góða stund á Kaffibrennslunni í Rvk meðan beðið var eftir fluginu norður. Og á Reykjavíkurflugvelli voru Egill og Regína með áhyggjur og Þórný Linda á leið heim frá Danmörku.

Ath! Engin yfirvigt!

Mamma mín er að reyna að muna hvert okkar krakkanna þriggja hefur föndrað hvað að af jólajógúrtdósabjöllunum og jólapípuhreinsarajólasveinahreindýrunum sem fylla hér tugi skókassa.

Ég man...

Það er orðið að vana hjá mér

2006-12-11T22:47:00.000Z

að sofa ekki aðfaranætur mánudaga. Þar af leiðandi eru mánudagar líka einu dagarnir núorðið þar sem ég drekk meira en 2 bolla af kaffi.

Í gærnótt fór ég hamförum og brasaði. Skrifaði jólakort og pakkaði inn pökkum með "Rocking around the Christmas Tree" í eyrunum. Alveg þangaðitil var kominn tími á dekursturtu og svo málstofu klukkan 9. Eiturhress mætti ég og hélt áfram að vera eiturhress fram að hádegi. Þegar ég kom heim og inn í eldhús var þar ræstingakona nokkur illileg að ryðja óhroða niður af eldhúsbekknum. Svo illileg að mig langaði að hnipra mig saman og væla: ég vaska alltaf upp eftir mig...

Á stigapallinum fyrir neðan mig var Craig að byggja jólatré úr tómum bjórdósum. Hann sagði mér að téð ræstingakona hefði urrað á hann, og núna væri hann skemmdur fyrir lífsstíð og þyrfti örorkubætur til viðbótar við námslánin sín. Craig er með námslánin sín á heilanum því hann kláraði allt sparifé sitt fyrir um 3 vikum og hefur síðan þá þurft að stela mat frá öðrum nemendum.

Á 4. kaffibolla dagsins tætti ég niður á bókasafn og byrjaði að ljósrita heimildir. Vafalaust voru brotin lög um höfundarétt á hverri einustu bók en ég hef engu að tapa. 100 a4 bls. Eiturhress.

Góðverk dagsins var að gefa Sabrinu, sem er með mér í amerískum samtímabókmenntum, járn- og steinefnabætt vítamín. Við vorum aðeins að ræðast við, svona grænmetisætna á milli, og hún kvaðst alltaf þurfa að leggja sig seinni partinn, eins og gamlar konur með permanet. Ókei, lítil og mjó 21 árs stelpa borðar ekki kjöt og ekki egg og ekki rúsínur og tekur ekki fjölvítamín... Járnskortur, einhver?

Spellvirki dagsins var að skrifa inn í bókasafnsbók. Ohohoh.

Markmið dagsins: fara að sofa.

Hvaða hvaða

2006-12-10T17:35:00.000Z

Þullinn Þralli ber hausnum við vegginn - eins og það hjálpi eitthvað við að velja sér ritgerðarefni. Ég spyr bara hvert tíminn fari eiginlega!
Eftirfarandi svarmöguleikar eru í boði:
a) í að drekka kaffi með fólki úr málstofunum mínum
b) í að horfa á jóladagatal Ríkissjónvarpsins
c) í að klippa jólaskraut með fólkinu í blokkinni minni
d) í að lesa dagblöðin og hafa áhyggjur af bresku velferðarkerfi
e) í að ekki þvo þvottinn sinn

Eins og gamall bekkjarfélgi minn sagði gjarnan: nú er maður með skítinn upp á bak...
Ég þarf sem sagt að ákveða um hvað ég vil skrifa, lesa 12 bækur og 7 blaðagreinar og sigta út það sem er nytsamlegt, gera uppkast, skrifa ritgerð, fara yfir ritgerð, lagfæra ritgerð.

Megnið af þessu mun líklega vinnast heima á Akureyri því ég hef bara morgundaginn hérna í Keele, jesúguð! Á þriðjudaginn ætla ég nefnilega í bæinn og ganga frá ýmsum málum og pakka inn nokkrum jólagjöfum og pakka niður dótinu mínu og ekki þvo þvottinn minn því að

á miðvikudaginn fer ég til Drífu í London!

Þar mun ég hjálpa henni að baka smákökur og líka kaupa mér jólakjól og jólaskó. Þvílík neysluhyggja, hahaha! Og ég mun vera glöð og mér verður hlýtt alls staðar. En dagarnir hjá fjölskyldunni í Woodend verða nú ekkert of margir því að

á laugardaginn flýg ég heim til Akureyrar!

Þar mun ég faðma (nánast) alla sem ég elska mest og gera laufabrauð. Og gera ritgerð, uhm.

Hvað get ég sagt, ég er full af fiðrildum og ætti að vera að brasa milljón hluti. Ég hugsaði í 3 klst í nótt sem var klárlega heimskulegt en nú liggur mér þetta á hjarta:
- mig langar í mína eigin íbúð
- mig langar í meira jóga, mig langar í jógacamp
- mig langar að vera með systur minni
- mig langar í ensku jólakökuna sem er óopnuð inni í herberginu mínu
- mig langar í allar bækurnar á austurveggnum í Waterstone's
- mig langar að Unnur komist inn í Royal Collage of Music í Glasgow
- mig langar í úrið hans Benna sem stoppar tímann
- mig langar í avakadó með kvöldmatnum
- mig langar að fólkið sem missti heimili sín óveðrinu í London fái inni
- mig langar í nýja regnhlíf
- mig langar að komast á jólasýninguna í skólanum hans Daniels
- mig langar að allit sem töpuðu pening á Fairpack svindlinu fái endurgreitt
- mig langar að fá vinning í jóladagatali Glitnis
- mig langar í Sunday Times
- mig langar til Austurríkis 2007 að hitta vini mína frá Heidelberg
- mig langar í heimilsfangið hennar Ingrid svo ég geti sent henni jólakort og súkkulaði
- mig langar að Valdís komist inn í hjúkrun í HA
- mig langar í plokkun og litun og klippingu
- mig langar að fólkið í flóðunum í Sómalíu fái drykkjarvatn
- mig langar á jólatónleika í Akureyrarkirkju
- mig langar að dæmdir kynferðisafbrotamenn sitji í gæsluvarðhaldi á áfrýjunartíma
- mig langar í sófann í Kambagerði

En eins og litla gula hænan sagði: sá sem gerir ekki, fær ekki. Svo nú rölti ég í Select&Safe og kaupi mér avakadó. Það verður að duga.

You've got a friend in me

2006-12-06T19:52:00.000Z

...Some other folks might be
Little bit smarter than I am
Bigger and stronger too
But none of them will ever love you
The way I do
It's me and you, girl.

Þegar ég var smástelpa og stærri stelpa og unglingsstelpa þá hverfðist heimurinn um mig og Unni Helgu. Ég átti hana og hún mig, alltaf. Alltaf vís sessunautur í skólastofunni, á kóræfingum, á skátafundum, í rútuferðum, alltaf eyra á hinum enda símalínunnar, alltaf félagsskapur við íssát á laugardagskvöldum. Og svo gista. Hún skældi í öxlina á mér þegar Skundi dó og ég sat í fanginu á henni þegar við horfðum saman á hryllingsmyndir - og hún lét aldrei undan freistingunni að segja mér að opna augun þó blóðbaðið væri enn í gangi.

Og af því að hún hefur séð mig í mínum versta ham, og látið ljótustu tilhneigingar mínar og ókosti yfir sig ganga án þess að hafna mér eða fordæma, þá veit ég að ég get treyst henni fyrir öllu. Vinur er einhver sem veit af göllum manns en er alveg sama. Vinur tekur þá afstöðu því hann veit hún er gagnkvæm.

sodastream-tækið, öskudagslið, róla á Lundarskóla, Sound of Music hjá LA og endalausar leikuppfærslur í Lundarskóla, Ben&Jerry's, bílskúrsloftið, kjallarbúðin í Ásveginum, stóra rúmið í Kambagerði, Andrew Lloyd Webber, ponyhestarnir og barbie, labba saman í útihlaupum í leikfimi, Disneygeisladiskurinn í ótal rútum, Andrésblöð, fylgja hvor annarri heim og til baka og annan hring, fyrsti kaffibollinn okkar (swiss mokka á Bláu könnunni með hnetusírópi og helling af súkkulaðispænum), teiknimyndasögur, Simon&Garfunkel, rúntarnir á laugardagsnóttum, jájájá

Þvílíkt sem klukkutímarnir okkar saman hérna í UK voru mér ómetanlegir. Lágum bara í leti á laugardagskvöldið eftir dásemdar örbylgjukvöldverð í boði Sainsbury's og sváfum eins lengi og mögulegt var á sunnudeginum. Kíktum svo í búðir í Newcastle og grétum yfir verðlagningunni í Laura Ashley. Fundum óguðlega sætar mini-jólakökur með jólasveinaandlitum úr sykri og mátuðum skó (nema hvað). Markmiðið var að hrista ferðaþreytuna af Unni svo hún væri game í 3 áheyrnarprufum í 3 borgum á 3 dögum.

Ég var nú ekkert lítið stressuð á sunnudagskvöldinu: "guð ef við náum ekki í skólann í Manchester í tæka tíð, ég mun aldrei fyrirgefa mér að hafa ekki tekið fyrri lestina" en ferðalagið gekk eins og í sögu. Vorum mættar allt of snemma en þetta hafðist - 1 down. Þegar við stigum út úr skólanum með spennufallsólgu í maga, eyrum og tám, þá var að sjálfsögðu norðurensk stórborgarrigning alls ráðandi og engin regnhlíf með í för. Banhungraðar ráfuðum við inn á Gamla Apann en þar var enginn matur eftir kl 17:00 - hvað er það? En á Yates fengum við massa máltíð fyrir engan pening og ætluðum aldrei að koma okkur út í rakann, kuldann og myrkrið aftur.

Einstök ratvísi Unnar sannaði sig svo enn og við löbbuðum skakkafallalaust alla leið inn á Manchester Piccadilly lestarstöðina, útkeyrðar en langt á undan áætlun. Sem betur fer því ég þurfti góðar 30 mín í vönduð innkaup á þurrkuðum ávöxtum og hunangsristuðum hnetum og öðrum unaði í The Cranberry. Mín þolinmóða besta vinkona sagði ekki orð heldur keypti sér bara Pepsi Max í W.H. Smith - svona eiga ferðafélagar að vera!

Ég var nú ekki alveg sátt við að láta dömuna frá mér upp í lestina til London á þriðjudagsmorgni en það varð auðvitað úr. Hún átti ógnarlangan dag framundan með prufu á nýjum stað og flugferð yfir til Skotlands en ég, ég varð bara eftir í Staffordshire með fullt af gleði í nefinu.

Nú eru bara 10 dagar eða svo þangað til hjartað í mér hoppar aftur upp í háls þegar við föðmumst jólasnjónum á Akureyri. Elsku líf. Takk fyrir að blessa mig með annarri manneskju sem knúsar mig jafn fast og ég hana.

"Close the book, man, what's the matter with you, dont' you know you're liberated?"

2006-12-01T22:33:00.000Z

Þessi vika var ógeð. Ég var ógeð allan tímann og kláraði ógeðslega ritgerð í gærnótt. Í dag hef ég hvorki lesið né skrifað staf - þar til nú, augljóslega.

Annars mæli ég með The Book of Daniel eftir E. L. Doctorow. Hún er falleg, truflandi, sársaukafull, uppáþrengjandi, dónaleg, sorgmædd, ógeðfelld, fyndin, aumkunarverð og skrýtin. Æst bók. Góð bók. Ég held samt ég muni ekkert glugga í hana aftur á næstunni. Og helst aldrei lesa ritgerðina mína. Svo ég vitni aftur í Doctorow sem vitnar í apocryphal version of the Bible (hah, intertextuality, self-referentiality, sjá, the simulacrum sýnir sinn ljóta haus!):

"the words are closed up and sealed till the time of the end"

Ég klæddi mig á mánudaginn og miðvikudaginn. Og svo klukkan 15 í dag þegar var kominn tími til að skreppa í bæinn og kaupa eitthvað að borða. Og uppþvottalög. Hver einasta flaska af uppþvottalegi í eldhúsinu mínu hefur verið tóm í 2 daga. Eiginlega held ég að nágrannar mínir á ganginum hafi bara verið ástandinu fegnir svo þeir þyrftu ekki að vaska upp ...

Þegar ég sat í strætó á leið inn í Newcastle varð mér hugsað til þess hvað Englendingar eru lélegir við að skreyta fyrir jólin. Það er nánast ekkert hús komið með svo mikið sem eina auma gluggaseríu og ég er bara ekki að komast í rétta gírinn. Það eiga að vera alþjóðlegir jólasöngvar á miðvikudaginn hérna á campus en það hljómar eiginlega vara hallærislega með tilliti til þess hvernig menn virðast annars hunsa árstímann. Í dag er 1. des og ég steingleymdi að verða mér út um jóladagatal sem er bara vont. Hins vegar er jóladagatal ríkissjónvarpsins á Íslandi klassískt, Stjörnustrákur eftir Sigrúnu Eldjárn, fyrir þá sem ekki vissu, og það má fylgjast með þáttunum á netinu, vei! Kannski ég spari bara eins og pund eða tvö og láti mér það nægja.

Ok, talandi um jólaskreytingar í Englandi. Það versta er auðvitað að inn á milli leynist einn og einn JÓLA-VITFIRRINGUR sem heldur að hann sé Chevy Chase í þarna Christmas Vacation myndinni. Æ, hann þekur húsið sitt í seríum og plastrusli og tekur strauminn af öllu hverfinu, híhí... En já, hér í UK eru búa menn mikið í raðhúsum - þetta eru þröngar íbúðir á kannski þremur hæðum, oft er hver fjölskylda búin að mála framhliðina sína í öðruvísi lit en nágrannarnir en enginn nennir að standa í að flikka upp á bakhliðina . JÓLA-VITFIRRINGARNIR fara gjarnan á milli lágvöruverslana á borð við Tesco og Poundland og kaupa hvert einasta rafmangsskraut sem kemur á tilboði. Svo snúa þeir heim og klína 5 fermetra framhliðina sína alla út í plast- og vírarusli, kveikja á heila klabbinu og fá sér mincemeat. Gott dagsverk. Yuck! Þetta er verra en allt sem ég hef orðið vitni að heima á Fróni, I kid you not.

En nú mun ég horfa Stjörnustrák hlæja að fruntalegu kerlingunni. Og á morgun kemur Unnur og ég verð offline fram á þriðjudag. Já.

Now that my ladder is gone

2006-11-27T20:15:00.000Z

I must lie down where all ladders start
In the foul rag-and-bone shop of the heart

Eftirlætis ljóðið mitt. Ever.
W.B. Yeats - þegar allt kemur til alls þurfum við bara að geta horfst í augu við okkur sjálf.
Er það ekki ég sem þarf að lifa með mínum ákvörðunum?

Og núna er mér illt í maganum því ég er þralli.
Aðeins of mikið stress og ég dett í Cadbury's Dairy Milk Fruit and Nut. Og mjólk að drekka.
Takiði eftir þessu? Dairy MILK, og MJÓLK með.
Og þetta frá konunni sem hefur lært af biturri reynslu að of mikið af mjólkurvörum, það er laktósamenguðum, óbeinum dýraafurðum, lætur aumingja mallann minn kreistast og kremjast og engjast um af óverðskulduðum kvölum.
Að ekki sé minnst á hvernig ég finn allar mettuðu fitusýrurnar teppaleggja æðarveggina mína, og helvítis hydrogenated olíurnar úr súkkulaðiklumpunum fremja valdarán í frumubyggðarlögunum inn í mér og þjóðarmorð í fitukirtlum andlits míns.
Stundum held ég að ég sé ofnæm - mér finnst ég skynja hvert einasta blóðkorn og þekkja alla mína vöðvaþræði, og ef einhver er illa smurður, eða nærður, eða mengaður, eða dauður og rotnandi þá byrjar mig að klæja í tærnar, og kláðinn skríður upp í hnésbætur og handarkrika og hálsakot og svo springur á mér hársvörðurinn og ég finn, finn, finn fyrir öllu en engan frið.

Þannig líður mér núna, í ofanálag við magakveisuna.
Það hefur sumsé verið mikið að gera. Og ég brotnaði. Óó.

Góðu fréttirnar eru hins vegar að fórnir hafa ekki verið færðar til einskis heldur skila sér í ánægjulegum afköstum. Hvað á ég eftir að læra á þessari önn?
- endur- /umrita ritgerðaruppkast fyrir Con Am (ljúka á föstudag)
- 1 skáldsaga fyrir Pop Fic (lesa á þriðjudaginn eftir 1 viku)
- 1 skáldsaga fyrir Con Am (lesa á sunnudaginn eftir 2 vikur)
- ritgerð fyrir Pop Fic (næsta vika í heimildasöfnun og drög, jólafríið í uppkast og hreinritun)

Ég er búin að lesa alla teoríuna, ALLA og skáldsögur 2 vikur fram í tímann. In your face, Keele.

Undanfarnar klukkustundir hafa verið skrýtnar. Eftir unaðslega afslappandi laugardag með tónlist og tímaritum og göngutúrum og góðu spjalli vaknaði ég á hádegi í gær.
Las vikuskammt í teoríu fyrir Con Am.
Las annan vikuskammt í teoríu fyrir Con Am.
Las vikuskammt í teoríu fyrir Pop Fic.
Las annan vikuskammt í teoríu fyrir Pop Fic.
Las skáldsögu fyrir Con Am - og nú var komð miðnætti en ég var ekki syfjuð og óstöðvandi.
Las aðra skáldsögu fyrir Con Am - nú var klukkan 4 am og bara 3 1/2 tími í fótaferð fyrir málstofu... hvað gerði maður þá?
Las skáldsögu fyrir Pop Fic.
Og svo dekursturta.
Heitt, kalt, heitt, kalt, andlitssápa, andlitsskrúbbur, skrúbba skinnið fast, raka allt óvelkomið af kroppnum, pússa fæturnar og tásurnar, heitt, kalt.
Andlitsvatn, andlitskrem, fótakrem, body lotion, roll-on, signature scent. Hár. Make-up. Föt.

Oooooog klukkan er 8:40 og yðar einlæg strunsar að kaupa sér sojalatte (tvöfaldan, ekki veitir af) og svo beint í Con Am málstofu. Það koma dropar úr himninum sem breytir engu, það er ekki hægt að vera hreinni og kátari. Það eru haustlauf að sjálfsögðu og hún minnir sig á að kíkja í mailroom eftir skóla. Kannski eru bókatíðindin frá Unu komin...

Sem var reyndar ekki raunin en dagurinn var samt fallegur og góður. Alveg þangað til ég var komin heim eftir hádegi og búin að skríða í heimaföt og sofna í skrifborðsstólnum með andlitið klesst við The Times. Það kom þetta hefðbundna hógværa svefnslef sem bleytti upp í prentsvertunni og stimplaði á hægri kinnina mína: H me Secreta claims must ta otherw Tory jec

Nú er ég bara úldinn viðbjóður með magapínu en Cadbury endaði í ruslinu innan um blauta tepoka, svarta bómull og eyrnapinna með merg.

Ég ætla að sofa til hádegis á morgun, sturta mig og fara í hrein náttföt og drekka take-away kaffi frá Lindsey Bar og gera ritgerð með hausbuff. Og ef ég þarf að fara á bókasafnið þá verður umheimurinn bara að þola það. Ég á brauð og hnetursmjör og piccalilly sem er krydduð sulta og ávaxtate og rúsínur og Marks&Spencer's Ready Made Jacket Potato fyrir örbylgjuofninn og nóg af avakadó.

Eins og Scarlett O'Hara sagði: "After all, to-morrow is another day."

Í eldhúsinu

2006-11-22T20:54:00.000Z

skapaðist neyðarástand um klukkan 19:00 að staðartíma.Ritgerðarlúinn háskólanemi, íklæddur flíspeysu, náttbuxum og ömmuinnskóm, uppgötvaði sér til mikillar hrellingar að hnetusmjörið var búið. Eitt og sér væri slíkt tilfelli kannski ekki óyfirstíganlegt en nú var staðan sú að það var ekkert til á bænum sem smyrja mátti oatkakes með.

The horror, the horror!

Nú, jafnvel það að vera viðbitslaus getur verið viðráðanlegt - maður bara borðar eitthvað annað. En téður stúdent var byrjaður að hita grænmetissúpu og hana dugir ekki að snæða eina saman. Kannski segir þá einhver: Af hverju fórstu þá ekki bara út í búð? Og svarið er einfalt: Það var hellihelvítisnóvemberrigning!

Ég var farin að sjá fram á frekar fátæklegan kvöldverð og snerist um sjálfa mig með fýlusvip þangað til ég mundi eftir parmesanostinum... Rándýra, skelfilega ljúffenga parmesanostinum sem ég ríf, ósköp spart og með ýtrustu varkárni, ofan á tómatsúpur, salöt og ítalskar sósur... Og ég hugsaði: Why the hell not? Svei mér þá, ef þessi máltíð var ekki bara með þeim betri sem ég hef mallað lengi. Oatkakes með pickles og þykkum sneiðum af fínasta hard cheese, þvílíkur lúxus. Hins vegar þá mun ég lykta af parmesan inn í næstu öld.

Það er sem sagt miðvikudagur og ég get ekki beðið eftir helginni. Ástæða þess er að ég þarf að skrifa ritgerð eins og spæta á amfetamíni til að sá hausverkur sé frá þegar Unnur mín kemur í heimsókn eftir 1 1/2 viku. Vinnuálagið hindraði mig hins vegar ekki í að horfa á hádegisfréttir BBC þar sem the "nanny state" var til umræðu.

Nú er það svo að stuðningsmenn the Conservative Party, eða Tories, eins og þeir kallast víst, eru hefðinni samkvæmt andvígir öllu sem gæti hugsanlega styrkt the welfare state (velferðarþjóðfélag) hér í UK. Það má segja að Tories séu hægri-sinnuð kapítalistasvín sem telja alla aldraða / fatlaða / sjúka / einstæða / innflutta / verðskulda óviðunandi aðstæður sínar því þeir séu ekki "nógu sterkir" til að lifa af í frumskógi the post-industrial multicapitalist state.

Ok, smá ýkjur kannski, en það var alla vega undir áralangri forrystu the Iron Lady Margareth Thatscher sem the Conservative Party komst vel á veg við að einkavæða hér allt, og þá meina ég allt. Og ein afleiðing þess er að megnið af öllu stúdentahúsnæði er einkarekið, sem þýðir að rétt eins og á almennum leigumarkaði, þá þurfa háskólanemar að leigja af aðilum sem hafa það að markmiði að græða á viðskiptunum. Sem sagt, há leiga, lélegur aðbúnaður. Sömuleiðis þá eru verslanirnar hér á campus reknar af einkaaðilum og því er ekkert hægt að kaupa hér í svanginn nema á uppsprengdu verði. En þetta var slaufa. Málið er að Tories eru gjarnir á að fussa við öllum tilraunum til samfélagslegra úrbóta og bera það fyrir sig að útkoman hljóti þá að verða fordekrað "nanny state" þar sem ríkisvaldið hugsar fyrir kjósendur sína svo aumingjans litlu ósjálfbjarga greyin þurfi ekki að taka neina ábyrgð og taki því aldrei neinum þroska.

Nú, hér í UK er hitt stærsta stjórnmálaaflið the Labour Party - klárlega meira vinstrisinnaður. Þeir eru núna við völd með Tony Blair í fararbroddi og hafa nýverið kynnt áform sín um hvernig leysa megi brýnasta þjóðfélagsvanda Breta í dag: óþæg börn.

Labour vill senda sérþjálfaða barnasálfræðinga og uppeldisfræðinga inn í "erfiðustu" svæði landsins, inn í hverfisbundin samfélög og bjóða þar upp á námskeið í barnauppeldi fyrir foreldra. Ástæða alls þessa er að hlutfall einstaklinga sem sýna afgerandi einkenni andfélagslegrar hegðunar fer stöðugt hækkandi - kannski óttast pólitíkusarnir að lýðræðið sjálft muni hrynja þegar fólk er orðið of "óhlýðið" til að mæta á kjörstað.

Burt séð frá því hvaða skoðun maður hefur á þessum tilburðum, þá verður nú að segjast að UK er með réttu orðið "nanny state"...

Ég er miður mín -

2006-11-20T22:58:00.000Z

miður mín!
Og það er sumsé saga...

Eftir málstofu í Amerískum Samtímabókmenntum fyrir hádegi (og tilgangslausa ferð í mailroom) þá byrjaði ég að lesa skáldsögu. Téð verk verður á dagskrá á miðvikudagsmálstofunni í Afþreyingarbókmenntum og Menningarfræðum og því ekki seinna vænna. Nú verður viðfangsefni vikunnar hryllingsbókmenntir - horror fiction - og þessi ágæta skáldsaga kallast Exquisite Corpse sem myndi útleggjast á hinu ástkæra ylhýra einhvern veginn svona: Unaðsfagurt Lík. Uhm... Nema hvað, þetta er bara ÓGEÐSLEGASTA BÓK SEM ÉG HEF NOKKRU SINNI LESIÐ!

Ég minnist þess að hafa fyrir u.þ.b. ári hneykslast mikið á bókinni Barnagælur sem kom út fyrir síðustu jól og ég asnaðist til að glugga í einhvern sunnudagsmorgun í vinnunni í Mál&Menningu. Vitaskuld stend ég við allt sem ég sagði þá en ég get svarið að sá óskapnaður var rjómagrautur í samanburði við helv... þarna Lík-bókina... Sko, hvernig er hægt að skrifa 300 bls. um geðsjúkan, sadó-masókískan fjöldamorðingja og náriðil, sem jafnframt er eyðnismitaður hommi, það er bara beyond me. Og þeir voru tveir, þessir vondu karlar. Og þess utan var annar eyðnismitaður hommi (deyjandi) með sjálfseyðingarhvöt, og ömurlega sjálfselskur eyðnismitaður samkynhneigður og siðblindur víetnamískur unglingur (sem dó).

Komst varla hjá því að hugsa: Nei, þetta er svo slæmt prómó fyrir réttindabaráttu samkynhneigðra og tilraunir við að koma heiminum í skilning um að alnæmi er ekki hommasjúkdómur sem verður til í "spilltu blóði", og jafnframt að samkynhneigðir eru ekki kynóðir frekar en gagnkynhneigðir. Og svo var þetta bara SJÚK saga með alltof ALLTOF grafískum lýsingum, fullkomlega smekklausum. Sannleikurinn er að áhrifamesti hryllingurinn er alltaf sá sem kviknar með lesandanum þegar maður þarf sjálfur að fylla í eyðurnar. Þetta var bara LJÓT bók og ég er hamingjusöm að geta sagt að hún var líka ILLA SKRIFUÐ.

En ég er skemmd engu að síður. 5 klst af svona sora eru meira en aumingjans sálin mín þolir. Að lestrinum loknum varð ég að þvo mér í framan, bara 3-step, takk fyrir, setja á mig hárband, skipta um föt og fara í klukkutíma göngu í kvöldkulinu, sem var kalt. Ég var með Frank Sinatra og raularavini hans í eyrunum og þeir hjálpuðu svolítið til við detoxið. Svolítið.

Alas, ég er miður mín - miður mín!

Eftir tómatsúpu og ristað brauð með hnetursmjöri og sultu þá tók Freud við. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvort það bætti úr skák...

Mér batnaði hins vegar svolítið við að spjalla við Unu á skype, en hún flutti mér þau gleðitíðindi að bókatíðindin (haha) væru komin í hús heima á Fróni (heima?) og kveðst jafnvel ætla að senda mér eintak... Vei! Nú er bara enginn desember án bókatíðinda og það veit hún Una mín og fyrir það eeeeelska ég hana. Hins vegar þá þarf ég að koma einu á framfæri:

Ekki gefa mér bækur í jólagjöf.

Plís, ekki. Málið er að ég þarf að skrifa ritgerð og læra fyrir próf í jólafríinu og geri því ekki ráð fyrir að það verði mikill tími aflögu í afþreyingarlestur, þar sem ég þrái, jú, að sinna fólkinu mínu heima líka. Og ekki get ég tekið fleiri bækur með mér út eftir jólin. Og það væri frekar súrt að láta bókagjöf bíða í Kambagerði þangað til ég sný aftur næsta sumar, ekki satt? Hins vegar er öllum guðvelkomið að gefa mér sterlingspund sem ég skal með glöðu geði eyða í bókmenntir um leið og ég er komin aftur til UK í janúar. Hér eru nefnilega girnilegustu bókabúðir í heimi. Mig langar alltaf í bækur, það ættu menn að skilja núorðið. Svo, óskalistinn minn í ár er stuttur: Sterlingspund, takk.

Og næst, tilkynningaskyldan:
- UK er líklega það land í heiminum þar sem notast er við flestar gerðir af sinnepi.
- Kvenfólk í UK heldur að það að flangsa lærunum í nóvember sé góð leið til að ná í gaur... en sannleikurinn er að það er ekkert æsandi við gæsahúðarhold sem lítur út eins og blárauður sandpappír.
- Fólk í UK er ekki búið að uppgötva að í siðmenntuðum menningarsamfélögum sem hafa farið í gegnum iðnvæðinguna, þá þykir gott og sjálfsagt að drekka kaffi eftir kvöldmat.
- Afgreiðslufólk í UK þarf að læra að þegar það er biðröð við kassann þá fer maður ekki og fær sér bita af afmælisköku kollegans.
- Eini staðurinn í UK þar sem má hrópa og rífast hástöfum ef menn eru ósammála er í Parliament (á þingi). Þar má jafnvel öskra á forsætisráðherrann, já sérstaklega á hann.

Og orðabókin:
- jacket: pappahlíf sem sett er utan um take-away pappírsmál undir heita drykki EÐA bökuð kartafla (jacket potato)
- nasty: lýsingarorð til að nota um allt sem þér líkar ekki
- coffee créme (skrifað café créme): café créme
- beans: bakaðar baunir
- rubbish: allt sem er ekki nógu vel gert

En, kannski ég snúi mér aftur að Freud...

Týndi bloggarinn

2006-11-17T13:41:00.000Z

snýr aftur.
Eftir of margra daga fjarveru frá netheiminum og umheiminum, eftir athyglisvert ferðalag inn í iður póstmódernískrar tilveru með tilheyrandi

nefrennsli

og maskarinn minn er búinn - note to self: find a Clinique retailer Saturday, oh come, Saturday!

það er gott að eiga húfu og fóðruð leðurstígvél

það er vont að klemma sig á ísskáp

spjalla við Drífu í símann í staðinn fyrir að læra

í UK þýðir half seven hálf átta 7:30 en ekki 6:30 og nú er það skjalfest svo ég get kannski munað það og mætt á réttum tíma

1,80 pund fyrir overdue bókasafnsbók

prince William virðist vera að fara að gifta sig en enginn veit hvenær

9 klst af heimildavinnu í gær

ammæli hjá Kajsu sænsku

í haustinu með blaut nóvemberlaufin allt um kring

stressaðasti málstofufyrirlestur í sögu veraldar, alas, gleymdi algjörlega að stoppa til að áheyrendur gætu svarað spurningum mínum EN Dr. McCracken hló, hló og sagði: "absolutely brilliant piece of work" svo ég er bara eiginlega stolt

falafel! falafel er gott gott gott

en ég á ekki meiri pickles og set bara sultu á brauðið

ég sakna systur minnar alltaf

degi íslenskrar tungu fagnað með hátíðarhádegisverði mínum og Kríu

bráðum koma jólin

og bráðum kemur Unnur mín í inntökupróf fyrir Royal Collage of Music og ég ætla að hitta hana í Manchester og vera andlegur stuðningur og hún mun gista hjá mér jájájá

gregorískir kirkjusöngvar á miðvikudagstónleikum í the Chapel og einn gestasöngvarinn var örugglega með hárkollu og leit út fyrir að vera að týnast í nótunum og það leið yfir gamla konu

teeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

aftur powercut, argh! en í þetta sinn varði rafmagnsleysið einungis hálftíma

ísköld, viðbjóðslega hræðilega alltof köld sturta í gærmorgun því heita vatnið var horfið

það er að koma helgi, sem er jákvætt

og ég fékk 1st Class einkunn fyrir Jamesonritgerðarhryllinginn, thank you very much!

Á laugardögum

2006-11-11T22:44:00.000Z

á maður ekki að vera í Keele.
Kampus er dauður - dauður!

Þess utan þá kom ég ekki til Englands til að hrærast í smáogguponkuloftbólu sem er ekkert nema firrtur microcosm af raunverleika þessa lands.

Hm, eða þá að ég er bara óforbetranlegt borgarbarn.

Vikan var stórfurðuleg - klukkustundirnar ýmist sigu áfram eins og sírópið þegar mamma gerir rice krispies kökur, eða hverfðust inn í augnablikið og spíttu mér inn í miðjan næsta dag. Ástæðan fyrir allri ringulreiðinni er þó líklega hversu tímafrek skólavinnan reyndist mér undanfarið. Þurfti að skipuleggja ýmis verkefni frá grunni og finna fyrir þau heimildir á háskólabókasafninu sem ég er rétt að ná tökum á. Hér notast þeir nefnilega við furðulegt flokkunarkerfi, ekki það sem almennt er við lýði á bókasöfnum í heimi hér. Mér skilst að þetta sé einhver bölvaður ósiður sem þeir tóku upp eftir einhverjum sauðhausum í Washington DC - hví? En, alla vega, ég hef þurft að læra að rata um safnið og að skilja flokkunarkerfið og að nota leitarvélarnar og að færa hillurnar sundur og saman, hah, sem er nú bara nokkuð skemmtilegt. Ef ég væri að semja handrit að hryllingsmynd þá myndi sagan gerast á bókasafninu í Keele þar sem konur í gegnsæjum kjólum væru að kremjast á milli hreyfanlegra hillna. En, já, svo gerði gamalkunnug verkfælni líka vart við sig og angistin sem er hennar fylgifiskur en þetta hafðist svo sem.

Er nokkuð sátt bara, passaði mig að fara í labbitúra en sitja ekki bara á rassinum með nefið ofan í bókum og þó ég hafi ekki haft mig í yogatímana inni í Leisure Center þá stundaði ég bara mitt inni á herbergi eftir að hafa hlaðið batteríin með kvöldmatnum. Horfði ýmist á 1 o'clock eða 6 o'clock fréttir BBC á netinu daglega, hungangsbar á mér smettið, tók lappirnar í kakósmjörsþerapíu, borðaði mörg avakadó, drakk 30 bolla af te - veit töluna upp á hár því ég kláraði heilan pakka af tepokum -spilaði pool (illa) og ég veit ekki hvað.

Stundum held ég að almættið sé að gera grín að mér. Einhvern tíma lýsti ég því hvernig ég hitti sama gaurinn sem er með mér í Contemporary American Fiction, aftur og aftur á mismunandi stöðum sama daginn. Ég hafði engin samskipti við hann haft fyrr en þá en núna erum við fínir félagar. Svona var þetta líka með hana Sabrinu, kvenmann nokkurn sem situr með mér í báðum málstofunum. Dag einn sitjum við hlið við hlið og röltum saman í pásunni að kaupa kaffi. Við hittumst í strætó. Við hittumst aftur í strætó á leiðinni heim. Við hittumst við að kaupa kaffi áður en hin málstofan byrjar. Við hittumst í the American Studies Resource Room og förum saman að ljósrita. Hún býðst til að lána mér skáldsöguna fyrir næstu Pop Fic málstofu þ.s. ég er enn að bíða eftir mínu eintaki frá USA. Við hittumst aftur á bókasafninu. Við komust að því að blokkin hennar er við hliðina á minni. Við Sabrina erum góðar núna.

En í dag er laugardagur og ég fór burt frá Keele um leið og ég vaknaði. Þ.e. þegar ég var búin í sturtu og klæða mig og kaupa kaffi. Tók strætó inn í Newcastle og fór í feiknarlanga göngu með Joni Mitchell í ipodnum. Það var kalt en ég var í svarta vetrarjakkanum mínum með háa kraganum og lopavettlingana sem Amma Helga prjónaði. Elsku amman mín. Og með ullarhúfu, ekki má það gleymast í nóvemberkulinu. Kannaði áður ókunnar götur og horfði á haustlaufin fjúka og klínast við hattinn á gömlum karli. Gamlar konur með köflóttar innkaupakerrur á hjólum skröltu niður á the farmer's market í miðbænum og snoðkliptir prepschool pjakkar toguðu helgarpabbana sína á MacDonalds. 13 ára gelgjurnar streymdu líka í bæinn til að kaupa sér skartgripi á 3for2 í Claire's, svona eins og Reykjavíkurdætur flykkjast í Kringluna til að fara í Accesorize og á Stjörnutorgið. Yndislegar, bólóttar og ögn afkáralegar, undantekningarlaust í hópum. Með gsm, alltaf er einhver með gsm á lofti - ég get svo svarið að Englendingar eru uppteknari af símunum sínum heldur en Íslendingar og það er líklega vegna þess að svona græjur eru talsvert ódýrari hér en heima á Fróni, svo hvaða jólasveinn sem er getur verið með nýjasta nýtt.

Heima á Fróni - ég veit eiginlega ekki hvort ég á nokkurs staðar heima. Mér finnst ég ekki vera gestur hérna. Þegar ég flutti til Rvk tilheyrði ég borginni alveg jafn mikið og gömlu Ak - og núna, núna er ég ekkert að hugsa "heim" þegar hugurin leitar til Íslands. Það er bara annar staður fyrir aðra tíma. Kannski aðlagast ég yfirhöfðuð vel. Ég fæ ekki heimþrá þegar ég er í sambandi við fólkið mitt og ég fyllist ekki fortíðarþrá þegar ég heyri reglulega í vinkonunum - mér finnst þið alltaf vera hjá mér, stelpur. Það þýðir ekki að ég sakni ekki, bara að söknuðurinn sé bærilegur.

Ég keypti jólakort í dag handa öllum sem ég elska. Það var ekki auðvelt, skal ég segja ykkur. Það voru hér um bil sjögrilljón hundraðþrjátíuogáttaþúsund fimmtíuogein tegund af fallegum kortum í boði. Ég held það hafi tekið mig klukkutíma að ákveða mig en honum var vel varið. Það er aðeins einn galli á gjöf Njarðar, á öllum þessum fyrirtaks gjafakortum hér í Englandi: á öðru hvoru korti er einhver ömurlega cheesy vísa eða óhugnalega illa ortur ljóðstubbur. Yuck! Þvílík melódramatík sem rúmast getur á A6 blaðsnepli, svona spauglaust.

Og ég las mörg mörg tímarit. Ég er nú þegar búin að eyða alltof miklum pening í tímarit en ræð bara engan vegin við mig. Þau eru líka öll fáránlega ódýr miðað við heima, oh, svooo varasamur hugsunarháttur. Tímaritamenningin hér er algjör unaður. Það eru the glossy mags, eins og Marie Claire og Elle, og það eru tímarit um ethical living og organic eating, og það eru health magazines, bæði fyrir skvísur, s.s. Health and Fitness, og svo fyrir miðaldra húsmæður með stuttklippt hár og permanet í Primark stuttermabolum, t.d. Slimmer World, og það eru kerlingarblöðin Woman og Woman's Own og Woman's Weekly, og það er slúðrið góða í Best, Now, New (og við erum að tala um að þetta kosti á bilinu 60p-85p!), og síðast en ekki síst hin legendary Hello og OK...

Sum tímarit, eins og New, fjalla um eintóm celebrity, bæði þau sem eru á heimsklassa: "Kylie's back! Touring her Australian Turf", og svona sérensk fyrirbæri: "Charlotte Church's Cellulite Scare" eða "Jade Goodey Treats her Mum to a Posh Dinner". Önnur, s.s. öll þessi Woman blöð, eru smekkfull af dásamlegum greinum um fólk enginn þekkir en hefur öðlast sínar 5 mín af frægð fyrir: "I Begged Doctors to Cut My Leg Off" eða "I Lost 7st for Christmas"...

Tómur unaður. Og unaður var líka öll Winnie the Pooh dagatölin í W.H. Smith. Og unaður var að fara í Sainsbury's í dag og fylgjast þar með enskum húsmæðrum á útopnu. Minnir mig á popptextann "Sex is Sainsbury's" - þessi stórmarkaður er eins og Hagkaup "Þar sem Englendingum finnst skemmtilegast að versla!"

Og unaður var að fara á uppáhaldskaffihúsið mitt og borða granarybread with cheese and pickles.
Uhm.
Góður dagur - ekki í Keele.

Alas

2006-11-06T17:58:00.000Z

þá var ég að panta bók.
Ég ætti ekki að vera að kaupa mér bækur en þetta er bara... Ég eiginlega... Æ, OK, ég er óforskömmuð, fyrirhyggjulaus og mannleg bara.

Svo ég vitni ég í Andra bró - maður má nú vera breyskur.

Þetta voru kannski ekki vita vonlaus kaup á einhverjum hégóma, kýs að líta á þetta sem fjárfestingu til framtíðar, forsendu frekari velgengi minnar í akademísku umhverfi og á vinnumarkaðnum.
The MLA Handbook for Writers of Research Papers.
Mig er búið að langa í hana síðan í ég var í MA, og komst að því að það væri stofnun sem héti The Modern Language Association sem hefði það eitt að markmiði að auðvelda fólki að skrifa um málfræði, málsvísindi, bókmenntir og allt sem er gott og fallegt í þessum heimi.

Unaðslegi afgreiðslumaðurinn í Waterstones á campus ætlar að panta hana handa mér frá USA, og ég þarf ekki að greiða sendingarkostnað aukalega, og get notað nemendaafsláttinn minn. Svo þetta hlýtur að teljast til tómrar blessunar.

Það voru 2 stór borð með kiljum á 3fyrir2 tilboði og mig langaði í
The Penelope Letters eftir Margareth Atwood
Arthur and George eftir Julian Barnes
Hide and Seek eftir einhvern sem ég man ekki hvað heitir, en bókin ku jafnast á við The Curious Incident of A Dog in the Nighttime sem ég elska.
og svo margt fleira. En ég er sterk, sjáiði til, og lét ekki bugast.

En alla vega, síðasta vika var skelfileg - svaf hálfan mánudaginn, flensa á þriðjudaginn, ritgerð á miðvikud., fimmtud. og föstud. Hræðileg og skelfileg og óskaplega erfið ritgerð sem tók óratíma og mér leið afar afar illa á meðan. Það er nefnilega maður sem heitir Fredric Jameson, og hann skrifaði heila bók um póstmódernisma í síðkapítalísku samfélagi, og þessi bók er full af löngum dæmum og alls kyns útlistunum, og nýjum orðum sem Jameson fann upp, bara til að bókin yrði nú örugglega heimsins versta bók. Og ekki nóg með það. Þegar ég hafði loks lokið rotgerðinni (rotgerð no. ógeðsleg ritsmíð sem veldur krónískum höfðuðverk svo lesandinn líður sífellt út af) þá las ég kafla úr annarri bók um póstmódernisma, sem kona að nafni Linda Hutschinson ritaði. Það eina sem Linda þessi hafði til málanna að leggja var hversu rangt Jameson hefði fyrir sér, og að bókin hans væri bölvað bull. Eins og gefur að skilja varð ekki úr þessu ánægjuleg kvöldstund.

Laugardagurinn var að sjálfsögðu miklu skárri. Ég stakk af alein inn í Newcastle og faldi mig þar meðal fólksins. Ég talaði við engan og enginn talaði við mig. Að frátöldu afgreiðslu fólki verslana og uppáhaldskaffihússins míns - en þeir teljast ekki með því þeir voru ekki að tala við mig, heldur gegnsæjan viðskiptavin, einn af mörghundruð og kannski þúsund. Orðaskipti eru ekki samræður og það var munnurinn á mér sem mælti, ekki ég. Ég sjálf las hins vegar dagblöð og tímarit, drakk sojalatte og hleraði samræður allra á borðunum í kringum mig.
Jane var að greinast með sykursýki en Paulie féll miða í leikhúsið og það er svo erfitt að koma Heather í leikskólann á morgnana. Scott er búinn að segja sig úr the Labour Party en pabbi hans er að tapa heyrn.

Og ég komst að því að breskir ráðamenn vilja að drug testing af handahófi verði komið á í öllum grunnskólum. Þá verður einn nemandi prófaður daglega en hefur þó ávallt rétt á að segja nei. Þetta á að vera í forvarnarskyni, enda sýna nýlegar rannsóknir að unglingar eru líklegri til að afþakka eiturlyf ef þeir geta átt von á lyfjaprófi í skólanum. Prófin eru tiltölulega ódýr og ferlið frá skólastofu og aftur inn í skólastofu er u.þ.b. 30 mín. Ekki slæm hugmynd.

Á sunnudaginn las ég skáldsögu fyrir Contemporary American Fiction og spilaði pool en tapaði horribly horribly. Tvisvar. Apparently, I'm the worst pool player on the face of the planet.

Þessi nóvember er vinnuber, og ég þarf að skrifa aðra og miklu lengri og flóknari ritgerð í Con Am, semja fyrirlestur í Popular Fiction and Cultural Theory, og vinna að heimildasöfnun fyrir ritgerð í þeim áfanga líka og byrja á henni. Og lesa fyrir málstofurnar. Obb. En mér er svo sem sama þó mánuðurinn verði þrælabúðir, bara ef ég get farið temmilega vel stödd inn í desember og jólafríið - sem hefst hjá mér 13.des. Prófin eru náttúrulega í janúar og ég þarf að klára Pop Fic ritgerðina í jólafríinu, en so be it. Jólin eru að koma!

Næst þegar ég fer í bæinn mun ég kaupa yndisfríð jólakort í gjafakortbúð og skrifa jólakorta- og jólagjafalista. Og í byrjun desember er ferð á jólamarkað í öðrum bæ, og ég sé fram á að kaupa jólagjafir og jólaföt í London, baby...

En lífið getur verið gott núna, þó það sé ekki desember enn. Ég þvoði ALLAN þvottinn minn í dag (6 pund, thank you very much) og núna á ég volg og dásamleg handklæði og hrein nærföt. Ekki það að ég hafi verið í skítugum nærfötum undanfarið, alls ekki, en frá og með morgundeginum hefði ég ekki átt neinar hreinar nærbuxur og aðeins einn sokk. Sem væri neikvætt því ég er með viðbjóðslegan brjósthósta. Jebb, hér er kalt og duldið rakt, og flensan ekki alveg á því að yfirgefa litlu mig.

Og á morgun flyst símanúmerið mitt loks yfir á almennilegt network svo ég verð í sambandi hvar sem er á kampus héðan af. Hér í UK er það sko 2ja vikna ferli að skipta um símfyrirtæki og halda gamla númerinu sína. Það er auðvitað alltaf biðröð...

Og ég sem hélt

2006-11-02T11:08:00.000Z

að þegar ég væri búin að jarða romanticism þá væri ég laus við "the sublime". Mér skjátlaðist fruntalega. 200 árum seinna í póstmódernísku póststrúktúralísku póstindrústríalísku samfélagi dagsins í dag, þá finnst mönnum þetta enn góð hugmynd.

Mér finnst appelsínusafi góð hugmynd. Ég ætla í Morrisons á laugardaginn að kaupa mér matvörur svo það er allt í lagi að þamba allann safann sem til er á bænum í dag og á morgunn. 1 lítra í dag og annan á morgun. Svo er ég líka kvefuð svo þar er enn ein ástæðan fyrir að svolgra C-vítamínríkann djús af áfergju.

Í gær hlakkaði ég til jólanna. Það er nefnilega komnar jólaauglýsingar í Waterstone's bókaverslunina hérna á háskólasvæðinu sem auðvitað bara til að æra óstöðugan bókasjúkan námsmann eins og mig. Söfnunarárátta og námslán eru banvæn blanda. Og þá meina ég ekki svona banvæn eins og bananar og hnetusmjör eða súkkulaði og jarðaber heldur banvæn eins og heilahimnubólga og mænusótt og svartidauði og kólera.

töskur
kaffibaukar
könnur
eyrnalokkar
bækur (obviously)
nærföt
háslfestar

Þetta eru hlutir sem ég stenst ekki. Ég missi ráð og rænu og Illa-Helga andsest á mig, hinn ábyrgðarfulla og hagsýna háskólastúdent, tekur völdin og framkvæmir allt sem ekki má.

Þessa stundina get ég ekki beðið eftir laugardeginum. Þá ætla ég að vera búin með ritgerðina mína og mun hlusta á allan Joni Mitchell diskinn minn. Og ég ætla að smyrja hunangi á andlitið á mér og pússa á mér hælana og borða ferskt papaya og vínber í náttsloppnum.

Í dag stal ég könnu

2006-10-30T20:48:00.000Z

af lífræna matsölustaðnum hérna á kampus. Þetta er fyrirtaks kaffi-/tekanna úr hvítum leir með marglitum doppum. Núna er ég að sötra chai úr gripnum og er það vel.

En byrjum á byrjuninni sem byrjaði í gærmorgun klukkan 7.

Vakna, lesa hemildir, kveðja Lindu, lesa heimildir, hádegismatur, klára að lesa heimildir...

...

Klukkustundirnar fljúga hjá og kem ég orði á blað? Nei. Ekkert. Það er allt fast inni í hausnum á mér eins og vondur kökkur. 12 klst í fyrirlestur í Amerískum samtímabókmenntum. Er ég búin að skrifa orð? Nei. Ekkert.

Svona er sunnudagurinn. Ekkert. Svo kemur sunnudagsnótt og um 1-leytið er ég farin að örvænta þó þetta sé eitthvað að mjakast. Fyrst sé ég fram á 4 tíma svefn. Svo lítur út fyrir að það verði tæpir 3. Og loks er ljóst að ég verð að skrifa alveg þangað til tími er kominn á sturtu. Þetta hefst, svona, klæða sig.

Á leiðinni á seminar hitti ég Tom sem er einmitt í þessum tímum með mér. Það kemur á daginn að við erum nágrannar. Það kemur á sama daginn að Tom er alls ekki leiðinlegur eins og talið var heldur fínn bara. Hann vakti líka í alla nóttina og las bókina svo við erum jafn þreytt, jafn kaffiþyrst.

Fyrirlestur, og nema hvað: "Excellent! Thank you very much in deed", segir Dr. Brown og bara orðlaus. Þetta skrípi tók á sig mynd um fimmleytið í nótt og ég hafði bara sett markið á að klára hann. Gleði, gleði, góður dagur og ritstíflan skelfilega löngu gleymd.

Póshústið - og þar er Tom! Hvorugt okkar er búið að fá kreditreikninginn sem er afar dularfullt. Hins vegar er Royal Mail með endemum lélegur dreifingaraðili. Þeim finnst fátt notalegra en safna saman öllum pósti sem þeir finna og fela hann í London.

Að sjálfsögðu eigum við Tom samleið í bankann (okkur er greinilega ætlað að vera saman). Svo fer hann að leita sér að vinnu því hann á engan pening en ég kaupi mér samloku því ég er siðblind. Að sjálfsögðu rekumst við aftur á hvort annað á lífræna bitastaðnum Harvey's þar sem gott kaffi fæst (Tom getur keypt kaffi þó hann eigi ekki aur, háskólanemar geta alltaf keypt kaffi) og þar eru líka fallegustu könnurnar á campus. Ég viðra skoðanir mínar á þeim málum og hann segir: "You wanna steal them?" Þar sem ég er jú siðblind þá samþykki ég það.

Ránið reynist sorglega löðurmannlegt í framkvæmd og veldur okkur vonbrigðum. Við reynum að finna betri orð yfir verknaðinn heldur en "steal" sem er afskaplega ruddaleg sögn. Sættumst loks á það að hafa "purloined the mugs". Það hljómar voða posh.

En augnlokin síga í þrátt fyrir allt kaffið og loks drattast ég heim að leggja mig. Sem er klárlega heimskulegt því nú mun ég sofna allt of seint og sofa allt of lengi á morgun og þurfa að læra frameftir og vakna seint og... Oh.

En! Ég á könnu.

Ég snýst

2006-10-27T13:32:00.000Z

í hringi kringum það sem ég held að ég haldi. Ég efast og fer hinn hringinn. Um stund, þangað til ég er komin í ógöngur og á einskis úrkosti en að skipta aftur um hring. Eftir hring eftir hring.

Ég veit ekki neitt en ég held, fast, dauðahaldi í afstöðu, skoðun, hugmynd sem er bara ljósmynd af afriti af annarri ómynd og frumritið er týnt en ég held áfram að leita.

Fyrirgefðu, þú sem ég er ekki búin að tala við lengi, og líka þú sem fékkst aldrei svar. Ég lofa að reyna að hætta að fela mig og hverfa inn í sjálfa mig og týnast þar dögum saman. Ég er ekki vansæl, bara ringluð. Eiginlega er ég frekar sæl.

Te. Bakaðar kartöflur. Bakaðar baunir. Avakadó eru fullkomin matvara.

Um daginn sneri vindurinn regnhlífinni minni við svo ég þarf að kaupa nýja. Mig vantar líka andlitssápu því ég gleymdi flöskunni hjá Drífu.

Ég fæ aldrei nóg af íkornunum sem skjótast annað slagið yfir göturnar hérna. Og ég get ekki hætt að hugsa um krossfiska. Í The Book of Daniel eftir E.L. Doctorow mótmælir téður Daniel því að armar þessarra dýra vísi út í uppgjöf eða dauða, sem er ástæða þess að þeir eru oft taldir ógæfumerki. Þess í stað vill hann meina að krossfiskurinn vísi inn, inn í sjálfið og upphaf alls.

Ég er krossfiskur and I Grow Back Like a Starfish.

Úrvalið í fataskápnum mínum er að verða talsvert takmarkað en ég nenni ómögulega að þvo. Má heldur ekkert vera að því þar sem ég þarf að halda fyrirlestur í Contemporary American Fiction á mánudagsmorgun. Byrja á ritgerð um leið og það er yfirstaðið.

Ég las The Bell Jar og segi hér með öllum stautfærum manneskjum að fylgja því fordæmi. Íslenska þýðingin heitir Glerhjálmurinn og þetta eru rétt rúmar 200 bls kilja. Það eru til bækur sem fylgja mér alltaf, það er ekki bara í skáldsögum sem skáldsögur breyta lífi manna. Sylvia Plath er dáin, Virginia Woolf er dáin, James Joyce er dáinn, W.B. Yeats er dáinn en Paul Auster er reyndar á lífi þó hann sé gránaður. Þegar ég finn fyrstu gráu hárin mun ég spurja mig:

Ertu búin að fara til Indlands?
Ertu búin að lesa biblíuna?
Ertu búin að ganga eftir Kínamúrnum?
Ertu búin að segja mömmu þinni að í hvert skipti sem þú horfir í spegil þá sjáir þú hana standa á bak við þig, með hárbursta og teygju að flétta 9 ára hárið þitt?

Ertu búinn að borga visareikninginn?

Tíminn er afstæður og óverulegur

2006-10-16T18:30:00.000Z

og líður illa.
Sumt gerist allt of fljótt en annað kemst aldrei í verk.

Núna er ég skrýtin í skapinu og aum í sálinni - ekki vansæl, bara furðulega varnarlaus. Seint í kvöld, þegar ég er búin að brasa nóg þá ætla ég að leggjast á gólfið og grufla. En ekki strax.

Kannski er ég svona ringluð vegna Paul Auster. Ég tók hann með mér til London á síðastliðinn miðvikud. og las The New York Trilogy í lestinni og á kvöldin og svo aftur í lestinni heim í gærkvöldi. Terry Eagleton gerði svo illt verra með þrugli sínu um post-structuralism.

Þið verðið að afsaka þetta but post-structuralism deconstructs. I'm only a fragmented identity, made up from all that is me and all that isn't. The relationship between a signifier and its signified is reflected in the relation and connection between me, the others and the world. If a signifier obtains its meaning from the things it does not represent, just as well as the thing it does symbolize, than I must be made from all selves that differ from me as equally as from my own self. My identity is everybody elses, and everyone is me. I'm shattered, scattered, all over the world but because there is no transcendental signified there is no essential me.

Ég fór til London og borgin gleypti mig, melti og leyfði mér að streyma um æðar sér eins og næringarefni sem gæði blóð hennar lífi. Milljónir og milljónir af agnarsmáum einstaklingum flæða á milli líffæra stórborgarinnar og til samans erum við hvort annað og heimurinn.

Undanfarnir dagar voru Addi í heimsókn frá Íslandi og við tvö saman í heimsókn hjá elsku Drífu. London er ótrúleg stórkostleg og skelfileg og the Underground er æði.

Paul Auster er dularfullur. Hann er persónan Paul Auster í bókinni, rithöfundurinn Paul Auster sem við sjáum mynd af aftan á bókarkápunni, og maðurinn Paul Auster sem á heima í New York og kaupir sér brauð og tannkrem og klósettpappír og andar og sefur og ropar og svitnar eins og ég og allir hinir.

En undanfarnir dagar voru ég að missa af lestinni í Stoke-on-Trent þrátt fyrir að standa tilbúin á brautarpallinum; horfði á dyrnar opnast, beið uns þær lokuðust og horfði loks á lestina hverfa - hví? Ég og Addi að missa af lestum. Ég og Addi að þrasa um komutíma lesta. Ég og Addi í lestum. Á Waterloo. Á Wimbleton.

Við á Tate Modern, sem hann fann algjörlega kortalaus. Ratvísi skrattakollur. Við að leita að stað sem selur pizzusneiðar. Við að þykjast vera hipp og kúl Lundúnabúar og felum myndavélarnar. Við á Piccadilly Circus. Addi að neita að skoða London A-Z. Við í rauðum tveggja hæða strætó. Við í vitlausum strætó. Við að keyra í hringi um Piccadilly Circus.

Undanfarnir dagar voru góðir, fullir af hlutum sem fylla mig af kjánalegri vellíðan sem ég held að heiti gleði. Við að rölta með Drífu að sækja Daniel og Isabellu í skólann og leikskólann og þar var fullt af oggulitlu fólki í skólabúningum og einn strákur í svörtum leðurskóm sem voru örugglega þyngri en hann sjálfur. Daniel og Izzy að sturlast úr tilhlökkun því nú voru þau að fara í frí - Izzy holiday! Burr, burr, holiday, Izzy burr! Hún með dauðahald á sínum allra fyrsta sleikjó og Daniel glókollur. Við að borða M&S örbylgjulasagne því eldhúsið á Woodend er í rúst. Drífa að leiðbeina okkur um undirheima almenningssamgangna stórborgarinnar og að kaupa handa okkur kort. Drífa, Drífa, Drífa mín. Elsku Drífs.

Við á útsölu í Virgin Megastore og Joni Mitchell og Bilie Holiday og Jeff Buckley. Við á Oxford Street og Addi að gera stórkaup meðan ég leyta út um allt að svörtum ballet pumps. Við að borða hádegismatinn í strætó meðan við virðum fyrir okkur útsýnið. Við seint að kvöldi á brautarstöðinni í Sutton Common en pokinn hans Adda ennþá í lestinni. Við í sorg. Við í rusli.

Við ætlum ekki að sóa London en sofum endurtekið yfir okkur. Big Ben, House of Parliament, leitin að beyglustaðnum þar sem amma var vön að kaupa mat fyrir Drífs meðan hún lá inni á St. Thomas', Westminster Abbey sem við tímdum ekki að borga okkur inn í. Við aldrei með þolinmæði í biðraðir. Við og styttan af Winston Churchill á umferðareyjunni sem þarf að stelast yfir á. Við með myndavélarnar, kúlið alveg búið. Við á Portobello Road og ný (gömul) hálsfesti og eyrnalokkar, nema hvað. Notting Hill og pílagrímsferðin að Arsenal leikvanginum, bæði nýja og þeim gamla á Highbury - héðan af neyðist ég til að vera dyggur stuðningsmaður the Gunners því þetta voru hreinlega mín fyrstu kynni af enska boltanum. Við aftur á Oxford Street svo Addi geti endurkeypt það mikilvægasta af glataða varningnum. Leðurtaskan, mín dýrustu kaup hér í Englandi so far.

Soho. Soho er dásemd og draumur og fullt af unaðslegu fólki sem er að meika statement bara með því að vera þar sem það er á því augnabliki - á laugardagskvöldi í Soho, Soho.

Snatch og það er ekki HÆGT að skilja hreiminn sem Brad Pitt talar með.

London, London, London. Og Paul Auster. Og ég veit ekki hver ég er, bara að það er ekki hægt að komast að því svo ég verð að láta mér duga að sjá brotin af mér í þér og kannast við mig.

Ooooooh

2006-10-07T20:11:00.000Z

ég er svo góð að taka strætó!

Enda æfði ég mig í sumar á Akureyri, eh...
Nei, svona í alvörunni, færni minni virðast engin takmörk sett. Síðan ég kom hingað til UK hef ég þurft að treysta hræðilega mikið á almenningssamgöngur, og í gær tókst mér meira að segja að leiðbeina öðrum farþegum, jess! Alvöru cosmopolitan sko.

Ég er svo sjóuð að ég geri jafnvel kjarakaup á strætókortum. Það vill svo til að strætófyrirtækið var að setja ný kort á markaðinn, svona 10-skipta klippikort, sem ég keypti strax á útgáfudegi. Hins vegar eru engar klippur komnar í vagnana svo í 3 daga hef ég rúntað frítt því bílstjórarnir nenna ekki að gera neitt í málunum. Ég notaði tækifærið og brá mér í hinar ýmsustu skoðunarferðir um nærliggjandi byggðarkjarna og er núna víðförlasti Erasmus-neminn á svæðinu.

Hér að ofan er mynd af mér og Kríu á sérstöku "útlendingahlaðborði". Það er ekki svona eins og sjávarréttahlaðborð, samt.

En þetta er mynd af mér með hattinn hans Simon -

Þetta er afskaplega merkilegur hattur og miklu máli skiptir að bera hann rétt, svo miklu að ég fékk ekki leyfi til að nota arabahálsklútinn minn þetta kvöldið - það þótti einfaldlega óviðeigandi.

Annað sem er óviðeigandi er að virða ekki biðröð. Í Englandi eru biðraðir heilagar og það að ryðjast fram fyrir (queue-jumping) er ekki bara glæpur heldur SYND. Englendingum finnst svo gaman í biðröð að þeir stilla sér upp 7 mín áður en strætó kemur. Á Íslandi myndi biðröð eftir strætó teljast fréttaefni, enda þykja almenningssamgöngur einungis vera fyrir gamalmenni, leikskólabörn, fatlaða og geðbrenglaða. Come to think of it, þá myndi biðröð eftir einhverju á Íslandi vera stórfrétt.

Hvað fréttum viðkemur þá er ég reyndar alveg úti að aka (kannski í strætó, haha...nei, ekki fyndið). Meðan ég var að vinna í Bókval í sumar þá fylgdist ég vel með gangi mála í bresku dag-/slúðurbleðlunum en núna, hérna úti í UK, þá hef ég ekki mínútu aflögu til að glugga í blöðin. Það gæti verið búið að leggja niður Coronian Street og skjóta David Beckham án þess að ég hefði minnsta grun. Ætla mér alltaf að kaupa Sunday Times en ég þarf að lesa svo mikið fyrir mánudaginn að ég legg ekki í meira. Ég er nefnilega trassi og fór bara með Kríu til Newcastle í dag, hah, og hún keypti allt sem hún þurfti en ég allt sem ég þurfti ekki, eins og mini-roll on frá Dove, ég elska Dove.

Ég elska líka NUS-kortið mitt, það er National Union of Students. Ég elska að fá afslátt. Ég elska gömlu-konu-inniskóna mína og ég elska hestinn sem býr við hliðina á blokkinni minni þó hann sé líklega mannæta. Ég elska Like a Starfish með Anthony and the Johnsons og ég elska stafrænar myndavélar og ég elska ilmvatnið mitt og ég elska Andra bró sem má ekki missa af Melrose Place. Ég elska nýja vetrarjakkann minn og ég elska Drífu frænku og ég elska London og fer þangað í næstu viku. Ég elska Gvend vonda og Agatha Christie og elska hnetusmjör og hnetusmjör og hnetusmjör. Ég elska ekki einn mann og ég elska að kaupa afmæliskort hérna í UK. Ég elska Hamlet og ég elska gráu töskuna mína og ég elska www.abebooks.com og ég elska Keele-kortið mitt og ég elska kaffi eins og sést hér að neðan

Á vinstri hönd

2006-10-01T23:37:00.000Z

- yðar einlæg í Manchester.
Á morgun er það svo Agatha Christie's Murder at the Vicarage.

Framhald síðar.
Cheers!

Retail therapy

2006-09-30T00:04:00.000Z

einkenndi daginn í dag. Hví:
- ég er vansvefta því ég get aldrei sofnað fyrr en annað fólk í sama svefnrými er horfið inn í draumalandið, ég bara verð að vaka þangað til
- ég er stressuð fyrir næsta miðvikudegi þegar ég þarf að mæta á seminar og tjá mig um bók sem virðist áfáanleg í verslunum
- ég þurfti að redda mér hinu og þessu til að geta komið mér bærilega fyrir og byrjað takast á við bækurnar (t.d. auka handklæði, auka sængurveri, námsbókum, batteríum, leslampa...)
- persónulegt rými mitt hefur einskorðast við klósettið undanfarið því við Kajsa deilum jú einsmanns herbergi
- ég þurfti að vera ein með sjálfri mér því undanfarið hefur hverri mínutu verið varið í gleðskap í góðum félagskap og það er bara slítandi að vera sífellt félagslyndur og gefandi (ég er í eðli mínu eigingjarn einfari)
- mig langar í ný föt því ég nenni ekki að þvo þvottinn minn
- það er útborgunardagur

Vaknaði snemma og tók strætó í 50 mín inn í miðborg byggðarlagskjarnans sem háskólinn minn tilheyrir (sumsé Stoke-on-Trent og miðborgin heitir Hanley). Bara ég með Fisherman's Woman í eyrunum og morgunsólina fyrir utan bílrúðuna. Unaður.
Fann Tourist Information þar sem ég varð mér út um götukort og þannig komst ég alla leið inn aðal-verslunarmiðstöðina sem olli sko ekki vonbrigðum. Núna á ég talsvert minni af pundum en í gær en er líka stoltur eigandi ullarkjóls og nýrra gallabuxna. Hins vegar gleymdist alveg að kippa með sængurveri og handklæði, hm. Það er bara ekki jafn skemmtilegt að máta þannig hluti.

Var að drepast út kulda í strætó á leiðinni heim undir kvöldmat og þegar ég skreið grútmáttlaus, hrakin og uppgefin eftir átök dagsins þá biða mín 3 yngismeyjar inn á herbergi og tilkynna mér að ég sé að fara í vínsmökkun heim til Simon og Filips, sem báðir eru Svíar og búa á sama ganginum í næstu blokk. Það þurfti gríðarlegt átak til að setjast ekki á gólfið og grenja því nú var heit sturta og efti kojan mín klárlega úr myndinni - það er jú skemmtilegra í partíum heldur en sturtu. Auk þess átti ég nýjar svartar skinny jeans til að skrýðast og 1 of Autumn's Essential Buys, eins og segir í auglýsingunum, sem sagt The Oversized Cardigan (nema hvað). Já, og gula hálsfesti, sem er gleðilegt. Svo mín klíndi á sig varalit og trítlaði yfir til Svíanna og var vel. Kvöldinu var varið í sull með ýmsa misjafna vökva, sænska hip-hop tónlist og gömul tónlistarmyndbönd síðan. Við hengdum upp plakat af Audrey Hepburn og ég var látin vera með karlmanns hatt.

Á morgun verður tekin lest upp til Manchester. Það hefur enginn nennt að afla sér upplýsinga um það sem þar er hægt að aðhafast svo líklega verður laugardeginum varið í ráp og blaður, veitingastað, pöbb og eitthvað álíka afslappandi. Kría er sú eina sem hefur heimsótt borgina svo hún verður bara að lóðsa okkur á milli verslana, haha. Vonandi tekst mér líka að komast yfir þessa bókardruslu. Vonandi kem ég mér til að setja inn myndir hérna á sunnudaginn en ég þarf náttúrulega að þvo þvott og drekka kaffi svo ég vil ekki lofa neinu.

Ást frá Helgu önd.
Jebb, "duck" er semsagt the local term of endearment hérna á svæðinu, þannig að ef fólki líkar vel við mann eða er að veita manni óformlega þjónustu eða aðstoð eða eitthvað þá er maður ávarpaður sem "duck", "duckling" eða "ducklet". Afskaplega krúttlegt en nánast ómögulegt að skilja nema það sé útskýrt sérstaklega. Eiginlega hljóma þetta meira eins og "doc" og "dumpling" sem er svona minna sætt, en alla vega, later, duck!

Englendingar

2006-09-27T12:01:00.000Z

keyra ekki bara vinstra megin á götunum heldur ríkir líka vinstri réttur hvað alla fótgangadi varðar, alas, ég er afskaplega dónalegur og pirrandi vegfarandi.

En ég er ekki bara pirrandi heldur líka pirruð. Enskir háskólanýnemar eru nefnilega ömurlegustu sóðar á jarðríki. Þar sem ég stundaði nú skátaútilegur í fjallaskálum til margra ára þá hef ég orðið vitni að ýmsu mis-aðlaðandi, en svona spauglaust þá hef ég aldrei kynnst öðrum eins óbjóði.

Við erum að tala um mat (ferskan, matreiddan, skemmdan...) út um allt og sérstaklega á gólfinu, óhreint leirtau upp um alla bekki, lekar mjólkurfernur í annarri hverri ísskápshillu og eldhússkáparnir eru eins og Somme á góðum degi, svona 1913. Fólk treður bara áhöldunum sínum og þurrvörunum alls staðar þar sem er minnsta pláss, en helst þar sem er ekki pláss, og hendir annarra manna dóti upp í aðrar hillur.
Í gærnótt þegar við komum heim þá var ég sko næstum búin að berja á allar dyrnar á ganginum til að hafa uppi á, og miskunnarælaust drepa apaköttinn sem tók mín 5 stk af krukkum/flöskum/pökkum úr einu skáphorni og henti þeim öllum í aðra stútfulla hillu - og hvað var mótífið? Að koma fyrir sínum stóru ljótu steikarpönnum.
Við Kajsa, herbergisfélagi minn, geymum nánast ekkert inni í þessu eldhúsógeði nema hrávörurnar í ískápnum, en ég mun EKKI láta þetta 1/2% af eldhúsrýminu af hendi! Ég borga nógu mikið í leigu til þess að geta geymt ólífuolíu, sojsósu, sinnepskrukku og hafrakexpakka í einu eldhússkápshorni, god damn it! Nú er ég brjáluð, bara við að hugsa um þetta... Það verður forvitnilegt að sjá hvernig fyrsti Block Meeting fer.

Í alvöru talað, Drekaútilega í Fálkafelli er rjómagrautur í samanburði við þetta rugl. Og nágrannar mínir eiga að heita fullorðið fólk, eða alla vega nógu fullorðið til að flytja að heiman og lifa í sambýli við annar fullorðið fólk. Bleh.

Að öllu nöldri slepptu þá lofa námskeiðin mín góðu. Ég tek 2 tvöföld námsskeið sem eru ætluð 3. árs nemum, og þarf því ekki að mæta á fyrirlestra, en þess í stað 2 stýrða umræðuhópa á viku (seminars). Það eru 4 klst en ég þarf að lesa 1 skáldsögu + aukaefni fyrir hvort seminar, auk þess að undirbúa mitt framlag til umræðnanna. Þetta er lágmark 700 bls á viku auk alls sem ég skrifa sjálf. Brrr. En ég hlakka svo til, vá, annað námsskeiðið heitir The Contemporary American Novel eða Amerískar samtímabókmenntir, og hitt Popular Fiction and Cultural Theory, og fjallar um hlutverk og gildi afþreyingarbókmennta í hinu vestræna nútímaþjóðfélagi. Litla ég er reyndar bara 2. árs nemi með undanþágur á báða bóga en so be it. Erfitt kannski, en fáránlega áhugavert, vá! Svo eru líka meiri líkur á að maður kynnstir fólki í 12 manna umræðuhópum heldur en á 100 manna fyrirlestrum, auk þess sem mér finnst gaman að tala, hah.

En já, til að reyfa þetta
- keypti fjólubláa flauelsinniskó eins og ömmur nota, svaka gella
- þarf að hafa herbergislyklana mína um hálsin þegar ég er heima við til að týna þeim ekki
- lét blekkjast af gaur sem reyndi af svíkja 2,80 af okkur stelpunum, en gömul kona bjargaði mér
- keypti bakteríu- og lyktareyðandi sprey fyrir fötin mín, ekki það að ég muni hætta að þvo þau heldur því ég þarf alltaf að ná að safna sjálf í heila vél og panta tíma og eyða tíma í þetta og borga fyrir og blablabla, alla vega þá kýs ég að fríska svona upp á fatnaðinn öðru hvoru (og svo reykja menn svooo mikið á pöbbunum)
- Kajsa er sænski herbergisfélaginn í Lindsey Hall (ljóshærð og fallega SÆNSK og þenkjandi og umhverfis- og skipulagsfræðinemi og okkur lyndir einstaklega vel)
- Kim er hollenski nágranninn í Lindsey Hall(músarleg en indæl, gefum henni tíma)
- Andreas er Kýpurbúi búsettur í Holly Cross (stúderar Amerískar og enskar bókmenntir, jájájá, eitursnjall en afslappaður, og mest goofy maður sem ég þekki, ég kalla hann wuss því hann þykist þurfa mýkingarefni fyrir þvotinn sinn og vill minni rass, og hann kallar mig darling og vill gefa mér múslí)
- Eva er þjóðverji frá Ulm! og býr í Lindsey Court með sitt eigið baðherbergi sem þykir afar öfundsvert (áreiðanleg, áhugaverð, tepruleg og ég mun klárlega heimsækja hana næsta sumar og Carolyn mína í leiðinni)
- Simon er Svíi sem ég man ekki hvar býr (fyndinn, skarpur,íhugull, lágvær, hefur áhuga á öllu held ég bara, og skoðanir líka, yes, svooo gaman að spjalla við hann)
- versluðum matvörur í Morrisons inni í Newcastle (ekki stórborginni) og strákarnir settu svo mikið í kerruna sína að brauðið og osturinn kramdist og þeir þurftu að taka leigubíl heim
- keypti plastbakka til að borða af á gólfinu því það er ekkert eldhúsborð, og bara eitt skrifborð á herberginu okkar Kajsu, hann var ljótur með fjólubláum blómum og kostaði pund í Poundland, og Simon fann annan miklu fallegri fyrir 70p í Wilkinsons og grobbaði sig mikið (annars er hann tepra og finnst vont að borða á gólfinu)
- stofnaði með Kajsu félagsskapinn The Cardigans, og Simon er með án þess að vita það, enda er hann líka alltaf í gollu
- borðaði á indverskum veitingastað til að hita upp fyrir afmælispartí Evu sem er í dag, og deildi hrísgrjónum með Kríu sem fékk sjálf heilan kjúkling og hann var fjólublár
- aðstoðaði hljálparvana Adrian við að elda örbylgjurétt í bakarofni því það var enginn örbylgjuofn í eldhúsinu (var, nú er), held hann sakni mömmu sinnar, ooooh
- á núna fullt af afar ódýrym ritföngum, og 2 dagbækur og post-it miða sem detta alltaf niður
- fann heilsuvöruverslun sem tilheyrir Boots rétt hjá strætóstoppistöðinni í Newcastle og þar er nánast allt sem ég gæti þarfnast
- get farið í jóga a.m.k. 3x í viku í ræktinni hérna sem er afar afar gott, eða eins og konan sagði: v.good
- keypti vasaljós því Kajsa sefur í neðri kojunni og þar er lampinn
- enskar pípulagnir eru ÖMURLEGAR
- Marks&Spencer's pestó er guðdómlegt
- fékk 2 fyrir 1 af Sensodyne tannkremi
- keypti regnhlíf og þarf að muna að það þykir ekki hallærislegt að nota svoleiðis hérna í Englandi
- er búin að læra að rata um mikilvægasta svæðið hérna á campus og finna út hvar er hægt að fá sojalatte
- þarf að finna tíma til að setja myndir hérna inn
- í kvöld er afmæliskvöldverður með ódýru víni hjá Evu, og vonandi er hún búin að jafna sig eftir öll skotin sem hún staupaði (ofan í öll vínglösin) í gærkvöldi, en það er sumsé sólarhringsfögnuður hér
- mamma ætlar að senda mér gráu tuðruna mína svo ég geti lifað

Ég er grænmetisæta, fyrir þá sem ekki vita það.

NB Newcastle sem ég tala um hérna er ekki stórborgin Newcastle, heldur bær sem heitir Newcastle-Under-Lyme og er í um 10 mín fjarlægð frá Keele. Mér skillst að það megi svæðið Castle svo kannski geri ég það bara til að forðast misskilning.

Cheers darlin'

2006-09-24T12:09:00.000Z

Here's to you guys at home, lotsa luv'an'kissiz...

Mikið skelfilega er tæknin ógeðslega mikilvæg og leiðinleg.
Sko, í fyrsta lagi: Keypti enskt símkort EN hef þar til núna ekki getað notað sms þjónustuna, hvorki skrifað né tekið á móti smáskilaboðum (oh, íslenska er svooo falleg!). Talhólfið mitt er líka búið að vera í ólagi svo vonandi heldur enginn að ég hafi verið að dissa fólk.
Í annan stað: BRAS DAUÐANS við að tengja fartölvuna mína við skólanetið, en án þess kemst maður ekki, ég endurtek, ekki, á netið. Afleiðing: Maður svarar ekki e-mailum, maður bloggar ekki, maður les ekki annarra blogg, maður fylgist ekki með fréttum, maður fer ekki á msn, maður fer ekki á skype, maður kemst ekki í heimabankann sinn...

Skiljiði? Þetta var sumsé ekki viljandi að hverfa svona.

Góðu fréttirnar eru að ég leysti bæði síma og tölvuvandann sjálf, ein og óstudd. Og nú veit ég hvað "mobile handset" er, og hvernig proxy server virkar, nananananana.

Ég sit semsagt á herberginu mínu Lindsey Hall C-19, Keele University, Staffordshire, UK, og er afskaplega góð með mig. Tíminn síðan ég kvaddi Mark á Heathrow til að taka rútuna hingað í háskólann er búin að vera stórskrýtinn e yndislegur. Ég hef ekki átt eina frístund, án gríns, þið getið varla ímyndað ykkur skiplagið hérna, og þess utan allir hlutirnir sem maður þarf að redda til þess að geta sinnt þessari stífu dagskrá.
Fyrsta morguninn minn vaknaði ég og uppgötvaði að ég var hvorki með glas né skeið né hníf né nokkuð sem hægt var að notar til að matast eða drekka. Því þambaði ég morgunte úr íþróttaplastbrúsa og skaðbrenndi mig í gómnum. Herbergið mitt er fyrir einn en ég deili því tímabundið með yndislegri sænskri stelpu sem heitir Kajsa Kirbe, meira af henni seinna en okkur semur mjög vel. Ég er í efri koju og svaf við ullarteppi því einhver gleymdi að láta okkur hafa aukasæng. Úff. Ekki næs.

Fyrstu tvo dagana voru bara erlendir nemar mættir en í gær streymdu að enskir nýnemar og eldri nemendur, fullir bílar af ferðatöskum, hljómflutnigstækjum, áhyggjufullum foreldrum, öfundsjúkum systkinum, sorgmæddum kæröstum/kærustum o.þ.h. Ég er lánsöm að því leiti að á mínum gangi búa engir karlkyns enskir fyrstaárs nemar, en þeir ku ekki kunna að henda rusli annars staðar en á gólfið eða í vaskinn eða annað fólk.

Ég er búin að sitja endalausa fyrirlestra um lífið og skipulagið hér, hvað ég verð að gera og hvað má alls ekki gera og ef ég hélt það væri vesen að vera nýnemi þá er það EKKERT í samanburði við allt sem skiptinemar þurfa að ganga í gegnum.

Skrá sig, skrá sig á herbergið og fá lykla, koma sér fyrir, kapall fyrir tölvuna, setja upp netið, setja upp póstinn, setja upp Keelekortið, hlaða Keelekortið, læra að rata í mikilvægu byggingarnar, spjalla við fólk, reyna að finna skemmtilega fólkið aftur, reyna að forðast leiðinlega fólkið, finna þvottahúsið og íþróttahúsið og pósthúsið og Student's Union húsið, og barina og matsölustaðina og bókabúðina og matvöruverslunina og bókasafnið, fá Student's Extra kort, finna símana, skrá herbergissímana, finna ruslatunnurnar, hringja heim, kaupa eitthvað í matinn, læra á strætókerfið, komast til Newkastle, læra að rata um Newkastle, finna Campur Travel shop, læra opnunar- og þjónustutíma, guð.

Núna er í gangi skráning í öll þessi Student Society, sem er sko á tveimur stöðum og ég þarf að kaupa mér ritföng og plástur og fleiri fyrirlestra og læra að rata betur. Morgundagurinn verður helvíti á jörðu því þá þarf ég að hafa uppi á kennurunum sem eru ábyrgir fyrir námsekiðavali mínu og svo mun eflaust allt stangast á og ég þarf að breyta hinu og þessu og finna þessa karla aftur. Og komast að því hvernig hagkvæmast sé að nálgast bækurnar sem ég þarf, og úff, það er a.m.k. bók á viku í mínum námskeiðum. Ég þarf líka að komast í banka (hvar?!) til að opna enskan bankareikning og finna prentaðstöðuna og læra á einhverjar vefsíður og kaupa mér rútukort og kaupa afmælisgjöf handa Eve frá Þýskalandi sem er búin að bjóða mér í afmæli á þriðjudagskvöldið. Svo þarf ég að finna Kýpurbúann sem ég man ekki hvað heitir og koma til hans skilaboðum sem ég man ekki hver eru. En hann er líka að læra bókmenntir svo við höfum alltaf eitthvað að tala um.

Vá hvað þetta er ekkert sérlega skemmtileg færsla að lesa, býst ég við, en svona eru síðustu dagar búnir að vera og a.m.k. næstu 2 verða líka endalaus þeytingur. Vonandi verð ég þá nokkuð reddí þegar fyrirlestrar hefjast á miðvikudaginn, eða alla vega búin að kaupa stílabók. Ég er lifandi og mér líður vel og hlakka bara til að ger hluti eins og lesa e-mail og blogg og senda kort og heyra betur í ykkur öllum heima sem eruð yndisleg og góð. Þetta kemur allt saman.

Skottið i Englandi

2006-09-20T21:18:00.000Z

Reyfum þetta

Sunnudagur: Flaug til Rvk á sunnudaginn og hitti Unu. Súpa og salatbar og bounding. Endurvöktum Skottusíðuna og vorkenndum okkur uppi í rúmi. Uppgötvaði að pin-númerin mín urðu eftir heima - einhversstaðar

Mánudagur: Bless Una. Takk fyrir diskinn og ég elska þig. Taxi í Ármúlann til að fá infó um pin-númerin og svo á Bergstaðastrætið. Djös töskurnar alla leið upp á 3. hæð. Gott að hitta Kötu og Erlu. Sigga veik svo stefnumótið okkar Kríu við hana á Kaffitár færðist heim til sjúklingsins í Fannafold og við tókum bara beyglur og kaffi to go. Drykkjarföngin kólnuðu svolítið en þau tilheyra okkar hittingum. Tókum vel á mönnum og málefnum og þjóðfélaginu og lífsgátunni og ég mun sakna Siggu. Bless Sigga. Unnur! Unnur mín á Laugaveginum og ég knúsaði hana svo fast og svo gott að spjalla og leiðast og tárast og brosa aftur og betur. Lífið er betra þegar Unnur situr við hliðina á mér. Rigning og grænmetissúpa á Café Rosenberg. Te og svo aftur te á Mokka sem er reyklaust. Innlit í skókassa Unnar og Sigga og svo loks heim á Bergstaðastræti.

Þriðjudagur Sturta um miðnætti og umpakkað. Far með Jóni og Svönu til Keflavíkur, enginn taxi og Flybus, jess. Alltaf að spara 1 1/2 klst í biðröð eftir að tékkinnið byrjaði en var líka fyrst í röðinni. 9kg yfirvigt. Nælonsokkarbuxur í fríhöfninni. England. Fyrirframpantaði taxabílstjórinn hvergi sjáanlegur. Indæl kona las á nafnspjaldið á djös töskunni minni og benti mér á villuráfandi leigubíltjóra með nafnið mitt á spjaldi. Hann hélt að Ísland væri í EU. Heim til Drífu frænku, oh, svo ljúft. Gaf Daníel og Ísabellu Karíus og Baktus og Emmu öfugsnúna og horfðum á Barney the Pink Dinosaur og vöfðum hvort oðru inni í sæng og földum okkur í fataskápnum. Kvöldspjall við elsku Drífu og svo í bælið eftir 11/2 sólarhring án svefns.

Miðvikudagur: Keyptu handklæði og þvottapoka og lak og nesti og The Guardian og símkort. Ensk símanr birt þegar ég er búina að finna það aftur. Umpakkaði einu sinni enn. Horfði á Coronian Street. Sit hér og blogga.

Á morgun er það rútuferð upp til Staffordshire...Later!

Voðalegur

2006-09-17T00:58:00.000Z

og skelfilegur dagur var þetta. Þá er ég að tala um nýliðinn laugardaginn, ekki sunnudaginn í dag.

Pakka-niður-fyrir-háskólaár-í-Englandi-dagurinn sem ég er búin að kvíða vikum saman. Ég gerði svo sem allt sem ég ætlaði mér en það var bara svooo tímafrekt og erfitt og leiðinlegt. Og ég á eftir að setja niður einhverjar restar af fatnaði og svo snyrtidótið mitt og loka svo töskunni.

Ég setti markið hátt og ákvað að halda mig innan löglegra marka, sumsé 20 kg til að tékka inn og svo einhver 10 samtals í handfarangri. 1 stór eiturgræn ferðataska, ein rauð flugfreyjutaska og svarta vintage axlarveskið mitt, það er allt og sumt en nógu helvíti þungt! Ég setti sokka inn í skó, skildi eftir hleðslutæki fyrir batterí og í fyrsta skipti á ævinni mun ég bara taka eina bók með í ferðalagið. Eina kilju sem ég á reyndar eftir að velja mér, hm.

Pússaði alla skóna og pabbi spreyjaði þá með sílikoni. Hann hefur líklega ekki treyst mér til þess verks af ótta við að ég reyndi að koma einhverju inn í þessi smánarlegu brjóst mín. En það voru nú alveg óþarfa áhyggjur því ég er búin að finna (undir rúmi, by the way, hví?!) pokann með öllum aukapúðunum fyrir brjóstahaldarana mína, þið vitið, þessa lausu sem maður hefur ýmist í eða ekki eftir því hvers konar efri parti maður klæðist. Pokaskrattinn var týndur í allt sumar þegar ég hefði alveg mátt við smá upplyftingu undir hlýrabolunum en einmitt núna, þegar komin er tími á stórar peysur og ullarvesti, þá kemur hann í leitirnar.

Ég er búin að grenja úr þreytu og pirringi, hlaða jólatónlist inn í iTunes, kveðja Valdísi Ösp og Helga Val, borða hnetusmjör, gera við sokkabuxur, gefa litlu sys allt meiköppið og kremin sem ég get ekki tekið með, mæta í hjúkkupartí, klippa eina nögl, og vera viðstödd tvíburaskírn.

Elsku Elvar Ágúst og María Katrín. Þarf fleiri orða við?

Á morgun flýg ég til Rvk og Unu. Kannski kemur kveðja en annars verðið þið bara að ganga í sjóinn.

Þar sem ég er með ljótar tær

2006-09-13T23:37:00.000Z

sökum krónískra langhlaupa þá pantaði ég tíma hjá fótaaðgerðarfræðingi fyrir gærdaginn. Fótaaðgerðarfræðingur framkvæmir ekki fótsnyrtingu með lökkun og þess háttar hégóma, heldur tekur hann á tánum með hníf, skærum, töng og svona stálslípigræju eins og Krummi í Spaugstofunni notar. Er'ekk'allt'ílagæjiiiiiiiii?!

Alla vega, þá ætlaði ég mér náttúrulega að mæta í þennan tíma eftir morgunjógað mitt, EN einhver gamall karlskarfur gerði sér lítið fyrir og hreinlega stal honum. Kauði mætti bara og fótaðgerðargellan hleypti honum inn og upp í stól! Og ég sat bara á rassinum á meðan eins og þæg stelpa frammi í móttöku, las Séð&Heyrt og beið eftir að kallað væri í mig. Svo liðu 10 mín, svo 14, svo 18oghálf og svo 27 og þá, loksins þá, áttaði einhver sig á því að þetta þarna áttræða, gráhærða, gigtveika líkþorn með gaddavírsnasahárin héti líklega ekki Helga Valborg.

Oh.

Ég fékk í staðinn tíma klukkan 18 og er löngu hætt að bölva gamla greppitrýninu. Karma will get him in the end...

No regrets

2006-09-10T15:05:00.000Z

Ég er ekki stolt af öllu sem ég hef gert en ég sé ekki eftir neinu.
Sumarið er farið og það er ýmislegt misgáfulegt sem ég aðhafðist nú eða aðhafðist hreinlega ekki (*hóst* blogga*hóst*) en þeir villuráfandi sauðir sem enn ramba inn á þessa síðu vilja örugglega ekki lesa afsakanir - og síst af öllu ef þær eru ekki einlægar.

Ég er einlæg. Alla vega á þessum vettvangi. Við ýmsar aðrar aðstæður gæti fólki fundist ég lokuð eða í vörn eða guðmávitahvað en hér er ég ég. Og ef þér finnst ég ekki skemmtileg þá er það þitt vandamál. Ég hef það eftir mjög svo áreiðanlegum heimildum að ég sé skemmtileg svo það er engin leið að fá mig til að efast.

En skemmtilegt fólk fer líka í fýlu, sko. Og stundum er ég bara fúl og það er bara fínt.

Nú er vika í að ég kveðji gömlu Ak og fari burt og út í heim. Fyrsta stopp er nú ekki lengra í burtu en Rakavík þar sem ég hyggst heimsækja elsku Unu og Unni mína og Sigga og segi bless og líka við Björk.

Björk, þú ert pottétt. Takk fyrir það.

Ég og Kristín kría ætlum að vera hallærislegir skiptinemar við University of Keele í Staffordshire, UK. Við munum mæta sveittar með lágmark 30kg af farangri hvor og sigra heiminn. Eða alla vega Bretaveldi.

Taa

Gulir hælaskór

2006-07-14T19:07:00.000Z

í tilefni þess að það stytti upp.
Eiginlega eru þetta útskriftarskórnir mínir sem eru svo komnir frá mums. Eftir þrítugt fóru nefnilega lappirnar á henni að stækka og nú passar hún ekki lengur í gömlu gelluskóna sína og þ.a.l. á ég mööööörg pör.

Talandi um útskrift - Una! Ég er pottþétt með hvíta kollinn þinn og þú minn, þarna síðan á sextándanum... Það eru örfáir aðilar sem geymdu kollana sína í veskinu mínu um nóttina, og þú ert sá eini sem er með nógu lítinn haus til að passa í þetta ræksni, sem ég hef nú undir höndum. Setjum málið í nefnd - ég gleymi alltaf að minnast á þetta við þig.
Og fyrst ég er að ávarpa hér fólk: Unnur luv! Ég gleymdi að smessa (ugh! er ég að nota þetta óyrði?) þig þegar ég sá þú hringdir frá Baunverjalandi, fyrirgefði þúsund sinnum. Ég veit þú massar þetta námskeið, ég trúi á þig eins og huldufólkið. Ah. kannski ég sendi þér línu, bara núna.

Svo, góðar stundir. Ég veit að mínar verða það.

Svona er sumarið

2006-07-13T20:19:00.000Z

þegar maður er í skóla.
Vinna. Kannski sofa - hugsanlega.

Una tjáði mér í hádeginu í dag að hana langaði til að koma einhverju í verk þetta sumarið. Ég er alveg sammála því en einungis á þeim forsendum að ég geri "eitthvað" því það sé eitthvað (engir scare quotes, takið eftir" sem mig langar til að gera. Una gamla setur markið hátt og vill sigla til Hríseyjar og ganga á Súlur en ég þekki mín takmork og einset mér að komast alla leið út á næsta kaffihús.

Það hefur ekkert gerst í mínu lífi. En ég vil óska eftirtöldum aðilum til hamingju:
- Óskari og Margréti með fyrstu íbúðina sína
- Ingu Steinunni með að hafa náð sér í mann sem heitir eftir föðurlandi sínu. Nepal. Án gríns.
- Unu Guðlaugu með að ætla sér stóra hluti
- Dúnnu með að vera með stærstu óléttubumbu sem ég hef séð
- Kristínu með að skipa mér að drullast til að panta mér flugfar
- Unni Helgu með að hafa komist alla leið til Danmerkur skakkafallalaust. Nei, djók, með að hafa komist inn á þennan æðislega masterklass
- Ömmu og afa með að hafa verið gift í hálfa öld
- Siggu með að stefna til Ak um helgina
- Jú, og svo sjálfri mér með að vera á leið í helgarfrí

Eins gott að það rigni ekki... Það verður nefnilega picknick og guðmávitahvað.

En í kvöld er ég kelling. Eftir vinnu æfði ég mig að keyra bíl með kúplingu. Núna mun ég hefjast handa við fullan haldapoka af kvennablöðum:
Elle, Marie Claire, Cosmopolitan, Oxugen, Company Shape, Vogue
og svo ætla ég að borða súkkulaði og horfa á Desperate Housewifes, hah!

Hnotskurn

2006-06-28T23:51:00.000Z

Alexandra, 3ja ára frænka mín, tjáði mér að "einhver héti Prumpulína".
Ég get ekki munað hvort textinn snýr upp eða niður þegar maður faxar.
Það er víst hættulegt að borða svona mikið af gulrótum því A-vítamín er ekki vatnsleysanlegt.
Fyrrverandi strætóbílstjóri minn sagði mig eftirminnilega "því ég hefði alltaf verði svo skemmtilega syfjuð".
Ég ætla að fá tvöfaldan sojalatte.
Ég útskýrði fyrir manninum sem ég elska í laumi að ég yrði að vera einhleyp því ég gæti ekki lagað mig að lífsrythma annarra... kemur, Helga.
Supposedly, þá styð ég Chelsea því ég á bláa peysu.
Ég flyt til Englands 19. september næstkomandi.
Mig langar að komast í yoga.
Piparmola fyrir 20 kr, takk.
Talhólfið í gemmsanum mínum er ennþá í prófum AND I COULDN'T CARE LESS.
Sylvester Stallone ætlar að gera kvikmynd ym ævi og störf Edgar Allan Poe.
Mig vantar launahækkun.
Til hamingju samkynhneigðir.

Ég lifi

2006-06-20T23:41:00.000Z

er bók. Og líka staða mála þessa dagana.
Nenni ekki að blogga svo ég sleppi því bara.
Maður verður nú að fá einhvers konar sumarfrí...
Að öllum líkindum tek ég þó við mér áður en of langt um líður svo örvæntið ekki (úff, egó).

Í fréttum er þetta helst: Á miðvikudag eru sumarsólstöður og ég ætlaði að velta mér ber upp úr dögginni í garðinum heima. Svo eitraði pabbi fyrir pöddum svo ég þarf að koma mér upp nýjum áformum. Oh.

Taa,
Helga Wigglesworth

Dánarfregnir

2006-05-15T18:08:00.000Z

Þennan dag fyrir 120 árum andaðist kona að nafni
Emily Dickinson
og mér þykir það leitt.

Ég veit ekki hvort nokkurt ykkar sem heimsækja þessa síðu (að enskuelskunum undanskildum) hafið hugmynd um af hverju mér þykir Miss Dickinson stórfengleg. Ég veit ekki hvort þið hafið yfir höfuð hugmynd um það hver þessi kona var - nema kannski að hún hafi verið eitthvað skáld, eitthvað frægt enskumælandi skáld, kannski bandarísk eða...

Emily Dickinson var ekki eitthvað skáld. Hún er með merkilegustu skáldum sem ensk tunga hefur eignast og ég elska hana.

Þessi kona skrifaði að minnsta kosti 1776 ljóð en aðeins 7 þeirra birtust meðan hún lifði. Hún varð fræg fyrir dauða sinn en ekki fyrir skáldskap heldur fyrir að einangra sig inni á heimili sínu, og hafa samband við umheiminn í gegnum bréfsnepla. Besta vinkona hennar hitti hana aldrei. Engu að síður reyndist sú vera vinur í raun þegar hún forðaði bleðlum með ljóðum og bréfum Miss Dickinson frá glötun, og fékk þau gefin út óritskoðuð. Annars hefði listin líklega farið í ruslið. Ljóðin eru öll ónefnd.

Þegar Emily Dickinson orti ljóð þá tók hún hníf og stakk sig brjóstið svo hjartablóðið draup á pappír. Svo grét hún tilfinningum, yndislegum og sárum, á blaðið, krumpaði það saman og lagði til hliðar. Þegar maður les verk eftir hana er það eins og að horfa inn meinið. Það ristir djúpt. Stundum kviknar bros en stundum kveinkar maður sér. Hún skrifaði einfalda, hefðbundna formgerð, yfirleitt ballöðuform en beygði það og sveigði eftir eigin duttlungum - enda voru þetta hennar ljóð.

Hér til hliðar má finna tengil inn á vefsíðu sem geymir ljóðasafn þessarrar sérkennilegu skáldkonu, og ég hvet alla til að lesa það sér til yndisauka. Ekki reyna að hafa uppi á íslenskum þýðingum verkanna; ég veit ekki hvort þær fyrirfinnast og ég vona ekki. Sumt væri illa gert þó það sé vel unnið.

Ég vildi óska að Emily Dickinson (1830-1886) hefði auðnast lengra líf. Þá hefði hún kannski getað skrifað meira, og hugsanlega, hugsanlega, fengið einhverja viðurkenningu samtímamanna sinna.
But although "the Moss had reached our lips - /And covered up - our names -" a true and honest legacy lives on as long as men value honesty and truth.

Long Years apart - can make no
Breach a second can not fill -
The absence of the Witch does not
Invalidate the spell-

The embers of a Thousand Years
Uncovered by the Hand
That fondled them when they were Fire
Will stir and understand-
(c. 1876)

Desperada

2006-05-13T13:43:00.000Z

Svona eins og Antonio Banderas í myndinni þar sem hann geymir hríðskotabyssu í gítartösku... En er hægt að gera miklar væntingar til manns sem kýs að stofna til hjónabands með Melanie Griffith? Allavega, svona eins og hann nema með kvenkyns endingu, ohoho.

Ég er sumsé ÖRVÆNTINGARFULL. Ég hamast og hamst að læra og læra fyrir þetta djös próf á mánudagsmorguninn en klukkustundirnar þjóta fram hjá - kannski eins og byssukúlur frá honum þarna Antonio. Kemst ekkert áfram, ekkert, ekkert, EKKERT. Ekki neitt neitt og guð minn, ég er byrjuð að skjálfa núna við tilhugsina. Áðan ætlaði ég að byrja að skæla úr reiði yfir því að það væri allt einu liðnir tveir tímar en hætti við og fékk mér sterkan mola. Sem ég bruddi afar fast og alvarlega.

Sólin úti er að ögra mér og ég er með ógeðslegt hár.
Urrr...

Ég er búin að vera með

2006-05-12T15:54:00.000Z

*?&%!#*%+?$! fjörfisk í hægri rasskinninni síðan í gærkvöldi!
Er þetta hægt? Það er alla vega nánast ógerlegt að sitja og lesa málsögu við þessar aðstæður.
Held ég verði að láta taka rassinn af við öxl.

Svona er sálin í mér á litinn núna

2006-05-10T22:38:00.000Z

When you try your best but you don't succeed
When you get what you want but not what you need
When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone but it goes to waste
Could it be worse?

Málað af eftirlætis indie rock/Brit pop bandinu mínu.

Randa(ndi)fluga

2006-05-07T14:20:00.000Z

Fyrir kannski 3 vikum hljóp ég á fyrsta vorboðann.
Það var akfeit randafluga sem svínaði á mig þar sem ég var í mesta sakleysi að skokka heim úr jóga. Þó mér sé hálfilla við þessar loðnu lífverur þá er ég ekki vön að ráðast á þær að fyrra bragði - eiginlega þykir mér ágætt að vita af þeim þarna einhversstaðar úti í náttúrunni. Það er nefnilega svo að meðan randaflugur halda lífi á Fróni þá er betri sumartíð með blóm í haga (og tilheyrandi skorkvikindum). Ég varð þess vegna oggulítið döpur yfir því að hafa limlest vorsins fyrsta honeyB, en sú tilfinning vék fljótlega fyrir barnslegri hamingju minni yfir komandi summertime.

Vorboði númer 2: stelpa að kríta á bílaplani nágrannannans. Yðar einlæg þurfti að beita hörku til að hemja sig og halda áfram að lesa glósur í stað þess að hlaupa út og spyrja hvort maður mætti vera memm - og svo kannski pínu teygjutvist? Ég er góóóóóð í teygjutvist og mér finnst gaman að bursta lítil börn, eh...

Vorboði hinn þriðji var skyndileg löngun eftir ís í hádegisverð. En þar sem það er engin íssjoppa í kortersradíus frá rishöllinni minni þá beit ég bara í súrt en safaríkt epli. Við nánari ígrundun áttaði ég mig á því að ég hafði ekki snætt ís úr vél síðan ég fluttist í borgina utan þau tvö skipti í Kringlunni á góðri stundu, fyrst með henni litlu sys og svo öðru sinni með Valdísi Önnu minni. Þetta þóttu mér ekki góð tíðindi og verð að bæta úr þessu hið snarasta þegar ég sný aftur heim til Ak eftir prófin.

Hér kemur svo opinber staðfesting þess að það er ekki lengur vetur í lífi mínu: í morgun fór ég sokkalaus í vinnuna.

Ég nenni

2006-05-04T09:36:00.000Z

þessu ekki.
Brýt saman þvott milli þess sem ég

ædentifæa verbfreises bæ applæing ðe follóing konströktion tests

interrogative
do (so) anaphora
gapping
pseudocleft
topicalisation
though-extraction

Það er næstum skárra að vera málvísundur heldur en málfretur.
Og svo er kaffið líka búið.

Pokalafði

2006-05-01T21:52:00.000Z

Ég átti skondinn dag um daginn. Téður (laugar)dagur hófst með örvæntingafullum lokaundirbúningi fyrir próf í bandarískri menningarsögu. Svo flysjaði ég puttann á mér með ostaskera en ályktaði að það væri góður fyrirboði. Ég tók prófið og féll tíma sem skiptir ekki öllu máli lengur. Skipti reyndar engu máli þá heldur því ég var svo þreytt eftir svefnvana nótt og próftökuna sjálfa að það var engin orka aflögu til að gráta það sem gert var.

Til að hressa sálartetrið og auðga andann brugðum við Kría okkur í Bónus á Laugaveginum að átökunum loknum, sem væri varla í frásögur færandi nema fyrir það að afraksturinn reyndist góður haldapoki hjá hvorri um sig. Þaðan þurfti yðar einlæg að mæta til vinnu í Máli&Menningu og var Bónuspokinn meðferðis.

Nú mætti halda að Jóhannes Baugur væri opinber styrktaraðili þessarrar síðu en svo er ekki.

Í vinnunni fékk yðar einlæg lánuð tímarit sem fylltu annan góðan poka. Þess utan var axlataskan hennar úttroðin af veski, snyrtibuddu, götukorti, inniskóm, nestisboxi, ensk-enskri orðabók, vatnsbrúsa, prjónahúfu, pennaveski, geislaspilara, hárgreiðu og ljóðasafni W.B. Yeats.

Hér lýkur formála og inngangsorðum og hefst nú ævintýrið. Nei, bíðið, í millitíðinni heftaði ég í puttann, sama puttann og var flysjaður fyrr um daginn.

Þegar kvöldvaktinni minni lauk var klukkan orðin 23 og nammidagur. Laugarsdagskvöld eru nammikvöld og eitthvað þurfti að maula yfir tískublöðunum en þau stefndi ég með undir sæng. Því brá ég á það ráð að lalla niður í 10-11 í Austurstræti, eins og svo oft áður þegar mig fýsir í fokdýrt sælgæti á ókristilegum tíma.

Með níðþungan Bónuspoka í annarri hendi, tímaritapokann í hinni og töskuskrýmslið um öxl skreiddist ég loks inn í verslunina og þar var sannkölluð laugardagsdjammstemming. Strípaðir Íslendingar á támjóum skóm að kaupa bland, g-strengsgellur að leita að snakki og áttavilltir túrhestar á höttunum eftir síðbúnum pylsukvöldverð. Ég skellti pokunum tveimur og axlatöskunni ofan í innkaupakerru og stefndi á nammibarinn.

Skrýtið augnatillit eins ferðalangsins reikaði frá pokunum og töskunni í kerrunni, upp kroppinn á mér og niður aftur. "Karlskarfurinn", hugsaði ég gröm en leit fyrir tilviljun niður á kerruna líka. Og skildi - og hló innan í mér. Útpískuð afgreiðsludaman ég var eins og besta baglady, ragdoll sem átti í engin hús að venda nema kjörbúðir með langan opnunartíma. Á augabragði hætti skósíða svarta vintagepilsið mitt að vera trendy og ummyndast í útigangspils. Græna notaða skíðaúlpan var ekki lengur skemmtileg heldur sorgleg. Prjónasjalið mitt ekki flottara en trefill heldur bara treflastaðgengill sem líka mátti binda um hausinn. Ullarhúfan ekki stór heldur of stór. Og aleiga mín í plastpokum og tösku ofan í innkaupakerru.

Ég komst í blússandi karakter og snarhætti við að fara heim. Hékk bara í búðinni og skoðaði allt sem fyrir augu bar, handlék og tautaði við sjálfa mig. Það var gaman. Góður þykjustuleikur. Ég rúntaði í marga hringi inni í búðinni og ímyndaði mér að ég ætti ekkert hlýtt rúm að skríða upp í eftir lokun á miðnætti. Aumingja pokalafðin.

Um nóttina prófaði ég svo annað hlutverk, fór í gulan blúnduhlýrabol og bleikar náttbuxur, kveikti á ilmkerti, setti krem á fæturna og Alanis Morisette í spilarann. Uppi í rúmi með bland í poka, Elle magazine og Marie Claire, allt annar fílingur. En maður verður auðvitað að hafa smá tilbreytingu í þessu lífi.

Crap!

2006-04-29T20:45:00.000Z

Ég reyni alltaf við þennan sæta mann sem þekkir frænda minn og kemur í sífellu að láta mig pakka inn fyrir sig.
Bad cashier!
En þar sem ég er feimin eins og ostra þá nær það aldrei lengra en tilburðir við að vera fyndin.
jesúsminnalmáttugur

Hemm hemm

2006-04-27T19:21:00.000Z

Undur og stórmerki og bara vei!
Minns vann í happdrætti í 2. skipti á öllum sínum árum, gleðilegt.
Það er deginum ljósara að forsjónin hefur áhyggjur af tónlistarmenningunni á mínum bæ því í bæði þessi skipti er það geisladiskur sem mér hlotnast:

fyrst A Rush of Blood To the Head með Coldplay þegar ég var 17, happdrætti hjá Tónlistarfélagi Menntaskólans á Ak, þurfti að fara upp á svið í Löngu mjög svo opinberlega, ó ó

svo núna Benni Hemm Hemm frá bankanum mínum, í pósti, fjúff

og það nokkuð góðir diskar báðir 2. Takk lukka.
Benni Hemm Hemm er í spilaranum, hring eftir hring, aftur og aftur.
Sálin í mér grætur og ég fæ hroll því til eru fræ og skip

og von sem hefir vængi sína misst
og varir sem aldrei geta kysst
og elskendur sem aldrei geta mæst
og aldrei geta sumir draumar ræst.
Til eru ljóð sem lifna og deyja í senn
og lítil börn sem aldrei verða menn.
(Davíð Stefánsson)

Take heart, braveheart

2006-04-26T14:17:00.000Z

Í gær var ég aum. Fyrst kitlaði vorið mig í tærnar svo ég gat ekki lært heldur fór bara á pósthúsið og hékk þar, og svo tók við hausverkur sem leiddi af sér pirring og almenn leiðindi.

Í morgun vaknaði ég, ennþá pirruð, og var að hugsa um að fara bara ekkert í ræktina
EN
mundi að yogakennarinn minn væri kominn heim frá páskafríi sínu í sunny California (þar sem rúsínur vaxa á trjánum) svo: upp, í og út.

Úti var Björk svarthærð og bauð mér á tónleika. Hún er góð og ég er glöð að hún muni spila uppáhalds eftirlætisfiðlukonsertinn minn eftir Mendelson. Vonandi fæ ég þá að heyra hljóminn í nýju fiðlunni, rándýru ógurlega fínu fiðlunni hennar, gaman gaman.

En, back to the basics, ég fór í yoga og lifnaði við í ennisholunum - það er svona að láta hausinn hanga niðri við gólf mínútum saman, þá kemst hreyfing á hlutina þarna uppi, blóð, hor og allt saman. Upplifði líka alveg nýja kennd, svona þögla, æsta, magnaða tilfinningu.

Þetta reyndist nefnilega keppnis yogatími, enda kennarinn ekki búinn að hreyfa sig í 2 vikur, heldur borða bara ameríska hamborgara út í eitt. Í fyrsta skipti var tónlistin í tímanum ekki eingöngu fljótandi bakgrunnsniður heldur baráttusöngur. Ég er ekki að grínast enda hefði mér aldrei dottið þetta í hug. Miss Darcy var með langan kafla af tónlist úr Braveheart (gott ef það var ekki þemað sjálft) á meðan við gerðum jafnvægisæfingar. Þetta var allt saman frekar fyndið, fullur salur af kéllingum af öllum stærðum og gerðum og stirðleikum, sem kepptust við að toga hægri fótinn hærra heldur en næsta gella. Með æðisglampa í augum þá reyndi hver fyrir sig að "vinna yogað", hah, ótrúlegt, en stórskemmtilegt. Ég varð svo uppfull af baráttuanda að ég svínaði á alla bíla á hlaupunum heim og brenndi brauðsneiðina í ristavélinni - sigur!

Þökk sé Mel Gibson þá er ég stríðsstúdent í dag en enginn voraumingi með hor.

Vitiði hvað er gott?

2006-04-19T16:39:00.000Z

Hafragrautur með kakó!

Í dag mátaði ég atferli. Ég ímyndaði mér að ég væri vísindalegur atferlisfræðingur og þess vegna fór ég í sturtu ÁÐUR en ég fór út að hlaupa. Ég hljóp líka rangsælis og bara 3/4 af leiðinni. Svo labbaði ég heim og klappaði 3 köttum. Einn malaði, einn mjálmaði og einn beit mig í hnéskelina.

Ég borðaði morgunmatinn minn sveitt því öllum er sama. Það er hollt að svitna. Svo fór ég aftur í sturtu og sat í sturtubotninum og prófaði að drekka heita vatnið sem streymdi úr sturtuhausnum.

Ég fór sparikjól og byrjaði að skrifa ritgerð. Ég áformaði sparikvöldverð á Sumardaginn fyrsta með Kríunni minni og hlustaði líka á Strumpageisladiskinn sem ég eignaðist meðan ég var barn og gekk unglingadeild Lundarskóla. Ég átti ekki nóg í dökka vél en vildi þvo íþróttafötin mín svo ég smurði bara tómatsósu í sparikjólinn og reddaði málunum þannig.

Ég ákvað að eyða afgangnum af deginum í blettóttri hettupeysu því hún er góð en setti á mig varalit til að hafa smá jafnvægi. Ég fór líka í einn hælaskó og einn strigaskó.

Á meðan ég talaði við Björk og Unni, sem eru bestar, þá kúrði ég undir skrifborðinu mínu og þóttist vera kisa. Mig langaði nefnilega að komast að því hvað það er sem fær kött til að vilja bíta stelpur. Að sjálfsögði rak ég hausinn oft í en afréð að það hlyti að vera kúl að vera með kúlur.

Í kvöld ætla ég aftur að fá mér hafragraut með kakó til að loka hringnum.

Þetta var svo ljótur dagur!

2006-04-18T21:44:00.000Z

ojojojojojojojojojojojojojojojojojojojojojojojoj

Það hlýtur að teljast meinsæri eða landráð eða guðlast eða dauði
að vera á bömmer frá klukkan 9:40 til 21: 44 (s.s. núna) - vá!

Við erum hér að tala um hálfan sólarhring
í ekkert

ekkert!

nema bleh úff oh á búhú ó æ döh

Teppið hefur aldreialdreialdrei verið ljótara
og hárið á mér, jeez!, er svo ljótt
að ekki sé minnst á táneglurnar ljótu
nú eða sólina sem er ógeðslega ljót

og vond að skína í augun á mér og á tölvuskjáinn hjá mér og inn um gluggana mína
svo mig langar út að kaupa ís
en ég er svo ljót að ég á það ekki skilið heldur bara bömmer sem er vont.

Það er vont að vera ljótur og ljótt að vera vondur
og ég og þessi dagur við erum sko versta ljóta par í heimi og geimi.

Við erum svo súr, skal ég segja ykkur, að við erum meira að segja óvelkomin á þorrablót.
Þorri fólksins blótar okkur bara.

En mér er alveg sama og ég geri ekkert í því
vegna þess að í dag er ég ljót og vond við sjálfa mig.

Bless.

Óbjóður

2006-04-18T16:48:00.000Z

á skóla
á piparmolum
á munnangrinu
á ýsu
á teppalögðum gólfum
á fuglaflensunni
á naglaklippum
á stríði
á blautum þvotti
á brauði
á blankheitum
á tilgerðarlegum nihilistum
á magaverknum
á matvöruverði
á skólaumsóknum
á gleraugnaumgjörðinni
á sambýli
á tannburstanum
á tímaskorti
á maskaklessum
á hnökkum og hnakkamellum
á opnunartíma pósthúsa
á tómum dósum
á auma eyrnasneplinum
á rakstri
á flugvélahellum
á ráðaleysi
á doða
á eftirsjá
á sektarkennd
á sjálfshatri

ááá

Epiphany óskast

2006-04-10T18:04:00.000Z

Enskunemi þarf nauðsynlega að fæða 1 stk literary analysis af smásögunni The Dead eftir James Joyce fyrir kvöldmat á miðvikudag. Þá ætlar viðkomandi nefnilega að fara til Ak í páskafrí. Allar hugmyndir vel þegnar. Óska einnig eftir stáltaugum á viðráðanlegu verði.
Vinsamlegast athugið að "Gabriel Conroy's final ponderings represent the infinite emotional paralysis of the protagonist and the Irish people" og "Gabriel Conroy's final ponderings represent the glimpse of hope for regeneration and rebirth offered to the protagonist and the Irish people" eru ekki hugmyndir heldur viðteknar staðreyndir.

ó
g
u
ð

Ismismi

2006-04-05T21:37:00.000Z

= tilhneiging til að reyna að skilgreina heiminn með því að skipta honum niður í lýsandi hugtök.

Það er auðvitað kolbrenglað að halda að maður geti nokkru sinni hent reiður á óreiðu heimsins.

Mér finnst örlög vera óhugnaleg. Það fyllir mig hins vegar ekki öryggi að afneita forsjóninni því þá væri lífið bara happa glappa, ekki satt? Og ég er stöðugleikafíkill svo það er ekki þægileg tilfinning.

Fyrir utan krónískan alheimskvíða minn þá er allt gott að frétta. Yðar einlæg er búin að vera hugsandi í 2 og 1/2 viku og hefur því ekki fengið það af sér að skrifa hér staf um skeið. En nú er fréttir, alvöru fréttir:

Minns ætlar að búa í Englandi frá og með næsta hausti og fram á vor. Það á að leggja land undir fót og gerast skiptinemi við University of Keele í eitt háskólaár. Er það vel og ég er

glöðglöðglöðglöðglöðglöðglöðglöðglöð.

Þegar ég sný svo aftur til að ljúka BA-gráðunni minni hér fyrir sunnan mun ég hafa þróað með mér afgerandi Brummie hreim, haha, og allt verður óþolandi "lovely".

En undanfarið:
- ennþá-þvottur-í-helvítis-vélinnismi
- realismi
- súkkulaðismi
- naturalismi
- klára-málsöguverkefnismi
- kotasælan-búinismi
- oj-ógeðslega-leiðinlegt-að-klippa-táneglurnarismi
- jógismi
- hælaskóismi
- alþjóðaskrifstofismi
- segja-upp-vöktunum-og-fá-loforð-um-vinnu-eftir-Englandismi
- nei-ó-nei-prófin-eru-að-komismi
- nýr-maskarismi
- Akureyrismi
- heimamaturismi
- Unnurismi
- andlitssápan-búinismi
- Valdísismi
- tími-ekki-að-láta-festa-botninn-á-leðurstígvélinismi
- horismi
- ha-snjór-á-íslandismi
- hummusismi
- þurr-húðismi
- nenni-ekki-að-ryksugismi
- guli-yfirstrikunarpenninn-búinnismi
- hjálpa-týndum-ferðamönnumismi
- finna-týnda-frænkismi
- blaut-leðurstígvélismi
- prófa-nýja-pottinnismi
- blekið-búiðismi
- hvað-á-ég-að-kjósa-í-sveitarstjórnarkosningunumismi
- appelsínuguli-yfirstrikunarpenninn-búinnismi
- brjóta-eyrnalokkismi
- neita-að-borga-undir-baugsmálið-lengurismi
- eggjakökur-eru-fyrirlitlegarismi
- get-farið-í-höfuðstöðu-nananannananismi
- verð-að-drullast-til-að-ryksugismi

En núna, málsögumaraþon!

Þessa helgina

2006-03-26T19:53:00.000Z

var einmitt svona latt helgarveður. Glampandi sól, örlítið frost og stilla síðan á föstudag - þegar þannig stendur á langar mig í göngutúr með góðu fólki, og svo inn í heitt kaffi og helst eitthvað sætt. Nú er ég alin upp af göngufíklum sem telja hressilegar miðdegisgöngur hið ákjósanlegasta tómstundagaman. Það er hinsvegar ekki hreyfingin sem mestu skiptir heldur félagsskapurinn, annað hvort á meðan athæfinu stendur eða að því loknu, enda sígilt að skreppa í labbitúr heim til ömmu og telja sig þar með eiga réttmæta heimtingu á ljúfmeti og trivial pursuit.

Hins vegar átti ég slíkra notalegheita ekki kost þar sem ég þurfti að mæta í mína helgarvinnu. Þessa dagana er fermingarvertíðin að hefjast með tilheyrandi rassaköstum í bókabúðum landsins. Ég seldi og seldi svo þúsundkallarnir streymdu inn í tugavís á meðan tæplega kynþroska fjármálaráðgjafar í jakkaförum herptu þungbrýndir saman varnirnar, og aldraðar ömmusystur andvörpuðu ofan í tómar buddurnar. Þetta voru dýrar gjafir, feitar og löðrandi fermingagjafir sem viðskiptavinir mínir tíndu af útstillingarborðunum og stöfluðu á kassann fyrir framan mig.

Á milli þess sem ég svaraði fyrirspurnum á borð við: "Ég þarf að kaupa gjöf handa unglingsstrák, má kosta svona 12000..." "Hvað áttu handa fermingarstelpu á sirka 7000 krónur...", "Ef bókin á að kosta 6000, er þá nokkuð hallærislegt að kaupa hana þó hún sé á 50% afslætti...", þá fletti ég fermingarriti sem fylgt hafði einhverju dagblaðanna. Umfjöllunin um fermingarveislur og fermingarundirbúining er alls ekki úr takt við íslenskt þjóðfélagið almennt; allt stílíserað, gourmet, með stefnu, með sérstöðu - ef eitthvað gæti ekki verið klippt út úr auglýsingableðli frá Cosmo, La Dolce Vita, Sautján, Blómaverkstæði Binna, Kron, Fylgifiskum, eða Jóa Fel þá ætti maður að skammast sín og skríða aftur undir holtabarðið hennar langömmu.

Mér finnst alvega fyrirtak að gefa fermingarbarni fallegar og góðar gjafir sem geta fylgt því einhver ár til minningar um daginn. Og það er tilbreyting að halda veisluhöldum. En ég spyr mig á hvaða forsendum menn velja og gefa gjafirnar og standa að hátíðunum með hinu eða þessu sniði. Ég hef nefnilega oft á tilfinningunni að fullorðna fólkið geri þetta allt saman mest megnis fyrir sjálft sig, eflaust ómeðvitað. Hvaða hagsmuni hafa menn í huga þegar þeir spá hvort asnalegt sé að eyða "bara" 4000 krónum í fermingargjöf handa barni sem þeir vita ekki einu sinni hvaða áhugamál hefur? Hver er það sem "græðir" mest á því að halda ofurfágaða veislu með svo og svo merkilegum veitingum og flott hönnuðum skreytingum? Og af hverju telja menn svo mikið í húfi? Halda foreldrar að þeir verði að framkvæma hitt og þetta unglingsins vegna á þessum "tímamótum"? Hvernig dettur mönnum það í hug? Mér er sem ég sjái 14 ára fermingarpilt tilkynna að til að komast "í fullorðinna manna tölu" þá þurfi hann 70 manna veislu með designer blómaskreytingum, köldu borði og stílhreinni tertu í desert (helst tiramisú frá Sandholt). Fyrir hvað ætli menn minnist pabba og mömmu þegar komið er á fullorðinsárin?

Ég fékk örlítið hlé frá fermingarfarganinu þegar kona nokkur keypti af mér tvo pakka af kennaratyggjói, svona blágráu "Haaftmaassa". Og allt í einu var mér hugsað til mömmu, inni á skrifstofu að vinna við skrifborðið sitt. Ég mundi að mamma mín átti ALLTAF kennartyggjó handa mér þegar ég þurfti nauðsynlega að hengja upp Baywatchplaköt eða póstkort eða úrklippur eða hreyfðar ljósmyndir úr skátaútilegum.

Og mig langaði að fara með henni í göngutúr.

Hressi háskólaneminn

2006-03-23T20:34:00.000Z

snýr aftur, ósofinn sem aldrei fyrr!
Þessa dagana lifi ég erkilífi hins einhleypa stúdents.

Sólarstundunum er farið að jfölga sem verður að teljast neikvætt nú þegar líkamsklukka mín er stillt inn að vaka á næturnar (því þá er friður til að læra, klippa táneglurnar og horfa á A Streetcar Named Desire). Það er orðið næsta ógerlegt að sofa til ellefu þegar maður liggur með höfuðið undir glugga sem snýr í austur. Upphrópunarmerki!

Ég hef gefist upp á Tollatímum og ætla ekki einu sinni að horfa á fyrirlestrana hans á netinu, ónei. Ég ætla bara að lesa grunsamlega skemmtilegt námsefnið og öðlast þannig uppljómun og ná mér í smáræðis málfræðinirvana. Þetta er kannski heldur seint í rassinn gripið með einungis tvær kennsluvikur framundan but a man's gotta do what a man's gotta do.

Talandi um nirvana, þá er ég á beinu brautinni með jóga all the way. Yðar einlæg hefur verið heldur löt við að mæta í ofurögrandi yogilates tímana sína undanfarið og saup seyðið af því síðastliðinn mánudag. Já, ég er með strengi á stöðum sem ég vissi ekki að væru til á mér.
Þá er gott að vita að harðsperrur verða einmitt til þegar vöðvaþræðirnir í manni rifna í tætlur.

Svo er ég er svo félagslega meðvituð þessa dagana. Brotthvarf hersins, úrlausnir á varnar- og björgunarmálum þjóðarinnar, atvinnuvandi Reykjanesbæjar, stóriðja á Norðurlandi, staðsetning Reykjavíkurflugvallar, verðið á fasteigna- og leigumarkaðnum, virðisaukaskattur á matvörur, Glitnir banki, afskræmd útlitsdýrkun í fjölmiðlum, Baugsmálið og argi ríkissaksóknarinn, skerðing á námi til stúdentsprófs, staða tungumála í menntakerfinu, fjárhagsvandi Háskólans, sóun á menntun og mannauði innflytjenda hér á landi, klámvæðingin, hnattvæðingin, álvæðingin - ég hef engan vegin tíma til að kryfja þetta allt til mergjar. En eitt vil ég segja og það ítrekað, að ég vil ekki sjá svona miklu af skattfé launþega varið í allt snobbið í kringum forsetaembættið. Það eru sko alveg hreinar línur.

Erasmus eða ekki Erasmus? Ég er að verða snargeðveik á að geta ekki hugsað fyrir haustinu - húsnæði, tekjur og tekjutap, hvaða námskeið og hvar, hvenær fer ég og hvert og hvort? Geta þessir apakettir ekki drattast til að svara umsókninni minni?! Það fer svo mikil þolinmæði í þetta eitt að ég á varla nokkra örðu eftir til að nota við daglegt bras. Þegar óþolinmæði er komin út í öfgar stökkbreytist hún í eirðarleysi. Ég er eirðarsnauðasta manneskja sem heimurinn hefur þurft að þola síðan Alexander mikli hjó á einhvern hnút fyrir endalaust löngu.

Ég hélt líka í gær að ég væri að þróa með mér afgerandi undirhöku. Þegar ég vaknaði svo í morgun þá var ég allt í einu mjög kinnfiskasogin. Mér þykir þetta benda til þess að ég sé ekki alveg í jafnvægi. Sem er út af fyrir sig ekkert alslæmt. Téð gærkvöld ummyndaðist ég í karlmann og sogaðist inn í imbakassann svo öll tengsl mín við umheimin rofnuðu. Fyrst Reunion, svo Jay Leno og Friends til skiptis, svo Close to Home og ég rankaði ekki við mér fyrr en ég þurfti allheiftarlega að pissa. Þetta var hin ágætasta skemmtun, miklu frambærilegra en málsöguverkefnið sem ég er einmitt ekki að gera núna:

women - Old English - Lit. “woman-man”, alteration of wifman, compound of wif “woman” + man “human being”.

Það borgar sig ekki einu sinni að minnast á krónískan skort á stofnfé Helgu ehf., en hann kemur helst niður á þeirri sem minnst má sín. Þetta er náttúrulega óviðunandi ástand sem má rekja beint til þenslunnar í hagkerfi landans. En hey, ég vann aukavaktir í síðastliðnum mánuði svo það verða nokkrir þúsundkallar til viðbótar við næstu útborgun, húrra, húrra, húrrah, hahaha, ahem.

En já, guð veri með ykkur, svo framarlega sem þið teiknið ekki af honum mynd.

Nú er ég ósammála

2006-03-22T00:51:00.000Z

þeirri staðhæfingu Emerson að til að verða mikil manneskja eða "great man", þ.e.a.s. "to fulfill one's godgiven potential for perfection" þá þurfi maður að verða algjörlega óháður öðrum; "self-reliant".

Ég tel að mönnum farnist best séu þeir sjálfstæðir á eigin fótum en það að vera engum háður er ómögulegt. Sá sem segist vera óháður öllu og öllum hann er lygari - kannski óafvitandi og óviljandi en staðhæfingin er engu að síður ósönn.

Að sjálfsögðu eru menn misháðir efnislegum gæðum sem og öðru fólki. Það er heldur ekki gott að vera mjög upp á aðra kominn því það heftir frelsi einstaklingsins og kemur í veg fyrir að hann nái fullum sambandi við sjálfan sig.

En öllu má nú ofgera og ég held því fram að þegar menn er komnir á það stig að þykjast ekkert þurfa á öðru fólki að halda, þá geti þeir alveg eins lagst niður og dáið. Það veitir lífsfyllingu að finnast maður vera þarfur. Viljir þú ekki veita öðrum þá gleði þá verður þú hennar heldur ekki aðnjótandi. Að einangrast frá öðru fólki er ávísun á tilgangsleysi. Sá sem heldur að hann geti verið sjálfum sér nægur ævilangt hann er hrokafullur og dramb er falli næst. Emerson hefði haft gott af því að kynna sér Hávamál og læra að maður er manns gaman.

Engu að síður þá hafði hann rétt fyrir sér, karlinn, með að umbætur verða að hefjast innra með hverjum og einum. Hver er sjálfum sér næstur og auðvitað verður maður að þekkja hug sinn - þar er einmitt upphafsreiturinn á leiðinni til betra lífs. Og sama hversu gott fólkið manns er þá fær það ekki breytt því sem aflaga fer hið innra ef maður er ekki tilbúin til að endurskoða afstöðu sína og forsendur fyrir ákveðnum tilfinningum.

Ég er búin að vera skrýtin í skapinu og sálinni undanfarin mánuðinn án þess að vita af hverju. Það kemur nú fyrir á bestu bæjum. Og þar sem mér leiðist að vera í niðurfallinu þá hef ég líka beðið eftir því með óþreyju að ástandið skáni. Síðustu daga hef ég haft fjölda ástæðna til að vera glöð og sæl því ég hef verið að bauka ýmislegt skemmtilegt með frábæru fólki.

- vöfflukaffi fyrir þær mörgæsir úr 4.A sem voru í borginni og var nýja járnið vígt, ógrynni af súkkulaði, sultum, ís og jarðaberjum
- dýrðarletikast með Valdísi Önnu minni þar sem var mikið spjallað og rölt, kaffihús, kjúklingur og góðar stundir
- Atli nokkur sem þykist vilja vera vinur minn, óskaplega fínn félagsskapur og skemmtilegur viðmælandi
- endurfundir við löngu týndan bróður minn úr Von Trapp fjölskyldunni, voða "bounding" og gaman
- indverskur matur með royelítunni minni og hroðalega ljúffengur desert sem lagði okkur allar að velli yfir gamalli bíómynd
- litla sys í símanum hlýjaði mér um hjartarætur
- Kría, Blackadder og ís með snickerssósu - þarf ég að segja meira?

Þessir snilldarviðburðir áttu sér stað hver á fætur öðrum en ekki vildi myrkrið úr innsta horni sálartetursins. Hví? Því það var skugginn af mér. En þó að öðlingarnir í lífi mínu hefðu ekki getað rekið hann út í dagsljósið þá tókst þeim að vekja mig til umhugsunar. Nú ætla ég að hugsa í eina viku og athuga hvort ég get ekki loftað aðeins út. Það þýðir að Sjálfhverfa Helga verður líklega ekki tilbúin í hvað sem er á komandi dögum en henni er að sjálfsögðu sama hvað ykkur finnst. Svo skulum við sjá hvort ekki rofar til.

Gah!

2006-03-16T01:59:00.000Z

Ég var að enda við að borða fullan poka af sterkum molum og ég er soðin í kjaftinum - ekkert bragð, engin lykt, engin tilfinning í tungunni lengur.

Þetta er hið versta mál því ég er ósköp þyrst en allir vita að það er einkar óþægilegt að þamba kalt vatn þegar maður er brennheitur í munnholinu eftir piparinn.

Enn verra verður þó að teljast að nú á ég enga mola meir, búhú.

Það er mið nótt, ég vil ekki sofa og sit hér ein í þögninni, piparmey eða meðlimur í Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band?

Pistill í stíl og anda Leiðinlegs

2006-03-14T22:52:00.000Z

Fyrir 2 vikum fjárfesti ég í 4 eplum í Bónus. Ég snæddi af þeim í hádeginu og það kom mér skemmtilega á óvart að ávextirnir brögðuðust vel og reyndust stökkir undir tönn.

Maður hefði haldið að svona ferskvara væri farin að láta á sjá eftir svo marga daga í geymslu en úr þessu varð hin ánægjulegasta máltíð. Merkilegt.

Grænmeti og ávextir eru sérlega pirrandi neysluvarningur fyrir einbúann þar sem slíkt eldist ekki jafn vel og baunir í dós. Þess utan er ferskmeti dýrara en þurrvara og því tvöfalt súrt að sjá á baki því í ruslafötuna, óetnu.

Þrátt að það sé kostnaðarsamara að nærast á banönum en núðlum þá borðar maður nú samt grænmetið sitt því að sjálfsögðu vilja allir lit í kinnarnar. En þeim sem aðhlynnist afburða heilsusamlega lifnaðarhætti með tilheyrandi spelti, kjúklingabringum, kínóa, furuhnetum, bláberjum og avakadó, honum er vandi á höndum. Það er nefnilega ekki fyrir hvern sem er að leggja út fyrir slíkum matvælum vikulega, og síst af öllu fyrir háskólanemann sem hefur bara helgarvinnuna sína og námslánin. Og allt sem heitir "lífrænt" er hreint ómannúðlega dýrt.

Þetta vita allir. Það nægir að bera saman kílóverð og saðningarstuðul á vöruflokkum eins og jarðaberjum og pylsum til að sjá á hvorri tegundinni værir ódýrara að lifa. Hins er vel hægt að fara einhvern meðalveg og komast sæmilega af, fjárhags- sem heilsufarslega.

Þess vegna gramdist mér óstjórnlega við að horfa á þátt af "Heil og sæl" þar sem þáttastjórnandi og viðmælandi héldu því fram að ef maður "bara sleppti namminu og ruslinu og verslaði í lágvöruverslunum" þá væri maður jafn vel settur á nýja, ofurfína heilsufæðinu.

Sé þetta raunin, þá þarf viðkomandi að hafa eytt heeeeelvíti miklu í draslmat áður en lífsstílsbreytingin varð. Fyrir okkur sem höfum tiltölulega hógsamar neysluvenjur væri slík umbylting á matarræði ógerleg. Og svo fæst ekki nema brot af fína heilsumatnum í lágvöruverslunum, auk þess sem sjaldgæft er að ferskmetið þaðan endist jafn vel og eplin mín. Auðvitað velur öfgamanneskja sér ómarktæk viðmið, það var ekki við öðru að búast. Svei attan, svona staðhæfingar eru villandi, vondar og varasamar.

Blogg að handan

2006-03-13T21:01:00.000Z

er ávallt eftirtektarvert en ÞETTA
http://www.blogthoreau.blogspot.com/
hlýtur að teljast endemis erkisnilld!

Ef James Joyce myndi nota þessa leið til að koma skilaboðum yfir móðuna miklu, ætli síðan hans héti þá The Dead?

Og fyrst yðar einlæg er á þessum nótum hlýtur að liggja beint við að spyrja sig
Af hverju blogga ég?

Það er nú heppilegra að geta réttlætt helstu gjörðir sínar svo ég ætla að velta málinu fyrir mér.
huxhuxhux
Og svarið er "Forty-two".
Hvað, er það ekki nógu gott fyrir þig?
Jæja,
en hvað með þetta:

Það takmarkaða frelsi sem tjáning á mínu eigin sýndarveruleikasvæði á alnetinu veitir er betra en þrúgandi fangelsi þagnarinnar -
Orðlaus er andlaus og enginn vill kafna.

Ég er ekki svalur skemmtari
og ég lendi ekki í óþægilegum en fyndunum aðstæðum
eða upplifi epiphany
á hverjum degi.

En ég hugsa og finn og ergi mig og andvarpa
endalaust, aftur og aftur og aftur.

Svo eru vinir mínir og fjölskulda líka á tvist og bast út um allar jarðir
og ég vil síður að þau gleymi mér
þó ég sé svo bundin af amerískri menningarsögu og enskri málfræði að ég
gleymi að ryksuga og hringja lítil símtöl.

Ég er lánsöm að bréfin mín til heimsins rykfalla ekki í skúffum, og ég get gefið út án nokkurra skuldbindinga.
Engin orð með mér í gröfina.

Sumir dagar

2006-03-11T19:20:00.000Z

eru ólýsanlegir af óútskýranlegum orsökum.

Í gærnótt hélt ég mér vakandi með því að borða frosin jarðaber. Annars hefði ég sofnað yfir Blackadder en það má ekki. Frosin jarðaber eru mjög góð á bragðið, miklu betri en allir hlunkar og eldflaugar og svoleiðis klakaóbjóður. Og þegar maður sýgur þau eða bítur í sundur, þá fær maður heilakal sem er afar hressandi.

Kannski var það sökum skemmda í heilaberkinum sem ég er búin að vera eins og álfur í allan dag. Ég hraut til hádegis og stefnan var svo tekin beint undan sturtunni og í bókabúðina. Enginn morgunmatur og ekkert kaffi - hvað var ég að spá?

Mér til mikillar furðu var ég svo með grátstafinn í kverkunum klukkustundum saman. Það er engan vegin eðlilegt að fá sting í brjóstið þegar bókin sem kúnninn vill er ófáanleg, í alvörunni.

Nú myndi ég seint vera kölluð svona kona sem "wears her heart on her sleeve". Það er frátekið fyrir fólk sem hrífst auðveldlega af öðrum og fer oft illa út úr slæmum tilfinningasamböndum. Það er ekkert svo auðvelt að troða sér inn á hjartastaðinn minn. En hvað er hægt að segja um svona manneskju eins og mig sem er ekki með neina húð, heldur klæðist sálinni utan yfir líffærin sín? Ástæða þess að ég er ekki með mölbrotið hjarta er sú að einu sinni, þegar ég var lítil, þá tók ég það úr mér, vafði í silkipappír og stakk ofan gamla hattöskju sem er geymd á góðum stað. Vandamálið er að maður á að nota hjartað til að skilja tilfinningarnar sem verða til þegar eitthvað dynur á sálinni. Og ég, ég botna auðvitað aldrei í neinu.

Appú

2006-03-10T23:30:00.000Z

ritgerðin
hummusinn
döðlurnar

klinkið líka því ég eyddi því í nammi meðan ég skrifaði í dag

græddi bók á gjafaborðinu í Þjóðarbókhlöðunni og það var
Robert Burns Selected Poetry

illa upplýstir Íslendingar
höfðu gengið fram hjá honum og valið sér
80's ástarsögur

og fyrir það er ég þakklát

vor í lofti í allan dag og mig langaði í
Brynju
helst með Unu minni
en þær eru báðar of langt í burtu
svo úr varð

SMS

Sauðir í réttum auglýsingaþjóðfélagsins

2006-03-09T21:52:00.000Z

Man,wassuöpp, jóóóóóóóó!

Aha, minn langar að verða ýkt kúk bloggari, sko, skeluru?
Meeeeeen, hvað hér koma sko velltar sögur af feitu djammi í Sódómu 101, gaur!

Héðan í frá ætlar yðar einlæg að gerast ofursvöl singeltonskutla á pinnahælum með klemmuveskið, gróin eins og gamall nagsveppur við Hverfisbarinn að pikka upp hörku gelmenni á borð við Girlzenegger og Partý-Hamsturinn hans. Það verður bara Latte og sökksess, fullt af glimmeri, Cosmopolitan, tan úr brúsa og próteinbars framvegis. Svo verð ég líka að hætta í enskunni og fara í hagfræði for dummies.

Og þá nýtt nafn líka, hm... Diljá Dröfn? Svala Björk eða... Karen Tanja?

EÐA -
ég gerist artí-retró-krossbríd of unholy doom, svo öfug að ég geispa með rassinum. Bara grænar ullarleggins og plastpokaskokkur innan undir stórri úlpu af afa mínum. Kornkaffi og arfate og harðar kleinur með á Hljómalind. Ég gæti jafnvel látið Nýhil gefa út nýjustu ljóðabókina mína "Blóðhor - Saga af botnlangakasti".

Nafn? Torfhildur Bríet, kannski Ylfa eða jafnvel Rán.

Drottning eða grænfriðungur með hasshaus, hversu takmarkandi hlýtur það að vera láta draga sig svona í dilka? Eins og allir eigi ekki sinn innri anarkista, hvað sem öllum strípum líður. Það eru 6 milljarðar manna á jörðinni og mér finnst að við ættum að taka hverjum einasta persónuleika opnum örmum og fá þannig smá lit í lífið. Þá væru líka hugsanlega færri sem þætti þeir vera utanveltu og einmana.

Nei, heyriði mig

2006-03-09T01:44:00.000Z

ég nenni ekki að vera svona þunglyndur vælubloggari.
Ég er lifandi, sprellalive, já og hugsa alveg heil ósköp af hugsunum sem er nauðsynlegt að koma hér í orð. Skapsveiflurnar verð ég að búa við og það er hundfúlt, svo fúlt að ég ætla ekki að leggja það á heiminn að finna af þeim skítalyktina og ælubragðið. Aumingja heimurinn hefur nóg af matarlausum, munaðarlausum, hárlausum, handa- og fótalausum börnum að sinna þó hann burðist ekki með mína bakþanka og sjálfsfyrirlitningu líka.

Ahem, hér koma nokkrar staðreyndir um mig og lífið í dag:
ég þarf að fara í klippingu
ég veit ekki hvaða stjórnmálaflokk ég á að kjósa, bara ekki D eða B
ég velti því fyrir mér hvort ráð væri að lögleiða fíkniefni
ég baka gott speltbrauð
ég hef aldrei ekið bíl utanbæjar
ég álít að refsingar við kynferðisglæpum séu ekki nógu þungar
ég elska kaffi og kaffihús og kaffisúkkulaði og kaffikökur og kaffilykt og kaffibolla og kaffikönnur
ég vil meina að það megi alls ekki skerða tungumálakennslu í skólum, heldur bæri að auka hana
ég gleymi alltaf að taka úr þvottavélinni
ég vil láta aflétta launaleynd
ég kann ekki að synda skriðsund
ég vil láta láta banna reykingar á veitingastöðum og kaffihúsum
ég bíð spennt eftir að vita hvort ég fæ Erasmusstyrk
ég er ósammála landbúnaðarstefnu ríkisstjórnarinnar
ég kann vel við Þýskaland
ég verð að drullast til að skrifa ritgerðina mína
ég vil að upplýsingar um almannatrygginga- og lífeyrisréttindakerfið á Íslandi verði aðgengilegri
ég álít að nautaat sé heigulsháttur
ég á góða vini sem eru því miður dreifðir út um allan heim
ég vil hafa flugvöllinn áfram í Vatnsmýrinni
ég þoli ekki hvernig áherslur í heilsuáróðri hérslendis beinast alltaf að útlitsþáttum sem eru einungis afleiðing ákveðinna grundvallarorsaka
ég tel aðbúnað geðfatlaðra hérlendis ekki við hæfi í velferðarþjóðfélagi
ég borða ekki svínakjöt
ég vil láta lækka virðisaukaskatt á matvælum því það skilar sér þangað sem þörfin er mest - hátekjufólk hagnast mest á lækkun tekjuskatts
ég er á þeirri skoðun á ljósabekki ætti að banna
ég ætla að ættleiða barn frá Kína
ég er ekki sátt við að ellilífeyrir sé skertur komi til arður af fjárfestingum eða sölu bréfa
ég ætla aldrei að fá yfirdráttarheimild

Hárspöng hef ég ekki skrýðst

2006-03-08T21:52:00.000Z

síðan ég var... tja, 10 ára?
Það er alla vega laaaaaaaangt síðan. En hér hefur orðið breyting á og ekki vanþörf, enda næstum ársfjórðungu frá því ég fór í klippingu.

Þetta verður snubbótt blogg því það er stutt í kveikjuþræðinum hjá mér þessa dagana. Ekki á morgun heldur hinn verður allt betra og ritgerðin frá.

Reyndar er það ekki bara hún sem er að angra mig, ég er eiginlega ósátt við allt og sérstaklega sjálfa mig. Mér finnst ég vera óábyrgur letingi sem kann sér ekkert hóf og kvíði fyrir komandi árum í þessu endemis háskólasvartnætti.

Á geðhvarfasveiflum mínum undanfarið sé ég tvær mögulegar skýringar: annað hvort er ég með ofsóknarbrjálaða hormóna eða þá að skap mitt breytist með vindáttinni.

Hvað þrái ég? Mína eigin íbúð þar sem ég þarf ekki að taka tillit til neins og get samviskulaust sturtað mig langtímum um miðjar nætur.

Mastergráðu og vel borgað starf.

Adrian Brody? Áðan datt myndarlegur karlmaður um tölvusnúruna mína þar sem ég sat á Súfistanum í örvæntingarfullri tilraun til að endurheimta geðheilsuna. Því miður urðu engin slys á fólki - ég kemst ekki hjá því að ímynda mér hversu skemmtilegt hefði verið að heimsækja karlangann á sjúkrahús og bjóða blóm og konfekt í skaðabætur fyrir snúinn ökkla.

Það var ekki sniðugt að fá Nýmannsfjölskylduna í heimsókn. Nú langar mig bara að vera á Ak í fanginu á mömmu. Mikið var Lotta heimsk að flytja að heiman.

Amma mín og nafna

2006-03-05T22:15:00.000Z

er ædolið mitt.

Amma mín kenndi mér að mála mig - þegar ég var þriggja ára. Og aldrei setti hún út á að ég skyldi velja mér dökkbláan frúaraugnskugga og fjóluleitan varalit.

Amma mín kenndi mér að tyggja tyggjó. Það var svona amerískt plötutyggjó í gulum pappír með rauðum endum. Ég man ekkert hvað það heitir en sætubragðið gleymist seint.

Amma mín kenndi mér að baka. Einhverjar fyrstu minningar mínar eru af okkur tveim saman í eldhúsinu í Austurhlíð, þar sem hún kenndi mér að þrýsta með gaffli ofan á bóndakökurnar áður en platan rann inn í ofninn.

Amma mín kenndi mér að föndra pergamanó. Það veit örugglega enginn lengur hvað það er.

Amma mín kenndi mér að prjóna. Henni tókst þó ekki að kenna mér þolinmæði og þess vegna prjóna ég aldrei.

Amma mín kenndi mér að meta gamla hluti. Hennar vegna verð ég antíkunnandi að eilífu, stoltur eigandi ævafornar, dumbrauðrar kistu sem hefur gengið í nokkra ættliði og fylgir nafni.

Amma mín kenndi mér að fara í gönguferðir í skóginum. Það er skylda að hafa samlokur í nesti, helst með eggi, alltaf súkkulaðikex og svo smá nammi.

Amma mín kenndi mér að fara í berjamó. Mér finnst það hundleiðinlegt en ég fer með, bara til að vera hjá henni.

Amma mín kenndi mér að raula börn í svefn. Ég hef reynt á eigin skinni hvers konar lög henta best og hvaða raddbeiting er ákjósanlegust.

Amma mín kenndi mér að plata börn til að borða matinn sinn með því að segja þeim sögur. Í slíkum sögum er Skottlaus upprunninn.

Amma mín kenndi mér að sönn ást er til. Engin ástarsaga jafnast á við frásögn hennar af því hvernig hún og afi kynntust þegar hún var menntaskólasnót á Akureyri. Eftir 50 ára hjónaband eru þau skötuhjúin krúttlegri en nokkuð nýfætt kærustupar.

Amma mín kenndi mér að það er hægt að fara í gegnum ævina og vera elskaður og virtur hvar sem maður lætur til sín taka.

Amma mín hefur gefið mér allar uppáhaldsgjafirnar mínar - allar bækurnar og ljóðasafnið, hringana tvo, handavinnupokann og kistuna, naglaveskið, saumakassann, öll úrin sem ég týndi, gömlu veskin og glingrið, sparikápuna og fermingarkjólinn sem hún saumaði, auk þess að prjóna vettlinga, ullarsokka, handstúkur, ponsjó, húfur og nú síðast lopapeysuna.

Mig langar til að eldast eins og amma.

Ég held ég hætti bara að sofa

2006-03-02T01:29:00.000Z

þessar 4-5 klst á sólarhring gera ekki mikið gagn hvort eð er. Í mínum draumaheimi er endalaust vesen og skotgrafarhernaður; mér finnst ég hálfóvelkomin.

Þá er betra að liggja undir sæng hjá W.H. Auden.

Kannski hef ég verið óþarflega stressuð undanfarið en það hefur líka ýmislegt komist í verk. Misserið er hálfnað (önnur og hryllilegri saga) og þegar lestrarvikunni lauk var ég búin að fara yfir allt áætlað efni, allt, takk fyrir, nema workshoppin í enskri málsögu. Þau eru tvö og ég mun koma þröngva þeim inn á næstu dögum, það er, þegar ég er búin með eins og eina ritgerð handa Gvendi

sem er nú alveg búin að innsigla sín örlög og þau er ekki álitleg, skal ég segja ykkur. Hann skal sko fá að iðrast þess að hafa verið leiðbeinandinn minn, bölvaður.

*mörg ljót orð sem ekki eiga rétt á sér inni á svo málefnalegri bloggsíðu sem þessari*
*ýmis konar ósiðleg tákn mynduð með fingrum beggja handa*

Líka eitt miðannarpróf frá sem er ástæða þess að ég hef verið offline allt of lengi. Og Erasmus, hann er farinn og ég bíð eftir svari.

En nóg röfl um háskólann.

Stærstu vonbrigðu undangenginna daga var að hafa bakað hrátt brauð um tvöleytið aðfarnótt síðastliðins laugardags. Stærsti sigurinn var að hafa komist hjá hausverk. Mesta gleðin var Valdís Anna. Ég elska hana - takk fyrir yndislegan dag!

Ég er syfjuð og nenni ekki að reyna að vera skemmtileg núna. En nú eru góðir tímar framundan og Nýmansfjölskyldan kemur í heimsókn til mín á morgun og dvelst hér þangað til á sunnudag. Ég mun því líklega ekki hefja upp raust mína á ný fyrr en þá.

Er það vel og ég vil bara segja: góðar stundir í bili. Biðst jafnframt forláts á yfirgengilegri hlédrægni minni upp á síðkastið, ég var ekkert að reykja gras eða neitt. Var bara á kaffinu.

Nærbuxur

2006-02-16T23:32:00.000Z

eru ein mikilvægasta flíkin þegar maður er pilsakona sem fer allra sinna ferða fótgangandi.
Í morgun gerði ég þau afdrifaríku mistök að velja dökkbláan blúnduhipster í staðinn fyrir einangrandi bómullarboxer innan undir sokkabuxurnar mínar. Þar sem ískaldur næðingur hristi og skók borgarbúa í -3°C kuldakasti dagsins saup ég seyðið af hégóma mínum, og bý ekki lengur yfir rasskinnum.

Nei, svona án spaugs, þá hefði það gert gæfumuninn.

Téð bómullarbrók er ekkert ófrýnileg, það er reginmisskilningur að allar nærbuxur sem gerðar eru úr yfirborðsmeira hráefni en bómullarhnoðra og tveimur tvinnaspottum eigi ekki heima utanum sæmilega meðvitaðan kvenmansbotn. Géstrengir eru oft afar smekklegir og fínir til síns brúks en engan vegin viðeigandi öllum stundum - ekki myndi ég klæðast sömu gallabuxunum hvernig sem vindáttin stæði. Reyndar tel það skyldu hverrar konu sem þykist hafa frambærilegan fatastíl að eiga minnst fjögur snið af nærbuxum úr mismunandi efni. Og jafnframt að vanda sig við að velja réttu brókina við dress dagsins.

Persónulega þá þykir mér fátt skemmtilegra en að kaupa mér nærbuxur. Og rétt eins og röng undiföt geta eyðilagt góðan dag þá er gríðargaman að klæðast vel heppnuðum. Stundum vel ég meira að segja brókina fyrst þegar ég fer í föt á morgnana og bæti svo smám saman utan um.

Hér koma nokkur atriði sem vert er að hafa í huga hvað viðkemur nærbuxum:
- setjið þær í óhreinatauið að kvöldi dags, alltaf og ÞÚ LÍKA! Óhreinar nærbuxur eru alveg jafn óskemmtilegar á rassi sem gólfi
- hendið þeim götóttu - það eru fleiri fiskar í sjónum
- ef þær skerast einhvers staðar inn í hold þá passa þær ekki
- ef þær duga ekki til að hylja pípulagningarmanninn þá passa þær ekki
- ef þær eru af maka þínum þá passa þær ekki
- ekki einu sinni reyna að þvo hvítar nærbuxur með dökku taui (nema þú viljir afsökun fyrir að kaupa nýjar)
- búið ykkur undir að allt sem heitir pallíettur muni á einhverjum tímapunkti detta af
- klippið miða sem standa alltaf upp úr
- og munið það sem maðurinn sagði: Skapadulur, ekki axlabönd!

Það er margt gott -

2006-02-15T01:45:00.000Z

svo sem að eiga afmæli.

Reyndar vika síðan en ég lifi á minningunni um einn dag þar sem ég gerði nákvæmlega það sem mér sýndist, sama hvort það var skynsamlegt eða ekki. Ég var til dæmis í hálftíma undir heitri morgunsturtunni, burt séð frá öllum hitaveitureikningum. Ég notaði allar mínar sápur og mikið af þeim, fullt af alls kyns kremum og dásamlegheitum, drakk svo morgunkaffi á Súfistanum mínum og keypti nærföt og náttbuxur á 3fyrir1 útsölu í Knickerbox. Það voru líka góðar konur sem sóttu mig heim og deildu franskri súkkulaðiköku, gulrótartertu og kexi með osti og sultu.

Allir pakkarnir voru að sjálfsögðu til fyrirmyndar og ó, mig auma, nú þarf ég að vaka lengur á nóttunni til að lesa

Beowulf eða Bjólfskviðu
The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket eftir E. A. Poe
Alkemistann eftir Paulo Coelho
og öll ljóðin eftir W.B. Yeats

en það ætti að vera í lagi því ég á

kaffisúkkulaði
biscotti
og tvo nýja bolla til að drekka mikið kaffi úr.

Ég ætla ekki einu sinni að reyna að lýsa tilfinningunni sem kom yfir mig þegar ég opnaði risarisastórvaxna böggulinn frá elsku bestu stelpunum mínum í

Þýskalandi
Frakklandi
Noregi
og Austurríki

og við mér blöstu Skórnir Einu. Inga mín, Inga, þú ert ólýsanlegur öðlingur, og þið allar, leynimakkarar og ljúfastar.

ÞETTA hefur hins vegar ásótt mig síðan þá:
Gömlu konurnar verða líklega aldrei aftur samankomnar í árlegu afmælisboði mínu.

Einu sinni var
tíminn þegar það voru helgispjöll að skorast undan afmælisveislu (sem pabbi einhvers og mamma borguðu að sjálfsögðu).

Einu sinni var ég líka
ekkistór
og hafði enga ástæðu til að efast um að tilvera mín myndi ekki ævinlega hverfast um

LundarskólaMenntaskólann og tónó og kórinn og skátana og ræktina á Bjargi og afa&ömmu í Holtateigi.

Við hvern á ég að ræða slúðrið og plastpokapólitíkina í Fréttablaðinu yfir lafmóðum salatbar?
Unnur, manstu þegar við drukkum endalaust mikið sódastrím og lékum Lion King í bílskúrnum?
Hver vill koma með mér á kamarinn og lýsa?

Ég örvænti að Valdís og Helgi munu setjast að í Ölpunum og gerast þar skíðahjúkka og snjóhúsasmiður, og hef illan grun um að Tóta hafi verið numin á brott af norskum skógartröllum. Una mín kemur trúlega heim með froskalappir og Inga, hún kann ekki lengur að reikna í krónum. Bestasta besta er næst mér í tíma en ég er ekkert rosalega velkomin í hennar rúmi...

Getur verið að ég sakni ykkar svo vegna þess að ég get ómögulega sæst á sjálfa mig sem lífsförunaut? Ekki að ástæðulausu, ég er búin að vera fremur leiðnleg í tæpa viku, borandi hausnum ofan í kodda til að þurfa ekki að horfast í augu við uppvaskið og framtíðina. Sef ekki, bara alls ekki, og hef óbjóð á öllum mínum köntum. Emily Dickinson er flutt inn og mig langar afskaplega til að sleppa daglega lífinu og gerast minnismiðaskáld undir súð. Hef ekki einu sinni litið á tölvupóstinn minn, hvað þá annarra manna vefdagbækur. Erasmus er að gera mig gráhærða en ég skal! Morgundagurinn fer að öllum líkindum í að ganga á veggi. Svo verður hann farinn áður en ég næ að gera eitthvað afdrifaríkara en að borða hádegismat -
burt, bless

Gone With The Wind
And frankly, my dear,
I don't give a damn.

Óvissa í dag

2006-02-13T00:03:00.000Z

I found the phrase to every thought
I ever had, but one;
And that defies me, - as a hand
Did try to chalk the sun

To races nurtured in the dark; -
How would your own begin?
Can blaze be done in cochineal,
Or noon in mazarin?

(Emily Dickinson)

Fjóluröndóttir tásusokkar

2006-02-11T00:39:00.000Z

eru ástandið á mér í hnotskurn.

Þess utan
bleikar náttbuxur með litlum gulum slaufum
yfirskilvitlega þægilegur boxer
gulur hlýrabolur með grænni blúndu og bleikri slaufu
bleik nátttreyja
köflóttur náttsloppur
perlusaumaðar handstúkur
bleikir loðinniskór

mad hair
og bóla í uppsiglingu inn á milli háranna sem mynda augabrúnirnar á mér
að ógleymdum keppnisbaugum
og varaþurrki.

Enn er klukkan að sigla í eitt að næturlagi
án þess að ég sé byrjuð að lesa enska málsögu.

Sumir klæða sig eftir veðri - ég klæði mig eftir skapi.
Í dag leið mér asnalega, eins og ég væri hungover
eftir lífsgleði gærdagsins
sem var á heimsmælikvarða.

Ég er orðin ævaforn en því miður ekki nógu kát
til að treysta mér í hresst afmælisblogg.

Það kemur inn á morgun eða hinn,
ég lofa,
búin að skrifa
My Thank You Speech.

Ég er rammpólitísk

2006-02-08T01:22:00.000Z

og búin að koma mér upp barmmerki. Kosningar 8.-9. febrúar, smávægileg skekkjumörk á síðustu færslu. Klárlega fer mitt atkvæði ekki til þeirra sem vilja láta fyrirtæki fjármagna kennslu í stökum kúrsum innan háskólans! Það væri eins og að selja úr sér nýrað fyrir nám sem maður á fullan rétt á samkvæmt lögum - jafnrétti til náms!

Og já, hvað er málið með þessi stúdentakort? Það væri öllu nær að láta mig hafa einhverja byggingu undir námskeiðin mín frekar en "sólarhringsaðgang" að Odda, þar sem ég er varla velkomin. Svo væri líka snjallt að berjast fyrir jafnrétti til mötuneytis og sjá til þess að allir stúdentar fengju einhvers staðar sæti í hádegishléinu, í stað þess að jarma um byggingu Vísindagarða. Þannig komum við aftur að húsnæðisvanda hugvísindadeildar; finnst engum athugavert við að heimta frekar Vísindagarða til viðbótar við aðra aðstöðu raunvísindanema þegar flestar tungumálaskorir eiga í engin hús að venda? Ég þeytist milli tíma í Lögbergi, Árnagarði, Odda og Háskólabíói og það er hvergi lesaðstaða fyrir BA-nema í hugvísindadeild, hvergi! Nema þá á Þjóðarbókhlöðunni þar sem við höfum að sjálfsögðu engan forgang fram yfir aðra. Nú óska ég eðlisfræðistúdentum og fleiri þvíumlíkum alls hins besta en mér finnst alveg grundvallarforgangsröðun að allir nemendur fái einn bita áður en sumir fara aðra ferð.

En svo ég taki nú upp léttara hjal, þá er ísinn minn góður. Ég hefði bara þurft alvöru einangrað ísform til að koma algjörlega í veg fyrir kristallamyndun, svona tómt box undan hversdagsís er ekki alveg að gera sig.

Á morgun mun ég mæta í fyrsta sinn ólesin í fyrirlestur í amerískum bókmenntum og það er Gvendi að kenna. Hann er búinn að stela of mörgum klukkustundum af lífi mínu, bjálfinn sá. Aumingja Thoreau, ég og hann munum ekki eiga nein samkipti fyrr en á föstudaginn. Vesalingurinn heldur örugglega að ég hafi misst allan áhuga, það er auðvitað erfitt fyrir hann að skilja að það sé annar karlmaður í lífi mínu. Sá er reyndar ekki velkominn, hm, já kannski er kominn tími á að losa sig endanlega við Guðmund vonda... Ég veit náttúrulega hvar hann á heima.

Svo finnst mér líka Hugh Laurie sætur.

Ég gerði mér

2006-02-06T21:30:00.000Z

ís í dag. Hann er að frjósa í litla frystihólfinu mínu og ég hlakka ferlega til að smakka. Mér finnst þetta gerast afar hægt, eiginlega allt of hægt, og er farin að óttast að ég verði að lifa kvöldið án hans. Þessar framkvæmdir áttu sér stað vegna þess að ég nennti ekki að skrifa ritgerð. Ég bakaði líka brauð í þeim eina tilgangi að forðast téð ritgerðarskrif. Svo þurfti ég að stroka helling út úr stílabókinni minni og mátti því ekki vera að því takast á við ritsmíðir. Allt í einu var klukkan orðin 7 og tími á að fá sér í gogginn. Það tók laaaaaaangan tíma að vaska upp og ganga frá, og loks var röðin komin að OC. Reyndist þáttur dagsins var einkar ánægjulegur og að honum liðnum fann ég mig knúna til að skera niður brauðið mitt og stinga í poka. Núna er pokinn í frystihólfinu mínu hjá ísnum. Blogg? Kannski smá, takk. Ég held að nú væri ráð að skella sér í heita sturtu og nota allar sápurnar sem fyrirfinnast á þessum bæ. Ég reikna líka fastlega með að þvo á mér hárið og klippa allar mínar neglur vel og vandlega. Á morgun er kjördagur til Háskólaráðs og ég þyrftiþví að kynna mér málefnaskrá allra framboða eins gaumgæfilega og kostur er. Svo eins og einn Blackadder, hringja í einhvern skemmtilegan, skrifa e-mail til Kunihiko og þá hugsanlega, HUGSANLEGA gæti ég séð mér fært að skrifa ritgerð. Myndi þó ekki stóla á það. American History & Culture kl 9:40 í fyrramálið svo maður verður líkega að koma sér í bælið fyrir sólarupprás.

Gvendur og Baunagrasið (fyrir einn)

2006-02-05T19:48:00.000Z

Nei, ég nennti ekki að læra svo ég hannaði mér bara geðveikt góðan og ofurfljótlegan kvöldmat.

- 150 g tófú
- teryaki sósa (eða sojasósa)
- olía til steikingar
- 1/2 rauðlaukur
- 1/4 laukur
- 2 hvítlauksrif
- 5 þurrkaðar apríkósur
- 1 tsk engiferduft
- smá svartur pipar (eða venjulegur)
- smá salt
- 1 msk sítrónusafi
- 1/2 dós nýrnabaunir
- 1 msk sólblómafræ

Skerið tófú í 1x1 bita og marínerið í teryakísósunni á meðan eftirfarandi er framkvæmt:
Skerið rauðlauk og lauk í þunnar sneiðar, pressið hvítlauk og brúnið allt á pönnu upp úr olíunni. Skerið apríkósur í ræmur, skolið baunirnar og bætið þessu út á pönnuna. Kryddið með engiferdufti, svörtum pipar og salti og slettið sítrónusafanum með. Blandið loks tófúbitunum út í og látið krauma þangað til þeir hafa brúnast smá á köntunum. Þurrristið sólblómafræ og sáldrið yfir réttinn á diskinum.

Berið fram með sýrðum rjóma eða kotasælu eða hreinum fetaosti, og fersku grænmeti ef það er til í ísskápnum. Annars er þetta hreinn grænmetisréttur svo það þarf enginn að hafa samviskubit yfir því að sleppa salatinu (alla vega gerði ég þar ekki).

Þetta er svo góður réttur að Gvendur og Bauna eiga alls ekki skilið að hann heiti eftir þeim. Ég er bara búin að hamast svo mikið við skítagagnrýnina mína að þessar kennaraómyndir eiga hug minn allan. En sorglegt.

Alla vega, þá er þetta líka mjög ódýrt. 500 g af tófú kostar 145 kr í Bónus og baunadós eithvað mjög lítið. Poki af Hagver-apríkósum kostar rúmlega hundraðkall og laukur er örugglega ódýrasta grænmeti í heimi. Það má jafnvel láta eina lauktegund duga ef maður vill spara en annars er hvítlauksbúnt lítilmótleg en góð fjárfesting. Ég nota hvítlauk sem krydd í næstum allt og það fara bara 1 eða 2 rif í hvern rétt. Svo geymist þetta líka að eilífu. Engiferduft er snilld í allar kássur og steikta rétti og bakstur líka svo það þarf ekki að fara til spillis. Kostar á milli 120 og 200 kr. Sama máli gegnir um sítrónusafa úr belg (hræódýrt) og sólblómafræ (159 kr fyrir 500 g) getur maður notað í allskonar bakstur, út á salöt og grauta, í skyrboozt eða sem snakk.
Ég setti þetta saman á tímapunkti þegar var "ekkert" til hjá mér af hráefni nema einn tófúklumpur og svo baunadósin. Hitt er allt saman eitthvað sem er ævinlega til í skápnum mínum því það má nota í hvað sem er.

Svo, sýnið smá viðleitni og gefið tófú séns! Ég var um korter að malla þetta svo það gerist nú varla fljótlegra.

Ónefnd góðvinkona mín

2006-02-04T16:55:00.000Z

benti mér óbeðin á að ég er alveg að komast á þrítugsaldurinn.
You just made my day, hon.

Annars getur þessi dagur ekki orðið mikið verri. Félagi Gvendur heimtar að ég skrifi gagnrýni um einhverja 14 bls grein um framúrstefnulegar aðferðir í kennslufræði. Það er frekar leiðinlegt, get sagt ykkur, þó téð grein sé ekki svo slæm, bara ogguponsulítið of löng. Ég hef aðrar hugmyndir um góð laugardagskvöld en að kveljast við ritgerðarskrif. Þrjóskupúkinn í mér afréð líka að þessu skyldi lokið fyrir mánudag svo ég geti sinnt öðrum og meira gefandi störfum í komandi viku, eins og til dæmis að sofa út á afmælisdaginn minn.

Hér koma niðurstöður liðinna daga:
- síld er ekki góð í óhófi
- Margaret Fuller dó
- amma Helga er að ljúka við lopapeysu handa mér
- ég er lélegur pennavinur
- http://www.blog.central.is/volmer
- 399 kr eru ekki mikið fyrir Ben&Jerry's ís
- skammdeginu fer að linna
- maður á ekki að sofna með maskara
- Rachel Barton Pine er einn góóóóóóður fiðluleikari
- sojamjólk veldur ekki ófrjósemi
- ég og pabbi erum andlega tengd
- maður á ekki að raka á sér fótlegina nema hafa gleraugu
- ég geri unaðslegan hummus
- Pride & Predjudice er svo slæm að ég kúgast við tilhugsununa - svínslegt!
- maður ekki að vera í opnum skóm í rigningu
- Prokofíev var í tilvistarkreppu
- maður á ekki að nudda vellyktandi kremi ofan í skurði eftir rakvélablöð
- ég sakna vina minna frá Heidelberg
- Intelligent Design er jafn vísindaleg og naflalóin mín
- mig vantar nýjan pönnukökuspaða
- rúsínur eru þurrkuð vínber
- Sylvía Nótt er ædolið mitt
- það er vont að fá deig upp í nef

Hún systa mín

2006-02-01T01:08:00.000Z

er orðin árinu eldri og ég vona að hún hafi átt góðan dag.
Ég sakna þín óskaplega, litla ljúfa, enda blóðið mitt þitt. Mig langar til að vera hjá þér og ég elska þig alltaf.

For there is no friend like a sister
In calm or stormy weather;
To cheer one on the tedious way,
To fetch one if one goes astray,
To lift one if one totters down,
To strengthen whilst one stands.
(Christina Rossetti)

Auðnuleysinginn

2006-01-30T18:37:00.000Z

væri allt eins góður bókartitill eins og Fávitinn eða Ofvitinn. Og sérlega viðeigandi á ævisögu mína post mortem. Já, ég er í smá hvaðerégaðgeraviðlífmittkreppu. Með vissu millibili þá efast ég um allt. Ekki misskilja mig, ég er stöðugt að efast eitthvað; einn daginn um að ég sé vinstrisinnuð, stundum um að súkkulaði sé guðsgjöf en ekki frá andskotanum, og annað slagið um að ég sé tilfinningavera. En svo koma líka stundir sem þessi þar sem ég efast um bókstaflega ALLT á þessari jörð og sérstaklega sjálfa mig.

Núna efast um að ég eigi eitthvað erindi í þennan háskóla. Hvort það sé þess virði að vera kannski sex ár að mennta sig, sex ár! Það eru eitt, tvö, þrjú, fjögur, fimm, sex ár þangað til maður fer að þéna nóg til að koma almennilega undir sig fótunum. Sex ár þar til ég gæti BYRJAÐ að REYNA að koma sjálfri mér í aðstæður sem væru barni bjóðandi. Sex ár þangað til ég hæfist handa við að skapa mér starfsframa annars staðar en í Pennanum-Eymundsson-Máli&Menningu. Ekki það að ég sé að hnýta í vinnuveitanda minn eða kollega, en ég hafði bara hugsað mér að vera kominn í annað starfsumhverfi fyrir þrítugt, enda hef ég hangið við sama heygarðs-/bókahilluhornið síðan ég var 17 ára eða svo. Ég nefni hér töluna 6 því tvöfalt BA-próf tekur 4 ár og MA-gráða 2 til viðbótar - klárlega langar mig í MA (hah, væri nú notalegt að vera þar aftur).

Ég gæti lagt fyrir mig að merkja geisladiska. Það hef ég verið að dunda mér við í dag í stað þess að læra. Ég gæti líka orðið atvinnumaður í að rölta Laugaveginn. Það gerði ég líka í dag. Nú, eða sérlegur innkaupandi eða atvinnuhilluskoðandi í Bónus. Það gerði ég í um klukkustund í dag. Atvinnuræktandi kemur líka til greina. Að fara í ræktina var það fyrsta sem ég gerði í dag. Klæðari er góður kostur. Í dag klæddi ég mig úr fötum og í, margar umferðir, í hér um bil hálftíma. Eða sturta, ég gæti vel orðið góð sturta, með mína reynslu og sérlega kunnáttu í að fara í notalega sturtu, slíkt sýndi sig og sannaði í dag.

Enska, hvað? Til að verða - Englendingur? Ég er ekki einu sinni að læra, sem er fáránlegt, en mig bara langar það allsallsallsekki. Gremjulegast er þó að prófin á haustmisseri sýndu fram á að ég er á réttri hillu. Þetta er svo sannarlegar námið fyrir mig og mér finnst það skelfing áhugavert en nenni ekki að vera ábyrgðarfull og samviskusöm, nei, nei og aftur nei. Ég þrái svo heitt að vinnudeginum sé einhvern tíma lokið en hvenær hefur það verið raunin hjá nokkrum háskólanema? Maður er aldrei búinn, það er ellefta boðorðið: Þú skalt aldrei geta tekið þér frí með góðri samvisku, sért þú í háskóla.

Svo ég rölti bara fram og aftur um hverfið og glugga kannski í verslanir vitandi að ég má ekkert kaupa. Hvers lags sjálfspíningarhvöt er það? Tvöföld skömm; ætti að vera að lesa en fer þess í stað að leika mér að því að freista buddunnar. Ég er svo auðveld, svo einfalt fyrir illu-Helga að afvegaleiða ábyrgðarfulla stúdentinn og plata til að fjárfesta í einhverju sem hún þarf alveg nauð-syn-lega á að halda. Eins og til dæmis í súkkulaðirúsínum enda eru þær lífsnauðsynlegar.

Ég er auðnuleysingi! Ég læri ekki en kaupi mér nammi.

Hins vegar myndaði ég mér skoðun á þessu dratthaladangli mínu um stræti borgarinnar í dag, svohljóðandi: Fátækt er bara hugarástand.
Ég ætla aldrei á ævinni að verða fátæk og þessi síða mun ekki nokkru sinni kalla Skottið "fátækan námsmann". Hún er bara blönk. Oft. Það er samt ævinlega tímabundið. Ástand er ávallt breytilegt þó það geti reynst langvarandi. Að lokum réttir maðurúr kútnum, gefið að viðkomandi hafi verið staðfastur á eigin fótum.
Independent Woman a little bit short of funds - en aldrei fátæk.

Hæstvirtir sambýlingar mínir

2006-01-29T10:45:00.000Z

brugðu sér af bæ og út á land núna yfir helgina, og mér því frjálst að haga mér án almennrar tillitssemi. Það var nokkuð gaman. Ég poppaði í potti án þess að hafa lokið á, málaði stofuveggina með sultu og hoppaði á stígvélum í rúminu hennar Erlu með trylltan Whitesnake í græjunum - eða ekki.

Ég átti því miður vaktir í bókabúðinni svo það varð lítið um æst home-alone-fangbrögð. EN ég sleppti því hins vegar að sofa og horfði þess í stað á BLACKADDER inn í stofu fram undir klukkan 5 allar nætur. Stillti hljóðið hátt svo ég gæti hlegið brjálæðislega án þess að missa af svo mikið sem einni línu, oh, fyndnir þættir!

Ég vildi ég ætti einn svona Baldrick, illa þefjandi og heimskari en allt. Í hvert sinn sem ég lenti í vandræðum, sökum valdagræðgi minnar og krónískrar arfgengrar óheppni, þá myndum við ræðast við í þessum dúr:
Baldrick: Mah ladey-
Elga Blackadder: Yes, Balders?
Baldrick: I ov a cunnin' plan...
Elga Blackadder: Baldrick, your family's history in the Department of Cunning Plans is about as successful as President Bush's English career in junior high.
Baldrick: Does tha' mean you don't wish to hear it?
Elga Blackadder: What do you think, Baldrick?
Baldrick: Ah don' think, mah ladey.

Seint í gærnótt var ég orðin virkilega örvæntingarfull því ég fann alls ekki til syfju og átti að mæta klukkan 10 í búðina. Ég var samt eiginlega meira örvæntingarfull yfir því að þurfa að trítla niður í kjallara og hengja upp úr vélinni. Sko, nú ég ekkert sérlega myrkfælin kona en þegar vindurinn sveiflar húsinu mínu, en nú bý ég í gamalli risíbúð í Þingholtunum, og það rignir eins og í miðju syndaflóði, þá er ogguponsusmá óhugnalegt að vera alein. Að maður tali nú ekki um í skjóli nætur, þegar ekki heyrist múkk í öðrum íbúum byggingarinnar. Ævinleg, ÆVINLEGA, þegar ég þarf að leggast í svona næturleiðangra niður í þvottahús, þá kemst ég ekki hjá því að muna að nú er gaurinn á miðhæðinni stórskrýtinn piparsveinn, sem gæti vel verið kolóður ofbeldismaður sem situr fyrir ungum stúlkum á bak við þvottavélar. Svo fljúga mér líka gjarnan í huga einhverjar ljótar draugsögur um óvinveitta anda sem ásækja gömul fjölskylduhús, kannski einhver ógæfusál sem var myrt á hrottafengin hátt af gamla leigusalanum því hún vildi ekki gefa frá sér barnið sem hún átti með syni helsta keppinautarins í einhverjum viðskiptum... Æ. En ég hafði þetta af og líka að vakna tímanlega í vinnuna, þar sem ég er einmitt stödd núna, hress.

Það er aldrei góðs viti

2006-01-26T18:28:00.000Z

þegar dagurinn heilsar manni með dúndrandi hausverk. Í morgun ætlaði ég að rísa úr rekkju eins og ævintýraprinsessa með tindrandi augu og silkimjúkt hár, en nei!

Einhver yfirskilvitlegur og illgjarn kraftur kýldi mig kalda niður á dýnuna aftur. Svo var ég líka með grjótharðar stýrur í augnkrókunum og dularfulla heysátu ofan á kollinum sem lafði niður hnakkann. Og bragðið í munninum, oj barasta, engu líkara en að tannkremsleifarnar hefðu stökkbreyst í sviðið gúmmí sem myndaði einkar ógeðfellda skán á sandpappírstungu.

Verð...að...komast...inn...á...bað... Var mín síðasta hugsun áður en mér sortnaði fyrir blóðhlaupnum augum og ég hlunkaðist öfug aftur inn í stríðshrjáð þróunarríki drauma minna.

Þessi óskemmtilegheit endurtóku sig svo um þrisvar sinnum fram að hádegi, nema hvað að mér tókst að skakklappast eins og kaldur kalkúnn fram á snyrtingu á einhverjum tímapunkti, og bögglast þar á bláa klósettinu mínu við athafnir sem ég kýs ekki að minnast.

Um eittleytið fann ég innri styrk í óskilamunum og kom mér inn í sturtuklefann, í föt og út úr húsi. Súrefni hafði góð áhrif á mín úldnu lungu, og smám saman fór að bera minna á ómannúðlegum kjarnorkutilraununum sem áttu sér stað inni í höfuðkúpu minni.

Ég hafði meira að segja af tollafyrirlestur í enskri málfræði og er búin að setja í tvær þvottavélar síðan heim kom. Hey, Kría! This would be a similar instance as the one where you ask for "annan kaffi", referring to another cup of the substance but not a different type. I didn't use two maschines for doing my laundry but the same one (my only one) twice. Although there's no ambiguity concerning the aggreement morphology here, this must count as a usage which could cause misunderstanding for a person speaking Icelandic as a foreign language.

Og hvort sem þið trúið því eða ekki þá er ég núna, eða var alla vega rétt áðan, að vinna í ritunarverkefninu óguðlega. Bara harka.

Og hungur, úff, ég er ekkert búin að borða í dag nema eina samloku rétt fyrir tímann í Háskólabíói. Kannski ég malli mér eitthvað áður en hörmungarnar halda áfram.

Eftir 3 mín

2006-01-25T23:56:00.000Z

kemur nýr dagur
og þá verð ég ný manneskja

þið munuð alveg þekkja mig
því ég verð ekta

þeim sem líkar það ekki
líkar ég ekki

og það er þeirra vandamál

ég ætla að sofa fram að hádegi
vakna og vera falleg

Vá

2006-01-25T21:55:00.000Z

hvernig getur það tekið andskotans 5 klukkutíma að byrja á einu súru ritunarverkeni? Ég tel það engan vegin eðlilegt, neineinei.

Það er linur köggull syndandi um í plasti inni í ísskápnum mínum. Mikið ferlega er tofu ljótur matur en hvað get ég sagt? Er sökker fyrir rakadrægum klessum.

Því miður hefur orðasambandið "sucker for" ekki enn verið íslenskað sómasamlega og því mun ég notast við samsetninguna "sökker fyrir". Það er að sjálfsögðu skítalykt af þess háttar málnotkun en í dag er svona dagur þegar mér finnst ég vera óhrein, sama hversu mikið ég sturta, skrúbba og skola kroppinn. Tilfinning: menguð eins og Ganges um miðsumar.

Ef ég mætti óska mér einhvers væri það dvöl í allsherjarafvötnun einhvers staðar í Tíbet hjá afabróður Dalai Lama. Mig langar svo að losna við allan viðbjóðinn sem stíflar kerfin í mér og rásirnar, allt
stressið
málfræðina
sjálfsfyrirlitninguna
e-efnin
plastið
samviskubitið
svefnleysið
dægurtónlistina
vöðvabólguna
glútenið
pólitíkina
flúorinn
hnattvæðinguna
fjárhagsáhyggjurnar
ábyrgðina
koffínið
lífsleiðann
koldíoxíðið
heimþrána -

mig langar að fá lífræna avakadósúpu í æð og stunda jóga í friði. Mig langar líka til að fólki finnist það allt í lagi að ég sé full af ofmetnaði sem skýtur mig endalaust í fótinn svo ég enda á því að vafra um althingi.is fram á rauðanótt. Og að engum þyki óeðlilegt við að mér líði illa á djamminu og þrái bara kaffibolla við kertaljós, innan um fólk sem ég treysti mér til að skiptast á alvöru orðum við. Mér leiðist þegar allir tala en enginn segir neitt, og menn eru svo uppteknir af einhverjum tilgerðarlegum samskiptareglum að þeir týna sjálfum sér.

Blóðnasir! Þær eru alltaf ekta.

Mér er illt í hjartanu

2006-01-24T23:03:00.000Z

- gefið það að ég hafi yfirhöfuð svoleiðis nokkuð.

I have my books
And my poetry to protect me;
I am shielded in my armor,
Hiding in my room, safe within my womb.
I touch no one and no one touches me.
I am a rock,
I am an island.
And a rock feels no pain;
And an island never cries.

Paul Simon,
the minstrel of modern days,
þú veist hvað ég meina.

Yðar einlæg lifir

2006-01-23T21:15:00.000Z

og daglegt amstur amerískrar menningarsögu þar sem "the executive power shall be vested in the President (capital!)", og enskrar málsögu sullast áfram yfir líðandi stund.

Veto!

Ég krefst þess að fá fleiri svona afburðahelgar eins og þá sem nú er að baki.
Takmarki mínu og Sigga var náð um miðjan laugardag þegar Unnur fjárfesti í afmælisgjöf sér til handa: Excessively Cool Leather Jacket of Unholy Doom! Nú kemst hún ekki hjá því að eignast mótorhjól og rúnta með mig, oft.

Kaup helgarinnar hljóta að teljast bronsskórnir mínir sem ónefndur karlkyns meðinnkaupandi virtist helst vilja stinga upp í óæðri endann á mér. Nú tek ég ekki marki á þér, Y-litningur, sem neitar að skilja að skóbúnaður er mín trúarbrögð.

Myndir þú taka vítaspyrnu í gúmmístígvélum?

Þorrablótið fór í alla staði vel fram og ég finn mig knúna til að hrósa Lindu sérstaklega fyrir framúrskarandi súkkulaðimousse. Ég vann ekki í Trival, og geri ráð fyrir að ástæðan sé sú að ég er bjáni.

Gúbbífiskurinn gerði mér svo ljótan grikk á sunnudagskvöldið. Nú hef ég þegar undir höndum 2 afmælisgjafir og hálfur mánuður í að ég klóri mig upp í 21. aldursárið. Báðir liggja pakkarnir undir rúmi og ákall þeirra smýgur inn í draumaland mitt eins og ilmurinn af nýju kaffi í morgunsárið. "Helga, Helga" segir annar, "ég er RISAstór og dularfullur og þú þráir mig" og hinn sönglar í sífellu "y-e-a-t-s-y-e-a-t-s-y-e-a-t-s"

Innri styrkur óskast.

Mánaðarmót?

2006-01-19T19:42:00.000Z

Bring 'em on!
Hér með kveður taugahrúgan síkveinandi og ný og talsvert fjáðari Ég tek við stjórninni. Fjármálum heimilisins mun héðan af verða stjórnað með röggsemi, myndugleika og fyrirhyggju a la mamma, og mánaðarmótum ávallt heilsað með brosi á vör.

Það er stolt Independent Woman sem hefur nú lifað af fyrstu önnina sína að heiman, fullkomlega án yfirdráttarheimildar, já. Hún hefur staðið við einkunnarorð sín og Bjarts í Sumarhúsum, og skuldar ekki neinum neitt. Ekki einu sinni Visa.

Lín er gott.

Hins vegar er það firrtur og afspyrnu mótþróafullur háskólanemi sem stígur nú á gólfinu trylltan málfræðidans. Ég lýsi allri ábyrgð á þessum ósköpum á hendur Hljóðfræði-Kríu.

Vitur maður mælti svo í vikunni að aðeins lúnatíkerar læsu amerískar pjúrítanabókmenntir. Ég neita þessu alfarið, og vil meina að þið hin trúvillingarnir og babýlonshórurnar munið öll brenna til eilífðarnóns í eitruðum vítiseldi á meðan skósveinar Belsebúbs snúa upp á geirvörturnar á ykkur.

Líka þú, Þorgerður Katrín.

Yðar einlæg veltir því fyrir sér hvort reyktur lax teljist þorramatur. Ef svo er, þá blótaði ég Þrælinn hér rétt áðan en meintur lax var ofan á brauð, sko.

Í dag á hann pabbi minn afmæli og þess vegna sendi ég þúsund fingurkossa norður yfir heiðar. Ástarþakkir fyrir öll kvöldin sem þú kúrðir í minni holu og svæfðir sjálfan þig með sögum af því þegar þú varst lítill strákur og afi Maggi lá uppi í hjá þér og svæfði sjálfan sig með sögum fyrir svefninn sem miskunnar sig alltaf yfir þá sem síst mega við.

Í dag dró til tíðinda

2006-01-18T20:44:00.000Z

og ég ákvað að verða trancendentialisti. Þeir sem furða sig á slíkri ákvörðun ættu að lesa Self-Reliance eftir Ralph Waldo Emerson og sjá ljósið. Það gerði ég og lo! Hér sit ég og blogga þetta.

Í öðrum fréttum er þetta helst: ég elska Rauða Krossinn. En er ég evangelisti? Mamma, við spyrjum okkur en gleymdum að ræða málin við prest.

Um helgina ætla ég að skemmta mér í góðum félagsskap. Þá meina ég alla helgina, frá fimmtudagskvöldi held ég bara og eins lengi og mögulegt er. Unnur mín og Siggi ætla hingað suður og sofa á vindsæng á gólfinu hjá mér í nokkrar nætur. Óhugnaðurinn sem mun eiga sér stað þegar ég og Bestasta tökum stefnuna á búðir borgarinnar verður að líklega nóg til að murrka líftóruna úr öllum karlmönnum með snefil af testósteróni í æðum sér. Nánar um það síðar, en getur einhver sagt KJÓLLINN? Svo er það þorrablót Royelítunnar á laugardagskvöldið, að öllum líkindum pizza - ekki orð! Jafnvel eins og eitt Trivial Pursuit. Klárlega ætla ég að bursta ykkur allar stelpur. Múhahaha. Það er kannski vafasamt að fyrstu kynni Unnar af royalistunum mínum verði á slíkri stundu bullandi endorfínsflugeldasýningar en við eigum ekki annarra kosta völ. Nú, verður kvöldverður með Unu fiski á sunnudag og eins og ein bíómynd. Sú stutta stefnir langt af landi brott til bananalýðveldisins Frankaríkis þar sem hún mun trúlega giftast einhverju kynþokkafullu baguettebrauði.

En alla vega, LÍN! Námslán, takk.

Return of the Killer Housewife

2006-01-16T16:05:00.000Z

Myndarskap mínum eru sko engin takmörk sett. Framkvæmdagleðin gegnsýrði hverja einustu taug þessa helgina, svo svakalega að ég fann mig knúna til að hrjóta fram að hádegi í dag.

Oh, svo notalegt.
En já, síðan á föstudag hefur átt sér stað

eldhússtórhreingerning í nýja kjólnum II
a stepford wife í rallýgírnum
meira að segja uppsett hár (ekki túberað þó)
talsverðar bréfaskriftir en mestmegnis á rafrænu formi
óafsakanlegir tilburðir við lökkun á tánöglum
þrif á lakki af tánöglum og tám og gólfi og veggjum
nei þetta var kannski orðum aukið
lagfæringar á nýja kjólnum I, spretta og sauma, spretta og sauma
speltmjölsinnkaup á leið til vinnu
andlitssnyring
vinna vinna vinna
dularfullar tilraunir með augnblýant
þáttur í viðleitni við að öðlast 60s sex kitten augu eins og Birgit Bardot
kitchenaid
og hummus, ég gerði 2 uppskriftir af hummus, líka til að stinga í frystinn
og pönnuflatbrauð já, afskaplega ljótt en ó, svo gott
og fullur risa risa pottur af baunapottrétti sem mun endast mér fram á fimmtudag
og hér kemur uppskriftin:

-takið helling af mat
-setjið í stærsta pottinn
-sjóðið

Enjoy! Yours truly,
Ms Martha Stuart

Hvað gerir kona

2006-01-12T23:27:00.000Z

þegar hún getur ekki sofið fyrir órum um HINN útsölukjólinn?
Maður spyr sig
en allar viti bornar kvenverur svara um hæl.

Hitt er svo annað mál
hvort þessi kjánaskapur hlýtur farsælan endi
eða þjóðin muni lesa á forsíðu DV
um stelpugæs
sem lést af völdum
hrottafengins samviskubits.

Mér líkar vel

2006-01-11T20:36:00.000Z

við Washington Irving og kennarann minn í amerískum bókmenntum en

það er of lítil kaffitería í Odda

svo eru samlokurnar þar líka seigar

en ég keypti kjól í dag

jibbí

fyrir 3500 krónur sem hefðu heldur átt að fara í lífsviðurværi mitt út mánuðinn

uns námslánin mín koma

hvenær veit ei neinn

og Tollinn er latur að lesa málvísindaprófið mitt yfir

sem er einkar óhagstætt með tilliti til að

einkunnir eru forsenda fjárveitinga frá LÍN

en varðandi kjólinn þá

er hann sætur

(ekki jafn sætur og sumir hverjir þó)

úr Gyllta kettinum í Austurstræti

æ æ

þar ég sem ætlaði að leita afmælisgjafar systu minni til handa

en fann ekki

frekar en pakka á pósthúsinu

sem ég reyndist þegar hafa sótt

en á nú von á einum frá Carolyn

svo skiljanlegt að hafi reynt

eins var nærbuxnaleit mín og Kötu ekki farsæl

og bara

grænar og gular brækur á útsölunni

svo var það Bónus vikunnar og Hagkaup

já og Penninn þar sem ég öðlaðist merkipenna til að skrifa

á hitakönnuna sem ég hef með í skólann

undir Svarta Kaffið

sem stúdentinn þarf til að halda út daginn

annars sofnar hann eða

breytist í geðvont og óspennandi

skapillskuskrýmsli

til alls ónothæft

og alls ekki vel til amerískrar menningarsögu fallið

en slíku stendur hann einmitt frammi fyrir á þessari stundu

good gracious me!

Hvað get ég sagt?

2006-01-10T17:22:00.000Z

Snúin aftur til Rökuvíkur.
Borgin heilsaði mér með indælisrigningu, tómri íbúð, tómum ísskáp og sprunginni peru inni í herberginu mínu. En einnig biðu mín síðbúin jólakort, tilkynningar um afvegaleiddar jólagjafir inni á pósthúsi, nýtt Gestjafablað og 3 indælisstúlkur á kaffiteríunni í Odda.

Sumir myndu segja að orðið væri full áliðið fyrir áramótaannála en ég fæ tæpast hamið mig...
- bók ársins: "William Shakespeare The Complete Works" 2x
- matur ársins: hafragrautur?
- tungumál ársins: engilsaxneska
- mörgæs ársins: Örn Þór Emilsson
- jakki ársins: appelsínuguli stúdentsjakkinn minn
- endurfundir ársins: ég og Carolyn í Ulm í Þýskalandsreisunni miklu
- gjöf ársins: Ljóðabækurnar sem amma Helga og afi Addi færðu mér úr eigin safni
- trend ársins: að flytja að heiman
- Dani ársins: Baunagrasið
- lag ársins: "Cold Water" með Damien Rice er mitt sálarlíf í hnotskurn
- meiðsli ársins: satans mjöðmin
- afslöppun ársins: allar heimsóknir mínar í Stekkjargerðið í jólafríinu
- höfuðfat ársins: stúdentshúfa
- ógeð ársins: grillað eggaldin (bragðast eins og gamalt Melroses te)
- bjánaskapur ársins: að borða grillað eggaldin
- bölvun ársins: Visa
- símanúmer ársins: heimasíminn minn í Bergstaðastrætinu en hann hef ég ekki enn náð að læra
- maður ársins: Pétur Knútsson með sín linking and intrusive Rs
- trúlofun ársins: Unnur og Siggi
- brúðkaup ársins: Kalli og Milla
- ritgerð ársins: "Globalisation", tileinkuð Gvendi vonda
- asni ársins: Gvendur vondi
- athæfi ársins: rope yoga
- illmenni ársins: Edmund Blackadder
- hetja ársins: mamma mín, fyrir að drífa sig aftur í háskólann
- kynni ársins: ég, Kunihiko, Hsin-Yi og Ingrid í Heidelberg
- ljóð ársins: "Spring and Fall - To a Young Child" eftir Gerald Manley Hopkins
- par ársins: Ljótur og Leiðinlegur
- vonbrigði ársins: að týna steininum úr hringnum sem afi gaf ömmu og amma gaf mér
- sjónvarpsefni ársins: The O.C... en bagalegt
- útrás ársins: ráðningarsamningur Steinlaugar í Ameríku
- tilfinning ársins: ástarsorg

Jólin

2005-12-27T01:22:00.000Z

eru góð. Gleðileg þau, allir saman.

Nú er ég ekki mikið fyrir að skrásetja einkunnir mínar á opinberum vettvangi, en sökum yfirgengilegrar hamingju þessa stundina fæst ég ekki orða bundist:

Ég fékk 10 í breskum bókmenntum!

Rass, ef ég er ekki á réttri hillu...